𝙋𝙤𝙨𝙩: #show

معرفی انیمه:
#Anime: Life Lessons with Uramichi Oniisan
اسم ژاپنی: うらみちお兄さん (Uramichi Oniisan)
اسم فارسی: درس‌های زندگی با اورامیچی اونیسان

ژانر: #کمدی #درام #زندگی‌روزمره #روان‌شناختی #ساتیر
تاریخ پخش: تابستان ۲۰۲۱

خلاصه داستان:
«اورامیچی اوموتا» مجری یک برنامه‌ی تلویزیونی مخصوص کودکان است که در ظاهر همیشه شاد و پرانرژی به نظر می‌رسد، اما در واقع مردی افسرده و خسته از زندگی است. او گاهی در میان اجرای برنامه، واقعیت‌های تلخ زندگی بزرگسالی را ناخواسته به زبان می‌آورد و باعث سردرگمی بچه‌ها می‌شود. در کنار همکاران عجیب و بامزه‌اش، داستان با طنزی تلخ و انتقادی، فشارهای روانی دنیای کار و بلوغ را به تصویر می‌کشد.

• فصل اول: ۱۳ قسمت – استودیو Studio Blanc – پخش شده (۲۰۲۱)

𝙋𝙤𝙨𝙩: #meme

𝙋𝙤𝙨𝙩: #cat #cute

𝙋𝙤𝙨𝙩: #meme #japan

زندگی بیورن آندرسن (Björn Andrésen) ترکیبی تلخ از شهرت، سوءاستفاده و اندوه بود.
او بازیگر و موسیقیدان سوئدی بود که در ۱۵ سالگی با نقش تادزیو در فیلم مرگ در ونیز (Death in Venice - 1971) به کارگردانی لوچینو ویسکونتی، به شهرت جهانی رسید. ویسکونتی خودش لقب «زیباترین پسر قرن بیستم» را به او داد، اما این عنوان برای بیورن بیشتر شبیه نفرین بود تا افتخار.

بیورن در کودکی به موسیقی عشق می‌ورزید و از یکی از نخبه‌ترین مدارس موسیقی سوئد فارغ‌التحصیل شد. او می‌خواست پیانیست شود، اما مادربزرگش که حضانتش را بر عهده داشت، اصرار داشت وارد سینما شود. در تست بازیگری برای مرگ در ونیز، ویسکونتی از او خواست لباس‌هایش را درآورد تا بدنش را بررسی کند. بیورن بعدها گفت از این رفتار عمیقاً آزار دید و احساس کرد مثل یک «تکه گوشت خوشگل» با او برخورد شده. او در مصاحبه‌ای ویسکونتی را «هیولایی واقعی» نامید که انسان‌ها برایش فقط ابزار بودند.

در طول فیلم‌برداری، ویسکونتی حتی به عواملش (که بیشترشان همجنس‌گرا بودند) دستور داده بود به بیورن نگاه نکنند، اما فشار روانی، سوءاستفاده‌های پنهان و فضای ناسالم کار باعث شد او دچار افسردگی شدید شود. بعد از اکران فیلم، در ژاپن به نمادی از زیبایی بدل شد؛ تصویرش روی بیلبوردها، شکلات‌ها و پوسترها everywhere دیده می‌شد، و او در آن کشور محبوبیتی عجیب پیدا کرد. اما پشت این ظاهر پرزرق‌وبرق، بیورن از احساس شیء بودن، اضطراب و تنهایی رنج می‌برد.

در حرفه‌اش هم نتوانست از سایه‌ی نقش تادزیو بیرون بیاید. به او پیشنهاد نقش‌های جدی نمی‌دادند و در مطبوعات مدام شایعاتی درباره‌ی گرایش جنسی‌اش منتشر می‌شد. در سال ۲۰۰۳، نویسنده‌ی بریتانیایی جرمین گریر (Germaine Greer) بدون اجازه‌اش عکس جوانی او را روی جلد کتاب The Beautiful Boy چاپ کرد. بیورن با ناراحتی گفت:

> «من هیچ‌وقت این عشق بزرگسالان به نوجوانان را تأیید نمی‌کنم. آن تصویر بخشی از درد من است، نه زیبایی.»



اما دردهای او فقط در دنیای سینما نبود. پدرش پیش از تولدش خانواده را ترک کرد، مادرش که به الکل معتاد بود، زمانی که بیورن کودک بود خودکشی کرد. او با مادربزرگش بزرگ شد. بعدها هم خواهرش را از دست داد، پسر ۲۵ ساله‌اش الوین درگذشت (احتمال خودکشی) و حتی نوزاد ۱۰ ماهه‌اش را نیز از دست داد. این فجایع باعث شدند او در بزرگسالی به افسردگی و اعتیاد پناه ببرد.

در مستند سال ۲۰۲۱ به نام The Most Beautiful Boy in the World که درباره‌ی خودش ساخته شد، بیورن می‌گوید ویسکونتی «یک شکارچی فرهنگی» بود که جوانی و پاکی او را فدای هنر خودش کرد. او می‌گوید بعد از فیلم، هرگز نتوانست دوباره خود واقعی‌اش را پیدا کند.

سرانجام بیورن آندرسن در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۵ در ۷۰ سالگی درگذشت. علت مرگش اعلام نشده، اما سازندگان مستندش گفتند:

> «او انسانی آرام، حساس و شجاع بود که با شجاعت در برابر سرنوشتش ایستاد.»



زندگی بیورن نمادی است از چهره‌ی تاریک شهرت؛ جایی که زیبایی می‌تواند هم پله‌ی صعود باشد و هم زنجیری برای سقوط.

واژه شناسی :
فمبوی = پسرای گوگولی و خوشگل
اوپی = خیلی قوی
ایسکای = تناسخ
هارم یا حارم = حرمسرا