فرزانگی، نه در نداشتن احساس، بلکه در حفظ تعادل میان احساسات است.

نعمت‌ها همیشه در راه نیستند؛ گاهی به مقصد رسیده‌اند و این ما هستیم که باید آماده‌ی دریافتشان شویم.

عشق به خود، به معنای خودخواهی نیست؛

کسی که خود را دوست بدارد، ارزشمند بودنش را از نگاه دیگران گدایی نمی‌کند؛ او سرچشمه‌ی عشقی می‌شود که جهان نیز بازتاب آن را به سویش بازمی‌گرداند.

آرامش، نبودِ آشوب نیست؛ تواناییِ استوار ماندن در دلِ آشوب است. این، یکی از بنیادی‌ترین آموزه‌های مدار سرنوشت است.

هر آنچه را با فروتنی از آموزگار نیاموزی، روزگار با هزینه‌ای بیشتر به تو خواهد آموخت. انتخاب با توست که بهای آگاهی را بپردازی یا بهای تجربه را.

خوشبختی، انتظار برای رسیدن به چیزی نیست؛ هنرِ دیدن، درک کردن و قدردانی از آن چیزی است که اکنون در اختیار داری.

حرکت کن؛ خواهی دید که بسیاری از درها از ابتدا باز بوده‌اند. آنچه بسته بود، درهای جهان نبود؛ مرزهای ذهن تو بود.

خوشبختی، رویدادی بزرگ نیست؛ هنری است برای دیدنِ عظمتِ لحظه‌های کوچک و معمولی زندگی.
الآن، الآنه
بعداً، برای بعد...

بزرگ‌ترین فرصت‌های زندگی، نه زود می‌آیند و نه دیر؛ آن‌ها فقط «سرِ وقت» می‌آیند. هنرِ انسانِ آگاه، حاضر بودن در همان لحظه است.

حقیقت را فدای واقعیت نکن؛ واقعیت، آن چیزی است که می‌بینی، اما حقیقت، آن چیزی است که پس از بیداری خواهی دید.

سرنوشت، در لحظه‌ی سقوط نوشته نمی‌شود؛ در لحظه‌ای نوشته می‌شود که تصمیم می‌گیری دوباره برخیزی.

زندگی، هنرِ حذفِ تنش نیست؛
هنرِ سازمان‌دهیِ آن است.