نگاهت همان دردِ زیبایی‌ست که اگر تمام شود، دلم برای زخمش تنگ می‌شود.

امشب از آن شب‌هاست که حتی سکوت هم سنگین‌تر از همیشه روی سینه‌ام افتاده؛ انگار تمام چیزهایی که نگفتم، آمده‌اند کنار تختم نشسته‌اند.

در چشم‌هایت، چیزی شبیه غروبِ بی‌پایان است.

اگه یه روز مجبور بشی تمام حقیقت خودت رو بشنوی، هنوز می‌تونی خودت رو تحمل کنی؟

این شب ها، هرچقدر هم ذهنم شلوغ باشد، آخرِ تمام فکرهایم به تو می‌رسد.

آدم گاهی آن‌قدر خسته‌ست که حتی غمش هم بی‌صدا می‌شود.

چه چیزی درونت مُرده که هنوز داری با جای خالی اش زندگی می‌کنی؟

گاهی یک چیز کوچک، تمام دردهای دفن‌شده را بر می‌ گرداند یک صدا، یک بو، یک حس و ناگهان دوباره همان آدمِ سابق می‌شوی. بدتر از برگشتنِ درد، این است که بفهمی هیچ‌وقت نرفته بود.

هیچوقت اون شب طولانی رو که هیچکس برای کمک سراغت نیومد فراموش نکن.

من همیشه تاوان رفتنِ آدم‌هایی را داده‌ام که رفتنشان انتخاب من نبود.

شب که می‌شود، دلتنگی‌ات بلندتر از سکوت اتاق می‌شود؛ انگار تمامِ تاریکی فقط آمده تا نبودنت را یادم بیندازد.

اگر دیگر نتوانم کسی را شبیه تو دوست داشته باشم چی؟

یکی باید من رو از خودم نجات بده.

خواب بهت ثابت می‌کنه برای واقعی بودن یک تجربه، همیشه لازم نیست یک اتفاق واقعاً افتاده باشه.

و تو غمگین ترین بخش من خواهی بود.

گاهی فقط دلم می‌خواد یکی بفهمه این سکوت از بی‌حرفی نیست؛ از اینه که دیگه نمی‌دونم چطور بگم از درون چقدر خسته‌ام.

بعضی نبودن‌ها، از هر حضوری واقعی‌ترند.

دل ز تن بردی و در جانی هنوز

شازده کوچولو پرسید : غم انگیزتر از اینکه بیای و کسی خوشحال نشه چیه؟
روباه گفت : اینکه بری و کسی متوجه نشه..

باباها وقتی دوست دارن یکاری بکنن اما نمیشه، خیلی گناه دارن

بعضی چیز ها خیلی قبل‌تر از اینکه بفهمیم دیگه نداریمشون، از دستمون رفتن.