يادداشت‌ها
232 subscribers
987 photos
10 videos
201 files
303 links
Download Telegram
یک کتاب ارزشمند، خواندنی، با ترجمه ای گیرا و روان. عنوان فصل دوم آن این است: "نقشه چیست؟" البته با نگاهی فلسفی.
بهترین وقت مطالعه آن می تواند قبل از تعطیلات نوروزی باشد.
تهران، میدان فلسطین، ورودی سازمان تبلیغات اسلامی، منزل دکتر محمد قریب.
https://wiki.ahlolbait.com/%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%82%D8%B1%DB%8C%D8%A8
تاریخ‌نگاری ایرانی و آفرینش هویت ملی
https://www.radiofarda.com/amp/o2--making-history/28151595.html
ده ها هزار دانشجوی مسلمان از کشورهای همسایه در صف ورود به دانشگاه های کشور هستند. این تغییر مسلما فضای عمومی کشور را از جنبه های مختلف هویتی تحت تاثیر قرار داد. بنظر می رسد حوزه های علمیه نیز باید منتظر چنین سرنوشتی باشند. امروز نه تنها اهمیت و ارزش ذاتی دانشگاه خدشه دار است بلکه مراکز علمی قدیم نیز که کانون سنت هستند از دانش کافی و گیرایی برخوردار نیستند.
می توان به وضوح دید که تلاشهایی که برای وحدت حوزه و دانشگاه صورت گرفته بود آن چنان که پیش بینی می شد محقق نشد. بنظر می رسد باید سالها منتظر ماند تا دوباره فردی برجسته و متواضع مثل زنده یاد پرفسور محسن جهانگیری (۱۳۰۸-۱۳۹۸ش) مراحل عالی حوزوی را بنحو دقیق و کامل طی کند و پا به دانشگاه بگذارد و از نظر علمی و اخلاقی تحول ساز گردد.
در سالهای بعد از انقلاب اسلامی به سبب تحقیر علوم انسانی غربی، اغلب افرادی که از دانشگاه به حوزه وارد شدند بیشتر چالش برانگیز شدند تا همگرایی ایجاد کند.
بهرحال بر اساس یک گمانه زنی، در سال ۱۳۸۶ هفتاد مدرسه علمیه تهران فقط ۱۵ هزار طلبه متقاضی داشت اما در سال جاری فقط سیصد نفر. بطوری که یکی از مدارس قدیمی تهران که در همان سال حدود هزار و هشت صد نفر طلبه ثابت و چرخشی داشت امروز کمتر از ۲۰ نفر متقاضی دارد.
بدون شک رابطه مستقیمی بین علاقه به تحصیل در دانشگاه ها و حوزه های علمیه وجود داشته است.
بهرحال، باید منتظر ورود طلاب خارجی نه تنها در جامعه المصطفی، بلکه در حوزه های تهران و سایر شهرها بود. البته وقوع چنین اتفاقی می تواند تلاشهایی را که برای تمرکزگرایی در قم انجام شده، خدشه دار نماید.
تهران، خ. انقلاب، پل کالج، خ. خارک. منزل بازسازی شده هنرمند و مولف نامدار فاخره صبا (۱۲۹۹-۱۳۸۶)

https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D9%81%D8%A7%D8%AE%D8%B1%D9%87_%D8%B5%D8%A8%D8%A7
مقدمۀ برت فراگنر بر گنجینۀ فرامین فارسی پادشاهان
https://ganjineh.nlai.ir/article_1343.html
در این ترجمه چهار اشتباه یا سهوالقلم برجسته هست که نتوانستم نگویم، یکی "دیپلماتیک" که می بایست "سندشناسی" می شد و دیگری "دیپلمات" که منظور "سندشناس"، و "دیپلماتهای ایرانی" که منظور "سندشناسان ایرانی" است و بالاخره اسم سندشناس ترکی و فارسی اهل مجارستان "لایوس فتکته" که صحیح آن "لایوس فِکِته" (۱۸۹۱-۱۹۶۹ Lajos Fekete) است. متاسفانه این محقق نامدار در میان ما ایرانیان ناشناخته است.
Ottoman -Turkish Diplomatics_135-154.pdf
610.3 KB
مقاله ای ارزشمند درباره تاریخ سندشناسی ترکی عثمانی و نقش برجسته محققان مجاری و البته خارجی در این امر
پس از پایان آخرین روز کاری ۱۴۰۲ در ۲۸ اسفندماه به خیابان انقلاب و یکراست به کتابفروشی افق رفتم. به قفسه "سفرنامه" رسیدم. فقط یک کتاب و یک سفرنامه بالاخره توجه مرا به خود جلب کرد، چاپ سوم کتاب شیمل که در سال ۱۳۹۶ نشر افکار با ترجمه سید سعید فیروزآبادی روانه بازار کرده بود، فقط به بهای ۵۰ هزار تومان. در اینترنت بیش از ۵۰۰ هزار تومان و البته ناموجود.
از این همه هوش، سفر و دیدار حیرت کردم. او پس از سالها تدریس عرفان اسلامی در هاروارد و در مراسم تودیع یک سخنرانی ارائه می دهد و یکی از حضار اولین جلسات او در سال ۱۹۷۰ جان کارمند وزارت خارجه آمریکاست که در ۱۹۸۰ جزء گروگان هاست. آنها دوباره در سال ۱۹۹۲ پس از سخنرانی همدیگر را می بینند و جان اجازه میخواهد که نکته ای برای سخنان او بیفزاید و آن این است: در آن دوره اشعار رومی و اقبال را می خواندم و ازینرو رفتار نگهبانان با من کاملا متفاوت بود و مرا از خود می دانستند و به عنوان کسی که بهترین بخش فرهنگشان را میشناخت.
شمیل ادامه می دهد: آیا پایانی زیباتر از این برای ۲۵ سال تدریس وجود دارد: شعر عرفانی به عنوان میانجی دو دنیای ظاهرا متخاصم.
شیراز، باغ موزه نظامی عفیف آباد (موزه تسلیحات رایج سبک صفوی و عثمانی، قاجار، پهلوی)
تا قبل از سال ۱۳۰۹ در ایران تفنگ‌های مختلفی کاربرد داشت.  در این موزه تنوع سلاح های سبک شکاری و جنگی انگلیسی، بلژیکی، آلمانی،  ایتالیایی، اتریشی، آمریکایی خیره کننده و کاملا قابل لمس است،  از جمله  مارتینی، لی-انفیلد، انفیلد ام ۱۹۱۷، ماوزر، برنو.
رضا شاه پهلوی که به خطرات استفاده سربازان از تفنگ‌های متفاوت آگاه بود تصمیم به انتخاب یک تفنگ سازمانی برای ارتش ایران گرفت، در روز هفتم بهمن ماه ۱۳۰۹ (۲۷ ژانویه ۱۹۳۰) در پی یک بررسی طولانی، رضاشاه پهلوی که فرمانده کل نیروهای مسلح بود موافقت کرد که یکی از مدل‌های «ماوزر» پس از یک دوره آزمایش چندساله، تفنگ رسمی ارتش ایران شود. 
(https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D9%81%D9%86%DA%AF_%D8%A8%D8%B1%D9%86%D9%88)
گفتنی است این موزه متاسفانه هیچ متخصص اسلحه ای ندارد.  شناسنامه آنها  بسیار ابتدایی است، امیدوارم در سالهای بعد افراد متخصصی شناسنامه هایی دقیق و تخصصی برای آنها فراهم آورند. وضعیت فهرست نویسی اسحله های انفرادی در ایران به مراتب از فهرست نویسی اسناد فارسی ضعیف تر و بدتر است.