وقتے بہ قلب انسانها نزدیڪ میشوید...
از نامردے خود
بڪاهید

«و ناگهان، به یاد آنچه با تو گذرانده بودم، گریستم.»

«چقدر دلم تنگ شده برای آن‌چه در او بود و باعث می‌شد من خودِ خودم باشم.»

به آن‌ها که مبتلا نشده‌اند بگویید:
اگر تحملِ رنجی ابدی را دارید، عاشق شوید!

گاهی آدمی آن‌قدر کسی را دوست دارد
که حتی اگر به او نرسد، باز هم حاضر است تمام عمرش را
در آتشِ دلتنگی بسوزد؛
چون برایش همین دوست‌داشتن کافی‌ست.

سال تحويل امسال غروب جمعه ست،
یه همچین سکانس غم انگیزی برای پایان این سال غم انگیز لازم بود...

نام اثر : انتخاب درست

من گریسته‌ام؛ آری، مدتی‌ست که با هر ضربهٔ کوچکی،
با هر بهانهٔ اندکی، به گریه می‌افتم.
دوستِ من، دلم زخم دارد. همین.

از کنارِ هم گذشتیم؛
چهره‌ات را فراموش کرده بودم…
تو را،
از زخم‌هایم شناختم.

«با همهٔ خنده‌ها و کتمان‌ها،
پیدا بود در چشم‌هایش ردپایی از رفتگانِ بی‌وداع.»

«بسیارند
بی‌خوابانی چون من؛
هر یک، در کُنجِ خلوتِ خویش…»

تمامِ عمر، به دنبالِ واژه‌ای بودیم
برایِ گفتنِ «من خوبم» و دروغ نگفتن.

«اگر تمامِ چیزی که دادی کافی نبود،
نبودنت را تقدیم کن.»

ما برگشتیم٠٠٠







اما همان نبودیم ک رفته بودیم😔😭

𝘐'𝘮 𝘴𝘮𝘪𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘵 𝘮𝘺 𝘴𝘰𝘶𝘭 𝘪𝘴 𝘤𝘳𝘺𝘪𝘯𝘨
لبخند میزنم ولی روحم گریه میکنه
🥹•┈๑⋅⋯ ⋯⋅๑┈•🥺

گاهی اوقات رها میکنی، نه اینک نخاستی چون از اذیت شدن خسته شدی...😔✌️

🥹•┈๑⋅⋯ ⋯⋅๑┈•🥺

‏بین من و فروپاشی روانی دیگه هیچ فاصله‌ای نیست، دست تو دست هم دیگه‌ایم.

گفتیم چیزای قشنگ زمان میبره؛ زمان چیزای قشنگ رو برد.

رد این اشک‌ها، با هزاران لبخند هم از گونه‌های ما پاک نمی‌شود.

نمیبخشم چون دلم گناه داشت، روح و روانم گناه داشت.