🎼 «غمنامه‌ی خون ماه دی۱۴۰۴»
بخش یکم

نواهایی به یاد جوانان پرپر شده‌ی میهن

۱) چمری (بی‌کلام)_اردشیر کامکار
۲) روزهای بی‌قرار_علیرضا قربانی
۳) بارون_محمدرضا شجریان
۴) گریه کن_همایون شجریان
۵) صبح آزادی_علیرضا قربانی
۶) ای غم_همایون شجریان
۷) ارغوان_مژگان شجریان
۸) فریاد_محمدرضا شجریان
۹) عمو نوروز_شهرام ناظری
۱۰) خون ماه_سحر محمدی بروجردی
۱۱) از خون جوانان وطن_سالار عقیلی
۱۲) آواز مخالف سه‌گاه_محمدرضا شجریان

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

🎼 رقص شعله‌ها
روزبه نعمت‌الهی با همخوانی مادرش "فرشته جواهری"

آنها با انتشار این آهنگ نوشته‌اند: "وای از آهِ مادران داغدیده، بلند شو ایرانِ باشکوه من، بلند شو...".

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

ارتش ج اسلامی به التماس افتاده، مرگ بر امریکا و شیطان بزرگ و آمریکای جهان خوار تبدیل شده به امریکایی‌های محترم

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

تجربه جنبش حق رأی زنان

تبدیل یک دغدغه شخصی یا گروهی به یک جنبش فراگیر، فرآیندی پیچیده است که بیش از هر چیز به درک عمیق از پویایی قدرت و روان‌شناسی توده‌ها نیاز دارد. تاریخ به ما می‌آموزد که جنبش‌های موفق زمانی پیروز می‌شوند که بتوانند از مرزهای باریک گروه‌های خاص عبور کرده و به یک نیروی متحد ملی تبدیل شوند.

🔸مطالعه مبارزات زنان برای کسب حق رأی در آمریکا، نمونه‌ای کلاسیک و الهام‌بخش برای فعالان امروزی است که نشان می‌دهد چگونه می‌توان یک «آرمان» را به یک «تغییر بنیادین» تبدیل کرد.

🔸نخستین درس تاریخ این است که جنبش‌های واقعی از دل نابرابری‌های ملموس بیرون می‌آیند. زمانی که بخش بزرگی از جامعه احساس کند وضع موجود نه‌تنها ناعادلانه، بلکه «غیرطبیعی» است، نطفه تغییر بسته می‌شود. در مورد حق رأی زنان، این تغییر ابتدا در زیرپوست اقتصاد و اجتماع رخ داد.

🔸با ورود زنان به کارخانه‌ها و بازار کار و همچنین ظهور نسل تحصیل‌کرده‌ای از زنان در دانشکده‌ها، پارادوکسی آشکار پدید آمد: زنانی که بار چرخ‌های اقتصادی را به دوش می‌کشیدند یا در مددکاری اجتماعی سرآمد بودند، از نظر سیاسی هیچ صدایی نداشتند. این شکاف بین «نقش واقعی» و «حق قانونی»، محرک اولیه جنبش بود.

🔸پیش از هر کنش سیاسی، باید نابرابری را در زیست روزمره ملاک قرار داد. اما آرمان عادلانه نیز به تنهایی کافی نیست، جنبش‌ها به رهبری هوشمند و چندوجهی نیاز دارند. رهبری در یک جنبش، راه رفتن روی لبه تیغ است. رهبران جنبش حق رای زنان، مانند «کری چپمن کت» و «آلیس پال»، به ما می‌گویند که برای پیروزی باید هم‌زمان در دو جبهه جنگید: جبهه اقناع و جبهه فشار. گروهی از رهبران بر لابی‌گری و کاهش ترس‌های بخش‌های محافظه‌کار جامعه تمرکز کردند تا از مقاومت‌های کورکوانه بکاهند، در حالی که گروهی دیگر با پیوند زدن مطالبات خود به جریان‌های پیشرو و عدالت‌خواه، مبارزه را از محافل نخبگانی به کف خیابان‌ها آوردند.

🔸این ترکیب از دیپلماسی و اعتراض، به جنبش امکان داد تا هم در ساختار قدرت نفوذ کند و هم از حمایت توده‌ها برخوردار شود.

🔸بزرگ‌ترین چالش هر جنبش، ایجاد «وحدت در عین کثرت» است. جنبش حق رأی زنان با طیف وسیعی از افراد روبرو بود که جز جنسیت، اشتراک چندانی با هم نداشتند. زنان طبقه مرفه دغدغه‌های متفاوتی نسبت به زنان کارگر مهاجر داشتند. کلید موفقیت آن‌ها در ایجاد یک «همبستگی طبقاتی» بود.

🔸فجایعی مانند آتش‌سوزی‌های مرگبار در کارخانه‌ها که به دلیل بی‌کفایتی صاحبان سرمایه رخ می‌داد، به نمادی از درد مشترک تبدیل شد. این حوادث مبارزه برای حق رای را به ابزاری برای صیانت از جان و کرامت انسانی در طبقات مرفه بدل کرد. وقتی زنان مرفه و زنان کارگر در کنار هم ایستادند، جنبشی پدید آمد که دیگر کسی توان نادیده گرفتن آن را نداشت.

🔸تغییرات بزرگ هزینه‌بر هستند. رهبرانی که برای عدالت می‌جنگند، اغلب با طرد، تحقیر و سرکوب مواجه می‌شوند. آن‌ها باید میانِ کار در داخل سیستم یا تلاش برای دگرگونی آن از بیرون، دست به انتخاب‌های دشواری بزنند.

🔸اما تجربه تاریخی نشانگر آن است که جنبش زمانی به ثمر می‌رسد که از یک خواسته گروهی فراتر رفته و به مطالبه‌ای عمومی تبدیل شود. برای رسیدن به این هدف، فعالان باید بتوانند ائتلاف بسازند، بدون آنکه اصول خود را قربانی کنند. آن‌ها باید بدانند که قدرت‌های حاکم داوطلبانه امتیازی نمی‌دهند.این فشارِ سازمان‌یافته و متحدِ مردمی است که آن‌ها را ناگزیر به عقب‌نشینی و پذیرش عدالت می‌کند.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

هشدار جدی؛ رژیم جنایتکار ولایت مطلقه فقیه در حال توزیع گسترده سلاح کمری میان مزدوران است


پس از قیام خونین دی‌ماه، ج کثیف اسلامی اقدام به تحویل گسترده سلاح کمری به نیروهای وفادار خود کرده است. این توزیع با توجیه «تهدیدات تروریستی» علیه نیروهای میدانی انجام می‌شود، اما واقعیت آن آماده‌سازی برای سناریوی پس از سقوط است.

اطلاعات دریافتی نشان می‌دهد رژیم در حال ایجاد و تقویت شبکه‌ای از خانه‌های امن و اماکن نظامی پنهان در پوشش‌های مختلف (اداری، مسکونی، تجاری) است که مملو از سلاح کمری، خودکار، مواد انفجاری و مهمات هستند. این اماکن عمدتاً در اختیار افراد زیر قرار دارد:

-

مأموران و مقامات شهرداری‌ها
- کارمندان دادگستری و قوه قضائیه
- اعضای شورای پایگاه، عملیات و اطلاعات بسیج
- کادر سپاه پاسداران
- نیروهای تجسس، آگاهی، اطلاعات و افسران رده متوسط تا ارشد فراجا
- نیروهای سرسپرده ارتش در - واحدهای عقیدتی-سیاسی و حفاظت اطلاعات
- حراست ادارات، سازمان‌ها و ده‌ها نهاد موازی رژیم

همه این افراد به سلاح شخصی و سازمانی دسترسی مستقیم دارند و بسیاری از این اماکن و افراد توسط شهروندان آگاه شناسایی شده‌اند.

خطر واقعی

پس از هرگونه حمله گسترده به مراکز نظامی و انتظامی رژیم و فروپاشی ساختارهای مرکزی، این نیروها و مزدوران به احتمال بسیار بالا اماکن شهری را ترک کرده و به صورت پراکنده و نامنظم به رویارویی مسلحانه و کشتارهای خیابانی روی خواهند آورد. این سناریو کاملاً بدیهی و قابل پیش‌بینی است و می‌تواند به فاجعه‌ای بزرگ‌تر از آنچه تاکنون دیده‌ایم منجر شود.

رژیم تروریستی که امروز با سرکوب خیزش دی‌ماه، تیر خلاص به مجروحان، ناپدیدسازی و احکام اعدام در حال نفس کشیدن است، در حال آماده‌سازی برای «جنگ داخلی پراکنده» پس از سقوط خود می‌باشد. آنها حاضرند حتی پس از از دست دادن قدرت مرکزی، هزاران کشته دیگر بر جای بگذارند تا انتقام بگیرند.

مردم ایران و همه مبارزان آزادی‌خواه باید این واقعیت تلخ را جدی بگیرند. شناسایی این خانه‌های امن، افراد مسلح پراکنده و شبکه‌های مخفی، بخشی جدایی‌ناپذیر از آمادگی برای گذار امن و بدون خونریزی گسترده است.

رژیم در حال مرگ است، اما مرگش را خطرناک‌تر از همیشه طراحی کرده. هوشیاری حداکثری، هماهنگی و جلوگیری از هرگونه خلأ امنیتی، تنها راه جلوگیری از تبدیل پیروزی مردم به فاجعه‌ای دیگر است.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

بیانیه‌ی ۳۴ تن از دانشجویان و دانش‌آموختگان جمهوری‌خواه داخل ایران دانشگاه‌های بهشتی، علامه طباطبایی، تهران و ... درباره‌ی چهلم کشتار دی‌ماه ۱۴۰۴، سرکوب دانشگاه و ضرورت بدیل جمهوری دموکراتیک

چهل روز از کشتار خونین مردم ایران در دی‌ماه ۱۴۰۴ می‌گذرد؛ چهل روز از زمانی که خیابان‌های کشور شاهد ریخته‌شدن خون انسان‌هایی بود که جز زندگی همراه کرامت، آزادی و آینده‌ای بهتر، رویایی نداشتند. ما، جمعی از دانشجویان و دانش‌آموختگان جمهوری‌خواه داخل ایران، یاد همه‌ی جان‌باختگان این فاجعه را گرامی می‌داریم و مسئولیت مستقیم این خشونتی سازمان‌یافته را متوجه حاکمیتی می‌دانیم که پاسخ اعتراض مدنی را با گلوله، کشتار و بازداشت گسترده داد.

در میان هزاران کشته‌شده‌ی بی‌گناه، صدها دانش‌آموز و دانشجو حضور دارند؛ جوانانی که می‌توانستند سازندگان فردای این سرزمین باشند و امروز نام‌شان به فهرست قربانیان استبداد افزوده شده است. دانشگاه نه فقط سوگوار مردم و فرزندان خود، بلکه سوگوار بخشی از آینده‌ی ایران است.

هم‌زمان با این کشتار، موج گسترده‌ی دستگیری دانشجویان، احضارها، پرونده‌سازی‌ها و فشارهای امنیتی، بار دیگر نشان داد که دستگاه سرکوب از دانشگاه می‌هراسد. تصمیم به مجازی‌کردن دانشگاه‌ها، تعلیق فعالیت‌های حضوری و اعمال محدودیت‌های گسترده بر دانشجویان، اعترافی آشکار به همین هراس است: هراس از اندیشه، هراس از گفت‌وگو، هراس از سازمان‌یافتگی.

ما اعلام می‌کنیم تا آزادی هم‌کلاسی‌هایمان، صدای آنان خواهیم بود. نام‌شان را تکرار می‌کنیم و روایت‌شان را زنده نگه می‌داریم. دانشگاه اگرچه ممکن است درهايش بسته شود، اما در ذهن‌ها و پیوندهای ما زنده است.

دانشجویان در تاریخ معاصر ایران همواره نیرویی ضدِ سلطه بوده‌اند. ما هیچ شکل از استبداد، تبعیض و حکومت غیرپاسخ‌گو، فردی و موروثی را نمی‌پذیریم؛ نه در لباس دین و نه با هر نام دیگری. افق ما روشن است: دموکراسی، جمهوریت، حاکمیت قانون، حقوق بشر، آزادی و مشارکت برابر همه‌ی شهروندان در تعیین سرنوشت خویش.

امروز بیش از همیشه وظیفه‌ی ما گذار از محکومیت صرف به مسئولیت تاریخی است. مسئولیت ما در قبال خون‌های ریخته‌شده، ساختن امکان آینده‌ای بهتر است؛ آینده‌ای که در آن دانشگاه سنگر آزادی اندیشه باشد، نه میدان امنیتی.

برای کنش در این شرایط، ما بر اصول زیر تأکید می‌کنیم:

۱. حفظ و گسترش همبستگی دانشجویی؛ پیوند میان دانشگاه‌ها، رشته‌ها و نسل‌ها، مهم‌ترین سرمایه‌ی ماست.

۲. پافشاری بر مبارزه‌ی مدنی و سازمان‌یافته و پرهیز از اقداماتی که جان مردم بی‌پشتوانه را در معرض خطر قرار می‌دهد.

۳. دفاع بی‌قید و شرط از آزادی معترضین، هم‌کلاسی‌های بازداشت‌شده و حمایت مستمر از خانواده‌های آنان.

۴. زنده نگه داشتن حافظه‌ی جمعی دانشگاه از طریق ثبت، روایت و یادآوری نام و راه جان‌باختگان.

۵. تقویت گفتمان جمهوری دموکراتیک به‌عنوان بدیلی مبتنی بر رأی مردم، عدالت اجتماعی و نفی هرگونه سلطه.

ما دانشجویان و دانش‌آموختگان داخل ایران باور داریم دانشگاه می‌تواند و باید یکی از ستون‌های اصلی بازسازی آلترناتیو دموکراتیک در ایران باشد. راه دشوار است، اما تاریخ نشان داده است که صدای دانشجو، هرچند سرکوب شود، خاموش نمی‌ماند.

یاد جان‌باختگان زنده است.
دانشگاه زنده است.
امید به جمهوری دموکراتیک زنده است.
دانشجویان و دانش‌آموختگان جمهوری‌خواه داخل ایران
۲۹ بهمن ۱۴۰۴

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

مولوی عبدالحمید در نماز جمعه یکم اسفند خواستار «آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی به‌خصوص زندانیان خیزش ملی اخیر» شد.
زندانیان خیزش ملی بدون قید و شرط باید آزاد بشوند

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

واکنش با تاخیر یونیسف به بازداشت کودکان
پس از برپایی کارزار «نیمکت‌های خالی»

صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) پس از فشار گسترده افکار عمومی و کمپین «نیمکت‌های خالی» که توسط شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران راه‌اندازی شد، سرانجام مجبور به موضع‌گیری شد. اما این بیانیه تنها به بازداشت کودکان در جریان سرکوب دی‌ماه ۱۴۰۴ اشاره دارد و هیچ اشاره‌ای به کشته شدن ده‌ها کودک و نوجوان در اعتراضات سراسری نمی‌کند.

ادوارد بیگبدر، مدیر منطقه‌ای یونیسف برای خاورمیانه و شمال آفریقا، روز ۱۹ فوریه ۲۰۲۶ (۳۰ بهمن ۱۴۰۴) در بیانیه‌ای خواستار آزادی فوری کودکان بازداشت‌شده و دسترسی مستقل به آن‌ها شد و تأکید کرد:

«کودکان بزرگسالان کوچک نیستند؛ آنان نیازمند مراقبت ویژه‌اند. سلب آزادی می‌تواند پیامدهایی مادام‌العمر بر رشد کودک داشته باشد… یونیسف خواستار پایان دادن به بازداشت کودکان در هر شکل آن و آزادی فوری کودکانی است که پس از آخرین ناآرامی‌های عمومی در ایران بازداشت شده‌اند.»

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing