بیشتر آدمهای دنیا سعی نمیکنند آزاد باشند، کافکا. فقط فکر میکنند که آزادند.
همونطور که تولستوی میگه؛ سعادت یک تمثیل است، اما بدبختی داستان.
آقای هاروکی موراکامی، درسته که در زندگی هرکس یک جا هست که از آن بازگشتی در کار نیست اما زندگی من چرا سراسرش این شکلیه؟
وحشی بافقی عزیز، کاش میدانست…
که هرچه با دل من کرد، آن تبسم کرد.
که هرچه با دل من کرد، آن تبسم کرد.
اون یه روز جنگجو بود یه روزم آشفته و شکسته، بیشتر روز ها کمی از هر دوتا بود، اما هر روز اینجا بود و ایستاده میجنگید، اون من بودم.
خب میدونی والتر من فکر میکنم بعضی از آدما قرار نیست هرگز فراموشمون بشن،انگار یادشون تو استخونمونه.
اما من میدیدم شب ها وقتی اون توی تخت خوابش دراز میکشید، غمش هم جای دیگه ای نداشت که بره ، کنارش دراز میکشید.
حالم از زندگیای که توش پر پشیمونی باشه بهم میخوره.
در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد.
صبر خوب است ولی من گاهی حسرت این را میخورم که چرا یک جاهایی نزدم زیر میز و بروم، ماندم و تحمل زیادی و صبوری احمقانه کردم.
هيچکس مجبور نیست انسان بزرگی باشد، تنها انسان بودن کافیست.
میدونی هری ماهم میتونیم مثل یسری آدما خیلی بیرحمانه رفتار کنیم ، اما مشکل ما اینه که خیلی زود یادمون میوفته که قلب ما اصلا برای این کار ساخته نشده.
موسیقی چیزی است که با آن میشود، حماقتی مثل زندگی را تحمل کرد.