بعد از کابینت کارا بد قول ترین آدمی که دیدم ترامپه

من به دوست داشتن هیچکس نیاز نداشتم اما تواولین آخرین کسی بودی که دلم میخواست دوستم داشته باشه..!:))

نمی‌دونم می‌فهمید چی‌می‌گم‌ یا نه ولی دیگه حوصله ناراحت شدنم ندارم.

هیچی و هیچکس موندگار نیس، خودتونو وابسته نکنید.!

من وقتی میشنوم “خواهیم دید چه می‌شود.”

من به دوست داشتن هیچکس نیاز نداشتم اما تواولین آخرین کسی بودی که دلم میخواست دوستم داشته باشه..!:))

فرض کن تو بهترین آلبالوی دنیایی؛‏ولی ی نفر آلبالو دوست نداره. حالا تو میخوای براش چیزی که ‏دوست داره؛ مثلا آناناس بشی!؟ ‏این مثال ساده رو تو مغزت فروکن، ‏که بدونی به خاطر هیچ بنی بشری اصلِ خودتو عوض نکنی آلبالو جان. آدمایی ک دوسِت دارن خودِ واقعیت رو دوس دارن، خب؟!

اگر روزی از من بپرسند او که بود،
خیلی کوتاه، خیلی مختصر خواهم گفت او باقی جانم بود...
‌

رفـاقــت رو گـفـتـن تـو سـخـتــے بــشـنـاس مـا تــو آســونـیـا هم دوسـت خـوبــے نـداریم

وقتے بہ قلب انسانها نزدیڪ میشوید...
از نامردے خود
بڪاهید

«و ناگهان، به یاد آنچه با تو گذرانده بودم، گریستم.»

«چقدر دلم تنگ شده برای آن‌چه در او بود و باعث می‌شد من خودِ خودم باشم.»

به آن‌ها که مبتلا نشده‌اند بگویید:
اگر تحملِ رنجی ابدی را دارید، عاشق شوید!

گاهی آدمی آن‌قدر کسی را دوست دارد
که حتی اگر به او نرسد، باز هم حاضر است تمام عمرش را
در آتشِ دلتنگی بسوزد؛
چون برایش همین دوست‌داشتن کافی‌ست.

سال تحويل امسال غروب جمعه ست،
یه همچین سکانس غم انگیزی برای پایان این سال غم انگیز لازم بود...

نام اثر : انتخاب درست

من گریسته‌ام؛ آری، مدتی‌ست که با هر ضربهٔ کوچکی،
با هر بهانهٔ اندکی، به گریه می‌افتم.
دوستِ من، دلم زخم دارد. همین.

از کنارِ هم گذشتیم؛
چهره‌ات را فراموش کرده بودم…
تو را،
از زخم‌هایم شناختم.

«با همهٔ خنده‌ها و کتمان‌ها،
پیدا بود در چشم‌هایش ردپایی از رفتگانِ بی‌وداع.»