IDM طراحی وساخت ایران

صفحه 2⃣

ساعت ۸:۱۵ صبح ششم اوت ۱۹۴۵، برابر با ۱۵ مرداد ۱۳۲۴، هواپیما بالای پل بود و سرگرد توماس دبلیو. فِرِبی، در لحظه‌ای که توانست لرزش دستانش را کنترل کند، دکمه رهاسازی بمب را فشرد. بمب از هواپیما جدا شد و در همان لحظه، هواپیما ناگهان سبک شد و دماغه آن به سمت بالا آمد. پل تیبتس هم بلافاصله یک گردش تند ۱۵۵ درجه‌ای به سمت راست انجام داد تا هرچه سریع‌تر از موج انفجار فاصله بگیرد.

بمب تا ارتفاع حدود ۵۵۰ متری از سطح زمین پایین آمد و میان آسمان و زمین منفجر شد. نور خیره‌کننده‌ای همه‌جا را فرا گرفت. همان لحظه، برخی از خدمه هواپیما طعم فلز را در دهان خود احساس کردند، اما آنچه بیش از همه آن‌ها را به وحشت انداخت، دو موج ضربه‌ای بسیار شدیدی بود که لحظاتی بعد به بدنه هواپیما برخورد کرد.

گروهبان جورج آر. «باب» کارون، توپچی دم بمب‌افکن، آنچه را می‌دید باور نمی‌کرد. ستونی عظیم از دود و ابری قارچ‌شکل با سرعت به آسمان برخاسته بود. او همان کسی بود که این عکس را که از مشهورترین عکس‌های لحظات پس از انفجار است را ثبت کرد. در همان لحظه، صدای پل تیبتس از طریق اینترکام در کابین پیچید: «بچه‌ها، شما همین حالا اولین بمب اتمی تاریخ را رها کردید.»

ابر انفجار با سرعتی باورنکردنی تا ارتفاعی نزدیک به ۱۴ کیلومتر اوج گرفت. برخی از خدمه پرواز بعدها در خاطرات خود نوشتند که شهر، زیر لایه‌ای از دود و آتش، شبیه دیگی از قیر جوشان و سیاه به نظر می‌رسید. هواپیما پس از دور زدن بر فراز منطقه، از ویرانی به‌جا‌مانده عکس‌برداری کرد و سپس راه بازگشت به جزیره تینیان را در پیش گرفت. این مأموریت در مجموع حدود ۱۲ ساعت و ۱۳ دقیقه طول کشید و هواپیما حدود ساعت ۲:۵۸ بعدازظهر در تینیان به زمین نشست.

در لحظه رها شدن بمب، جمعیت هیروشیما با احتساب حدود ۴۰ هزار نیروی نظامی مستقر در شهر، به نزدیک ۳۵۰ هزار نفر می‌رسید. بر اساس گزارش‌های معتبر، حدود ۸۰ هزار نفر تنها در لحظات نخست انفجار، ساعت ۸:۱۵ صبح، جان خود را از دست دادند. به خاطر مصاحبه‌هایی که سال‌ها بعد با بازماندگان این فاجعه انجام شد و در کتاب مشهور «هیروشیما؛ شهادت‌های مستقیم» گردآوری شد، امروز می‌دانیم که در ساعت ۸:۱۵ صبح ششم اوت ۱۹۴۵، دقیقاً چه بر مردم هیروشیما گذشت.

بازماندگان هیروشیما بعدها بارها از اصطلاح «پیکا-دون» استفاده کردند؛ واژه‌ای ژاپنی که به معنای «نور خیره‌کننده و صدای انفجار» است؛ تصویری که بیش از هر چیز در ذهنشان باقی مانده بود. بسیاری روایت کرده‌اند که نوری سفید، آبی و زرد، مانند هزاران لامپ منیزیمی یا خورشیدی که ناگهان از آسمان بر زمین افتاده باشد، همه‌جا را روشن کرد. بعضی‌ها می‌گفتند با وجود آنکه چشمانشان بسته بود، باز هم شدت آن نور را احساس کردند.

بازماندگان می‌گفتند پوستشان در همان لحظه سوخت، لباس‌هایشان آتش گرفت یا از هم دریده شد. بعضی‌ها روایت می‌کردند که پوست دست و بازویشان مانند دستکشی از بدن جدا شده بود. موج انفجار ساختمان‌ها را فرو ریخت، شیشه‌ها را در هم شکست و بسیاری از مردم را به هوا پرتاب کرد. تنها در چند ثانیه، شهر در میان گردوغبار و تاریکی فرو رفت.

آتش‌سوزی عظیمی سراسر هیروشیما را فرا گرفت. مجروحان و سوختگان، با پوست‌های آویزان و دست‌هایی که از شدت سوختگی رو به جلو گرفته بودند، مانند اشباح در خیابان‌ها سرگردان بودند. بیشتر آن‌ها تنها یک کلمه را فریاد می‌زدند: «آب... آب...» اجساد در خیابان‌ها و رودخانه‌ها پراکنده بود. اندکی بعد، باران سیاه آغاز شد. بسیاری گمان می‌کردند این باران می‌تواند تشنگی‌شان را برطرف کند و از آن نوشیدند، بی‌آنکه بدانند قطرات آن آغشته به ذرات رادیواکتیو و بسیار خطرناک است.

بخش بزرگی از شهر ویران شد. شعاع تخریب شدید به حدود ۱ تا ۱.۶ کیلومتر می‌رسید و آتش‌سوزی‌های گسترده تا مناطق دورتر هم ادامه پیدا کرد. شماری از مجروحان برای درمان به شهرهای دیگر، از جمله ناکازاکی، منتقل شدند، بی‌آنکه کسی بداند تنها سه روز بعد، همان سرنوشت در انتظار ناکازاکی هم خواهد بود. بر اساس گزارش‌های رسمی، تا پایان سال ۱۹۴۵ شمار جان‌باختگان هیروشیما به حدود ۱۴۰ هزار نفر رسید.

حسن ظهوری

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

12 views10:43