آذربایجان شرقی، شبستر، صوفیان، روستای سفیدکمر، تپه قبرستانی با سنگ قبرهای بسیار ساده عمدتا بدین صورت: "سال وفات+واژه مرحوم/ المرحوم+اسم"؛ سنتی برای سالیان طولانی. ۲ اردبیهشت ۱۴۰۲
تهران، خ. مصطفی خمینی، چهارراه سرچشمه، مسجد مدرسه محمودیه. (۲ مدرس، ۱۴ طلبه سطح ۵ و ۶) این مسجد مدرسه، اتاقی ده متری به عنوان مکتبخانه جنب درب ورودی داشته است که در سالهای اخیر وضوخانه شده است.
امروز وزارت امور اقتصادی و دارائی بودم. توفیق دیدار با یکی از کارمندان باسابقه بازنشسته آن وزارتخانه، آقای مهدی نخعی دست داد. از دوازده سالگی زیرنظر پدر خوشنویس شد. از سال ۱۳۵۷ وارد آن وزارتخانه شد و پس از ۳۵ سال تلاش تخصصی و تصدی سمت های مختلف و نگارش دستورالعمل ها و گزارشهای کارشناسی بازنشست شد.
وی در سالهای هشتاد با توجه به انگیزه های شخصی بیش از ۳۸ هزار قباله، فرمان و تمبر را فهرست نویسی کرد که در سال ۱۳۸۸ مصادف با دوره ریاست آقای اشعری به آرشیو ملی ایران انتقال یافتند.
از ایشان تقاضا کردم که یادداشتی در این خصوص مرقوم فرمایند که سمت تحریر یافت و تصویر آن پیوست است.
وی در سالهای هشتاد با توجه به انگیزه های شخصی بیش از ۳۸ هزار قباله، فرمان و تمبر را فهرست نویسی کرد که در سال ۱۳۸۸ مصادف با دوره ریاست آقای اشعری به آرشیو ملی ایران انتقال یافتند.
از ایشان تقاضا کردم که یادداشتی در این خصوص مرقوم فرمایند که سمت تحریر یافت و تصویر آن پیوست است.
ارگ، خیابان بوذرجمهری سابق، کوچه تکیه دولت، مدرسه حکیم هاشم طهرانی، کتیبه ای به شعر روی سنگ مرمری یشمی رنگ داشته که چند سال قبل سارقان کندند و بردند و هنوز پیدا نشده و جای خالی آن مشهود است.
بلاغی در تاریخ تهران تاریخ این کتیبه را ۱۳۰۴ ه.ق و شعرش را چنین ثبت کرده است:
چو برگذشت ز هجرت هزار و یک صد و اند
حکیم بارع بافضل هاشم رازی
بنای مدرسه ای خواست برنهد که ز علم
رواج یابد شرع پیمبر تازی
به شهر طهران بنمود این خجسته بنای
که بر سپهر برینش بود سرافرازی
گذشت چون که بر آن سال و مه به ظاهر آن
شکست و رخنه بسی کرد یار و دمسازی
برفت چون نود و شش پس از هزار و دویست
به امر ناصر دین شاه با فر و غازی
علیقلی سر شهزادگان وزیر علوم
که حکم شه را دارد به صدق همرازی
بگفت انچه خرابی بدان رسیده کنند
زنو مرمت آن اهل حرفت رازی
استاد مهدی نخعی گفتند هر روز به شوق دیدن خط نستعلیق این کتیبه به آنجا سر می زدم تا اینکه یک روز دیدم نیست. ایشان معتقدند این کتیبه به خط میرزا اسدالله شیرازی بود.
بلاغی در تاریخ تهران تاریخ این کتیبه را ۱۳۰۴ ه.ق و شعرش را چنین ثبت کرده است:
چو برگذشت ز هجرت هزار و یک صد و اند
حکیم بارع بافضل هاشم رازی
بنای مدرسه ای خواست برنهد که ز علم
رواج یابد شرع پیمبر تازی
به شهر طهران بنمود این خجسته بنای
که بر سپهر برینش بود سرافرازی
گذشت چون که بر آن سال و مه به ظاهر آن
شکست و رخنه بسی کرد یار و دمسازی
برفت چون نود و شش پس از هزار و دویست
به امر ناصر دین شاه با فر و غازی
علیقلی سر شهزادگان وزیر علوم
که حکم شه را دارد به صدق همرازی
بگفت انچه خرابی بدان رسیده کنند
زنو مرمت آن اهل حرفت رازی
استاد مهدی نخعی گفتند هر روز به شوق دیدن خط نستعلیق این کتیبه به آنجا سر می زدم تا اینکه یک روز دیدم نیست. ایشان معتقدند این کتیبه به خط میرزا اسدالله شیرازی بود.
فقه برای غرب نشینان - پایگاه اطلاع رسانی دفتر مرجع عالیقدر آقای سید علی حسینی سیستانی
https://www.sistani.org/persian/book/53/
https://www.sistani.org/persian/book/53/
www.sistani.org
فقه برای غرب نشینان - پایگاه اطلاع رسانی دفتر مرجع عالیقدر آقای سید علی حسینی سیستانی
تهران، ناصر خسرو، جنب دارالفنون، نمونه کتیبه ای شناسنامه دار به خط زنده یاد میرزا حسن زرین خط (۱۲۷۳-۱۳۵۷ش)