دو نفری که عاشق هم هستن باید همدیگه رو به یک اندازه دوست داشته باشن. وقتی یکی اون یکی رو بیشتر دوست داره و تند تند در عشقش پیش میره مثل وقتیه که دو نفر دارن یه فرش رو لوله میکنن و یکی تند تند میپیچه و اون یکی عقب میفته. نتیجه‌ش یک فرشه که نافرم پیچیده شده. هرازگاهی دوست‌داشتنِ همدیگه رو بررسی کنین، گاهی لازمه صبر کنید تا اون بهتون برسه..

آدما همه چی بلدن
ولی خودشون باید بخوان و انجام بدن. هیچوقت لازم نیست ازشون چیزی رو درخواست کنی که انجام بدن، که یاد بگیرن.
همه بلدن، ولی فقط زمانی که خودشون بخوان و فقط برای اون آدمی که بخوان انجام میدن...
هم خوبه، هم غم انگیزه.

‌ ‌ ‌‌‌‌‌
عوض‌کردنِ حال آدمارو
هرکسی بلد نیست .

دَر
سَختی
میمآنم
اَما
دَر
بی
اِحترامی
نه!

و من او را طوری نگاه میکردم
انگار آخرین گلی بود که درجهان باقی مانده بود.

یاد بگیرید برای دیگران مرز تعیین کنید؛
انسان خوبی بودن به معنای تحمل همه چیز نیست.

#مورگان_فریمن

‏خدایا خودت میدونی نمیتونم مهاجرت کنم جون خودت ایرانو درست کن😑

ناراحتم برای خودم برای خانوادم و برای مردمم.

چه جوری وارد رابطه میشید؟ من اصن درشو پیدا نمی کنم.

الکی فکر نکنید سنتون رفته بالا عاقل تر شدین،هر سنی خریت خاص خودشو داره.

مووآن ؟
من از تجسم تو لذت میبرم!
تصور تو همیشه بهم انگیزه میده ،
هیشکی قد تو منو واسه چیزی که هستم نخواست .

یه جمله خیلی قشنگی می‌خوندم که می‌گفت؛

”پنجره‌ای که بهت آسیب میزنه رو ببند
حتی اگر ویو خوبی داشته باشه“.

و چه خودمراقبتی شجاعانه‌ای.

سلام وقتتون بخیر کرم سفید کننده بخت دارید؟ برا مریض میخواستم.

‌
‌ سعی کن حرف‌های بابات رو
قبل از اینکه روزگار برات توضیح بده
متوجه بشی!!
روز پدر مبارک ❤️
‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌

انسان از جایی به بعد، دیگر کمتر انسان است؛
رنگ‌های روحش کمرنگ‌تر می‌شود و ذره‌ذره از خود تهی می‌گردد،
تا جایی که به قبرستانی از آدم‌ها، احساسات، آرزوها و خاطراتِ نصفه‌ونیمه تبدیل می‌شود.

مرا در شخصِ دیگری جست‌وجو خواهی کرد،
اما نخواهی یافت؛
نه به این خاطر که دیگران بد هستند یا من بی‌نقص بودم، نه؛
بلکه چون هر قلبی فقط یک‌بار خانه‌ی واقعی‌اش را پیدا می‌کند.
تو می‌گردی میان نگاه‌ها، لبخندها، حتی بوسه‌ها،
دنبالِ چیزی که فقط در من بود؛
آن درکِ بی‌قیدوشرط،
آن صبوریِ خسته،
آن عشقی که خودم را در آن فراموش کرده بودم.
و روزی،
میانِ یک گفت‌وگوی بی‌اهمیت با کسی دیگر،
ناگهان ساکت می‌شوی
و یادم می‌افتی؛
نه با نفرت، نه با خشم،
با حسرتی عمیق
که فقط کسانی می‌فهمندش
که عشقِ واقعی را از دست داده‌اند…

خیال می‌کردم تمام آن خاطراتِ غم‌انگیز را برای همیشه در کنجِ ذهنم دفن کرده‌ام.
خیال می‌کردم گذرِ زمان، مرا از شرِّ یادآوریِ دوباره‌ی آن‌ها خلاص می‌کند.
خیال می‌کردم روزی فراموشی سهمِ من هم می‌شود؛
نمی‌دانستم رنج، زوال‌ناپذیر است.

همیشه از غمِ کسانی حرف می‌زنند
که می‌مانند و می‌سازند؛
اما هیچ‌وقت به غمِ آن‌هایی که می‌گذارند و می‌روند
فکر کرده‌ای؟