از عزل میلیسپو و هیئت آمریکایی تا برداشتن پرچم انگلیس و دستور تخلیه پایگاه مخفی آنها در شط العرب و سرانجام ...

موزه هنرهای معاصر
تابلوهایی از هنرمندان اروپای پساجنگ اول و دوم جهانی:

هانس هارتونگ ۱۹۷۳
خطوط روی کاغذ، یا خراش ناخن بر پوست

آرنولدو پومدورو ۱۹۷۷ -۱۹۷۶

گونتر اوکر ۱۹۶۰
عضو گروه زیرو (صفر) که کودکی را در جنگ گذرانده بودند و اشباع ذهن از خشونت به انتزاع روی آوردند و نقطه صفر نقاشی


فرانسیس بیکن ۱۹۶۰-۱۹۶۱
بازتاب دهنده خشنونت در پیکر انسان

ماکس بکمان، ۱۹۲۲
چاپ چوب
اگر میخواهی امر نادیدنی را ببینی تا حد امکان در امر دیدنی نفوذ کن

جورج موراندی
گریز از انسان و تقلیل گرایی به بطری‌ها یا جهان خالی از انسان

مدتها بود که موزه هنرهای معاصر نرفته بودم. دیروز رفتم و تابلوهایی را که دوست داشتم برای اولین بار ببینم دیدم. آنها با روش چاپ دستی و قلم مو ارائه شده بودند.
از بالا در کف ساختمان صفحه سياه چندین متری توجه ام را جلب کرد نتوانستم جلو کنجکاوی ام را بگیرم‌. شیب چرخان را چرخیدم و در میان ستون‌ها اثر را تماشای می کردم. ذهن از هر زوایه نمایی زیبا ثبت می‌کرد.
اولین یادداشتی که روی آخرین ستون جا داشت مرا به فکر واداشت: "این اثر جهت حفاظت پیشگیرانه به طور موقت جمع‌آوری شده است."
بالاخره روی تابلو روی زمین نام خالق اثر را خواندم: "نوریوکی هاراگوچی ۱۹۴۶، ماده و فکر"
سپس گالون های سياه دور آن توجه ام را جلب کردم.
با خودم گفتم: چه چیزی جمع‌آوری شده؟
امروز که دوباره ذهنم خاطره دیروز را یادآوری کرد و موضوع را بررسی کردم، به دو نکته پی بردم:
اول، در این اثر دخل و تصرفی باورنکردنی صورت گرفته است. چراکه چندین گالون سياه  در اثر اولیه وجود نداشته است.
دوم، ۸۰۰ لیتر روغن وجود ندارد، احتمالا به داخل همین گالون ها باشد و وقتی قرار است روغن همچنان در این فضا باشد چرا باید با این هنری این چنین رفتار می‌کردند؟