حرکت کن؛ خواهی دید که بسیاری از درها از ابتدا باز بوده‌اند. آنچه بسته بود، درهای جهان نبود؛ مرزهای ذهن تو بود.

خوشبختی، رویدادی بزرگ نیست؛ هنری است برای دیدنِ عظمتِ لحظه‌های کوچک و معمولی زندگی.
الآن، الآنه
بعداً، برای بعد...

بزرگ‌ترین فرصت‌های زندگی، نه زود می‌آیند و نه دیر؛ آن‌ها فقط «سرِ وقت» می‌آیند. هنرِ انسانِ آگاه، حاضر بودن در همان لحظه است.

حقیقت را فدای واقعیت نکن؛ واقعیت، آن چیزی است که می‌بینی، اما حقیقت، آن چیزی است که پس از بیداری خواهی دید.

سرنوشت، در لحظه‌ی سقوط نوشته نمی‌شود؛ در لحظه‌ای نوشته می‌شود که تصمیم می‌گیری دوباره برخیزی.

زندگی، هنرِ حذفِ تنش نیست؛
هنرِ سازمان‌دهیِ آن است.

هستی، کلاسِ درس نیست که بتوان سؤال‌های دشوارش را پاک کرد؛ باید شیوه‌ی پاسخ دادن به آن‌ها را آموخت.

زندگی از تو نمی‌خواهد تنش را حذف کنی؛ از تو می‌خواهد آن را به شاهکارِ وجودت تبدیل کنی.

انتخاب نکردن نیز یک انتخاب است؛
انتخابِ واگذار کردنِ فرمانِ زندگی به جریانِ بی‌هدفِ حوادث.

اگر مسیرت را انتخاب نکنی، شرایط برایت انتخاب خواهد کرد؛ و این نیز یک انتخاب است، اما نه انتخابِ تو.

تو...
هم شمشیری...
هم آهنگر...
هر انتخاب، هر تمرین و هر رنجِ آگاهانه، ضربه‌ای است که تو را به انسانی تبدیل می‌کند که برای آفریده شدنش پا به این جهان گذاشته‌ای.

ریشه‌هایت را در ارزش‌ها عمیق کن و گام‌هایت را در مسیر رشد بردار؛ نه سکون، زندگی است و نه سرگردانی.

حقیقت را فدای واقعیت نکن؛
واقعیت، آن چیزی است که چشمانت می‌بینند،
اما حقیقت، آن چیزی است که آگاهیت آشکار می‌کند.

اگر قرار است هر روز آینده‌ای را در ذهنت زندگی کنی، آینده‌ای را انتخاب کن که ارزشِ آفریده شدن داشته باشد، نه آینده‌ای که فقط ترس‌هایت آن را ساخته‌اند.

رسالت، کاری نیست که روزی انجام دهی؛ انسانی است که هر روز انتخاب می‌کنی باشی.

رسالت، کاری نیست که روزی انجام دهی؛ انسانی است که هر روز انتخاب می‌کنی باشی.

فضیلت، در افراط معنا نمی‌یابد؛ فضیلت، هنرِ نگه داشتنِ تعادل میان قلبِ مهربان و ستونِ اقتدار است.

در روزهای پیروزی، فروتن بمان؛ و در روزهای شکست، استوار. زیرا هیچ‌کدام ماندگار نیستند، اما شخصیتی که در این میان می‌سازی، تا همیشه با تو خواهد ماند.

قدرت واقعی، در تواناییِ استفاده از قدرت نیست؛
در تواناییِ استفاده نکردن از آن، زمانی است که می‌توانی.

شمشیرت را تیز نگه دار، اما دستت را آرام؛ زیرا بزرگ‌ترین پیروزی، لحظه‌ای است که می‌توانی بجنگی، اما انتخاب می‌کنی که نجنگی.

تغییر، خیانت به گذشته نیست؛ وفاداری به انسانی است که هنوز می‌توانی بشوی.

انریو سرکوب خواسته‌ها نیست؛ تنظیم رابطه‌ی میان «من» و «دیگری» است.

بلوغ، آن نیست که خواسته‌هایت را حذف کنی؛ آن است که بیاموزی خواسته‌هایت را بدون ربودن آزادیِ دیگران زندگی کنی.