پژوهش دانشجویان مهندسی مکانیک واحد شهرری درباره مهندسی ارزش
@designmanufacturing

پژوهش دانشجویان مهندسی مکانیک واحد شهرری درباره مهندسی ارزش
@designmanufacturing

پژوهش دانشجویان مهندسی مکانیک واحد شهرری درباره مهندسی مجدد
@designmanufacturing

پژوهش دانشجویان مهندسی مکانیک واحد شهرری درباره مهندسی معکوس
@designmanufacturing

تهران، پایتخت ایران، سال ۱۳۵۶، تصاویری که شبکه های زردی مانند من و تو نمایش نمی دهند.
@designmanufacturing

جزوه انتقال حرارت موسسه پارسه
@designmanufacturing

جزوه ترمودینامیک موسسه پارسه
@designmanufacturing

شش راه طبیعی برای سلامتی

@designmanufacturing

دکتر مصدق ۲۹ اسفند ۱۳۲۹ نفت ایران را ملی کرد و در۱۴ اسفند ۱۳۴۵ به جرم ایستادن برحق مردم و سرزمینش درحصر خانگی درگذشت.
حتی یک کوچه بن بست هم به یادش نامگذاری نشده است.
یادش گرامی
@designmanufacturing

لینک زندگی نامه دکتر محمد مصدق

https://fa.wikipedia.org/wiki/محمد_مصدق

محمدرضا شفیعی‌کدکنی استاد ادبیات دانشگاه، شاعر و ادیب معاصر، خاطره خود را در مورد روز مرگ مصدق این گونه روایت می‌کند:
کیهان، در گوشه صفحه اول، خبر مرگ مصدق را چاپ کرده بود. مدتی به روزنامه خیره شدم و خطاب به مصدق عباراتی گفتم، که خب، پیرمرد بالاخره... یک‌باره زدم زیر گریه؛ از آن گریه‌های عجیب‌و‌غریب که کمتر در عمرم بر من مسلط شده است. رضا سیدحسینی دست مرا گرفته بود و می‌کشید که بی‌صدا، الان می‌آیند و ما را می‌گیرند و من همان‌طور نعره می‌زدم. بالاخره از او جدا شدم و خودم را رساندم به خانه‌مان. منزلی بود در خیابان شیخ هادی. با یکی از هم‌کلاسی‌های هم‌شهری‌ام اجاره کرده بودم. گریه‌کنان رفتم به خانه و در آنجا شعر «مرثیه درخت» را سرودم:

دیگر کدام روزنه، دیگر کدام صبح
خواب بلند و تیره دریا را
آشفته و عبوس تعبیر می‌کند؟
من می‌شنیدم از لب برگ
این زبان سبز
در خواب نیم‌شب که سرودش را
در آب جویبار، بدین گونه شسته بود: در سوگت‌ ای درخت تناور!
‌ای آیت خجسته در خویش زیستن!
ما را/ حتی امان گریه ندادند....
گیرم، بیرون ازین حصار کسی نیست
گیرم در آن کرانه نگویند
کاین موج روشنایی مشرق
بر نخل‌های تشنه صحرا، یمن، عدن...
یا آب‌های ساحلی نیل از بخششِ کدام سپیده‌ست
اما، من از نگاه آینه
هرچند تیره، تار
شرمنده‌ام که: آه
در سکوت‌ ای درخت تناور،
ای آیت خجسته در خویش زیستن،
بالیدن و شکفتن،
در خویش بارورشدن از خویش،
در خاک خویش ریشه ‌دواندن
ما را
حتی امان گریه ندادند.

محمدرضا شفیعی کدکنی
@designmanufacturing

فرجینگ یا آهنگری گرم میل لنگ خودرو، ابتدا بلوکه تا دمای تبلور مجدد گداخته می شود، چند مرحله کوبش بعد برش نهایی و در خاتمه سایزینگ و اندازه گیری CMM
با سپاس از آقای مهندس عبدی
@designmanufacturing

پیش از این می گفتم
هر کس باید راهش را انتخاب کند
اما گفته ام ناقص بود ؛
درستش این است ،
هر کس باید راهش را
اختراع کند ، بسازد ، بیافریند .

ژان پل سارتر

@designmanufacturing

در اصفهان مسجدی می ساختند
کار تمام شده بود و کارگران در حال انجام خرده کاری های پایانی بودند
پیرزنی از انجا رد میشد .
ناگهان پیرزن ایستاد و گفت بنظرم مناره مسجد کج است!

کارگران خندیدند ولی معمار با صدای بلند فریاد زد ساکت !
چوب بیاورید . کارگر بیاورید . چوب را به مناره تکیه دهید . حالا همه باهم . فشااار دهید . فشااااااااااار !!!
و مرتب از پیرزن می پرسید مادر درست شد؟
بعد از چند دقیقه پیرزن گفت درست شد و دعا کنان دور شد .
کارگران گفتند مگر می شود مناره را با فشار صاف کرد ؟
معمار گفت : نه ! ولی میتوان جلوی شایعه را گرفت !
اگر پیرزن می رفت و به اشتباه به مردم میگفت مناره کج است و شایعه کج بودن مناره بالا میگرفت . دیگر هرگز نمیشد مناره را در نظر مردم صاف کرد.
ولی من الان با یک چوب و کمی فشار، مناره را برای همیشه صاف کردم.
در محیط کار مهندسی، در ایران امروز، مشابه همین شرایط حاکم است و باید هوش معمار را داشت.

@designmanufacturing

تاریکی نمی تواند تاریکی را براند،
تنها نور می تواند این کار را انجام دهد.
نفرت نمی تواند نفرت را براند،
فقط عشق می تواند این کار را انجام دهد.

مارتین لوتر کینگ

@designmanufacturing

۸ مارس، ۱۷ اسفند، روز جهانی زن گرامی باد.

هشتم مارس سال ۱۹۰۸ میلادی بعد از گذشت بیش از پنجاه سال، کارگران زن کارخانه ی نساجی کتان در شهر نیویورک به دلیل حقوق پایین و تبعیض نژادی دست به اعتصاب زدند، صاحب این کارخانه به همراه نگهبانان بخاطر جلوگیری از همبستگی کارگران بخش های دیگر با اعتصاب گران و عدم سرایت آن به بخش های دیگر ، این زنان را در محل کارشان محبوس ساخت و بعدا به دلایل نامعلوم کارخانه آتش گرفت و فقط تعداد کمی از زنان توانستند از این حادثه نجات یابند و مابقی ۱۲۹ تن از زنان کارگر در این آتش سوختند.

به همین دلیل روز هشتم مارس یا ۱۷ اسفند روز مبارزه زنان علیه بی عدالتی و فشار علیه زنان در خاطره ها باقی ماند.
روز هشتم مارس صرفا متعلق به دختر، خواهر، همسر و یا مادرانمان نیست، بلکه به منظور مبارزه با بی عدالتی علیه جنس زن نامگذاری شده است.

@designmanufacturing

درگذشت سیمین دانشور نویسنده و مترجم، ۱۸ اسفند

سیمین دانشوردرهشتم اردیبهشت سال 1300 در یک خانواده ی فرهیخته و تحصیل کرده در شیراز به دنیا آمد. پدرش محمد علی دانشور پزشک و مادرش قمرالسلطنه حکمت مدیر هنرستان دخترانه بود. هوش سرشار و علاقه ی دانشور به ادبیات از همان کودکی مشخص بود، او هر شعری را که یک بار می خواند از بر می شد با چنین هوش و حافظه ای دانشور در امتحانات نهایی دیپلم در کشور شاگرد اول شد .

او در دانشگاه رشته ی ادبیات فارسی را برای ادامه ی تحصیل انتخاب کرده و از شیراز به تهران آمد .از سال 1320 دانشور با نام مستعار شیرازی بی نام برای رادیو تهران و روزنامه ایران مقالاتی می نوشت.

دانشور به تشویق فاطمه سیاح و صادق هدایت اولین مجموعه ی داستانی خود را تحت عنوان "آتش خاموش" در سال 1327 منتشر کرد، این کتاب اولین مجموعه ی داستانی در ادبیات فارسی است که نویسنده ی آن یک زن بود.

در همین سال دانشور در اتوبوسی که از شیراز به تهران می رفت با جلال آل احمد نویسنده ی سرشناس آشنا شد و دو سال بعد با او ازدواج کرد . دانشور در سال 1328 دکترای ادبیات فارسی خود را از دانشگاه تهران می گیرد و در سال 1331 برای گرفتن فوق دکترای خود در رشته ی زیباشناسی به دانشگاه استنفورد آمریکا می رود و در آنجا به مدت یکسال تحصیل می کند، در این مدت او با چند نویسنده و نمایش نامه نویس آمریکایی آشنا شده و حتی خودش دو داستان به زبان انگلیسی می نویسد. دانشور بعد از بازگشت از آمریکا از سال 1338 به عنوان استاد رشته ی باستان شناسی و تاریخ هنر دانشگاه تهران مشغول به کار می شود.

در مدتی که دانشور در آمریکا بود ،آل احمد زمینی را در نزدیکی خانه ی نیمایوشیج خریداری می کند و با دست خودش خانه ای را در آن زمین می سازد. این زوج بایکدیگر دراین خانه تا زمان مرگ ناگهانی آل احمد زندگی می کنند ،بعد از آن هم دانشور تا اخرعمرش در آن به زندگی ادامه داد.

مهمترین اثر سیمین دانشور "سووشون" نام دارد که کمی پیش از مرگ آل احمد در سال 1348 منتشر شد، این کتاب تا به امروز به هفده زبان زنده ی دنیا ترجمه شده است و یکی از پرفروش ترین رمان های معاصر ایران است.

دانشور پس از مرگ آل احمد و بازنشستگی از دانشگاه تهران همچنان به نوشتن ادامه می دهد و حتی در سال 1386 بعد از یک دوره ی بیماری داستانی به نام "برو به شاه بگو" را می نگارد. سیمین دانشور سرانجام بر اثر کهولت سن در هجدهم اسفند سال 1390 درتهران چشم از جهان فرو بست.

برخی آثار:

آتش خاموش،1327
شهری چون بهشت،1340
سووشون، 1348
به کی سلام کنم؟،1359
جزیره ی سرگردانی،1372
ازپرنده های مهاجربپرس، 1376
ساربان سرگردان، 1380

@designmanufacturing

چون زلف تو ام جانا، در عین پریشانی
چون باد سحرگاهم، در بی سر و سامانی

من خاکم و من گردم، من اشکم و من دردم
تو مهری و تو نوری، تو عشقی و تو جانی

"رهی معیری"
@designmanufacturing