آمیختن دستور زبان تاریخی با دستور زبان همزمانی

زبان پوسته در تغییر است. آنچه در گذشته یک زبان صادق بوده الزاما درباره وضع امروز آن صادق نیست.
آمیختن مباحث دستور تاریخی با دستور همزمانی به شکستی دو جانبه می‌انجامد: نه توصیف کاملی از گذشته  زبان به دست می‌دهد و نه وضع حال آن را به خوبی روشن می‌کند. متاسفانه این اشتباهی است که اکثر دستور نویسان سنتی مرتکب شده‌اند و از این رهگذر در ذهن خوانندگان خود آشفتگی ایجاد کرده‌اند. موارد این آمیختگی را در دستورهای سنتی چه شرقی و چه غربی فراوان می‌توان یافت.
دستور جامع زبان فارسی اثر عبدالرحیم همایون فرخ یکی از نمونه‌های بسیار بد دستور سنتی است. کتابی است انباشته از غلط، زیاده گویی، تکرار. تناقض و آشفتگی!
دستور زبان پنج استاد (قریب، بهار، فروزانفر، همایی و یاسمی) هم که صورت مفصل تر دستور تقلیدی عبدالعظیم خان قریب با نام دستور زبان فارسی: باسلوب السنه مغرب زمین نیز دچار همین گرفتاری است.

اوراق شناسایی رسمی مجتهدان در دوره جدید:
نمونه هایی از اولین شناسنامه ها مربوط به حضرت آیت الله شیخ محمد مصدرالامور و فرزند ایشان شیخ محمدعلی مصدرالامور

بر پایه تقسیم بندی چهارگانه اسناد از نظر زنده یاد دکتر محسن صدرزاده افشار این گروه از اوراق رسمی"اسناد اداری یا دستورهای کشوری و لشکری و ..." محسوب می‌شود.

تمبر سرشماری 1320ش

اوراق شناسایی رسمی مجتهدان در دوره جدید:
برگ معافیت موقت تحصیلی شیخ محمدعلی مصدرالامور در سال 1332

اوراق شناسایی رسمی مجتهدان در دوره جدید:
برگ معافیت موقت تحصیلی در سال 1332 ش. و برگ معافیت از خدمت زیرپرچم شیخ محمدعلی مصدرالامور در سال 1335ش

بر پایه تقسیم بندی چهارگانه اسناد از نظر زنده یاد دکتر محسن صدرزاده افشار این گروه از اوراق رسمی"اسناد اداری یا دستورهای کشوری و لشکری و ..." محسوب می‌شود.

اوراق شناسایی رسمی مجتهدان در دوره جدید:
هویت الطالب شیخ محمدعلی مصدرالامور جاپلقی از طلاب ساکن نجف اشرف در سال ۱۹۶۲ م
(مجموعه خصوصی م. مصدرالامور)

بر پایه تقسیم بندی چهارگانه اسناد از نظر زنده یاد دکتر محسن صدرزاده افشار این گروه از اوراق رسمی"اسناد اداری یا دستورهای کشوری و لشکری و ..." محسوب می‌شود.