صدیقه وسمقی و نسرین ستوده، فعال حقوق‌بشر در بیانیه‌ای مشترک خواستار مخالفت مجامع جهانی و همچنین مردان ایرانی با اعمال حجاب اجباری علیه ورزشکاران زن شدند.

در این بیانیه مشترک که روز دوشنبه ۲۴ دی منتشر شده خانم‌ها ستوده و وسمقی گفته‌اند: :«دختران ورزشکار ما به دلیل تبعیض‌ها و محدودیت ها از جمله حجاب اجباری حتی مجبور به ترک میهن می‌شوند که این خود، خسارت مادی و معنوی بزرگی است. ما اکیدا خواستار برچیده شد‌ تمام فشارها بر زنان در رابطه با نحوه پوشش آنان هستیم. جامعه مدنی در این  رابطه می‌تواند نقش مهمی ایفا کند.»

در ادامه این بیانیه از زنان و مردان ایرانی درخواست شده تا با «اتحاد» قدرت «جامعه مدنی نیرومند» را نشان دهند و از جامعه ورزشی ایران به ویژه مردان خواسته شده «برای رفع کلیه محدودیت‌ها از جمله حجاب اجباری، کنار زنان ورزشکار بایستند.».
  
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

نمی دانم چرا مردم
حرف زدن با دهان پر را بد می دانند
ولی حرف زدن با مغز خالی را نه...!

اورسن_ولز

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

ﻫﺮ ﺍﺷﮑﯽﮐﻪ ﺟﺎﺭﯼ می‌شوﺩ ﺍﮔﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﯿﺸﮕﯿﺮﯼ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺗﻬﺎﻡ ﻭﮐﯿﻔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻫﺮ ﺁﻧﮑﺲ ﮐﻪ با ﺑﯽ ﺭﺣﻤﯽ عمدی ﮐﺮﻡ ﺧﺎﮐﯽ ﺑﯿﭽﺎﺭه اﯼ ﺭﺍ ﻟﻪ ﮐﻨﺪ، ﻣﺠﺮﻡ ﺍﺳت.

«رزا لوکزامبورگ»

 #انقلاب_ایران
@designmanufacturing

حساب ایکس اسراییل به فارسی:
آزادی از آنچه تصور می‌کنید نزدیک‌تر است.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

🎼 تا گل سرخ شدن
شعر و دکلمه: ایرج جنتی عطایی
پالایش و تنظیم: شهروز

باغبان، پیرِ گریانِ شبیخون خورده، گفت:
-" بی تو ای غنچه گل سرخ شهید
همه گل‌هایم، گلِ حسرت شده‌اند
و نسیم، بوی بی‌باوری و تسلیم
بوی تن در دادن دارد

خاک اگر خاک کرامت باشد
دهنِ باغ پر از فریاد است
و درخت، سرخیِ کینۀ گل را می‌سراید
با خشم
کاش؛ ای کاش باز در باغ، گلِ سرخی بود
باغبان بر سر نعشِ گلِ سرخ نشست
گلِ سرخ، آخرین سرخ گلِ خون‌آلود
گل شهیدِ نعرۀ باغستان
گل سرخ، تیرباران شدۀ جوخۀ یخ
زیر رگبارِ زمستانیِ شب
خواب آزادی رویش می دید

قلب سبز گل سرخ
با صدایی خونین در شب باغ سرود:
-"از شب زرد زمستان تا سحر
سحر سرخ بهار
فاصله فریاد است
تا گلِ سرخ شدن راهی نیست
می توانی گل سرخی باشی"
باغبان اشکش را با پرِ شالِ چهل تکه زُدود

ایرج جنتی عطایی
سی‌ام بهمن ماه ۱۳۵۳

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

🎼 تا کجا
شهرام ناظری
شعر: هوشنگ ابتهاج
آهنگساز: پویان جدیدفرد

من نه خود میرم او مرا میکشد
کاو سرگشته را کهربا میکشد

چون گریبان ز چنگش رها میکنم
دامنم را به قهر از قفا میکشد

دست و پا میزنم میرباید سرم
سر رها میکنم دست و پا میکشد

ﮔﻔﺘﻢ اﻳﻦ ﻋﺸﻖ اﮔﺮ واﮔﺬارد ﻣﺮا
ﮔﻔﺖ اﮔﺮ واﮔﺬارم وﻓﺎ ﻣﻰ ﻛﺸﺪ

ﮔﻔﺘﻢ اﻳﻦ ﮔﻮش ﺗﻮ ﺧﻔﺘﻪ زﻳﺮ زﺑﺎن
ﺣﺮف ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ را از ﺧﻔﺎ ﻣﻰ ﻛﺸﺪ

ﮔﻔﺖ از آن ﭘﻴﺶ ﺗﺮ اﻳﻦ ﻣﺸﺎم ﻧﻬﺎن
ﺑﻮی اﻧﺪﻳﺸﻪ را در ﻫﻮا ﻣﻰ ﻛﺸﺪ

ﻟﺬت ﻧﺎن ﺷﺪن زﻳﺮ دﻧﺪان او
ﮔﻨﺪﻣﻢ را ﺳﻮی آﺳﻴﺎ ﻣﻰ ﻛﺸﺪ
 
سایه او شدم چون گریزم از او
در پی اش میروم تا کجا می‌کشد
 
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing