بیانیه‌ی مشترک جمعی از دانشجویان ۱۳ دانشگاه و دانشکده هنر سراسر کشور
«الف لام میم
سلام بر تبر‌هایی که
حروف آزادی را
جدا‌جدا کرده‌اند.»
چیزی از دانشگاهی که شما برایمان ساختید باقی نمانده؛ یا نه، بهتر است بگوییم دانشگاهی که شما ویران کردید. شما که هرگز هیچ سهمی از ساختنِ چیزی نداشتید و ندارید. امروز ما می‌دانیم که گفتگو با شما کاری بی‌فایده است؛ کسی که هر‌روز کشته شدن روح‌های جوان و پر از امید را در مدرسه‌ها و دانشگاه‌ها می‌بیند و دم نمی‌زند، با هیچ کلمه‌ای به خودش نخواهد آمد. از دانشگاه جنازه‌ای بیشتر باقی نمانده، این کلمه‌ها را در حکم میخ‌هایی بدانید بر تابوتِ آن. حالا اما چیز‌های دیگری نیز ویران شده‌اند: اعتبار شما. ما معتقدیم «معلم»های خوب دنیا را عوض می‌کنند، و این صفت را برازندهٔ هر نا‌کسی نمی‌دانیم. تعداد معلم‌های خوب هر کدام از ما، در تمام سالهای بیهودهٔ تحصیلمان که از انگشتان دست فرا‌تر نمی‌روند. تعداد انگشت‌شماری هم امروز کنار ما ایستاده‌اند که بسیاری از آنها هم به مکان‌های نامعلومی منتقل شده یا مورد حمله قرار گرفته‌اند. بقیهٔ شما که هیچ‌وقت معلم‌های خوبی نبودید، یک بار فرصت داشتید از بچه‌هایی که قلب‌هایشان برای انسانیت می‌تپد یاد بگیرید و محصل‌های خوبی باشید. شما که آنقدر فکر و اندیشهٔ بچه‌ها را –اگر پس از تمام این سال‌ها چیزی باقی مانده باشد– از فیلتر مغز‌های اختهٔ خودتان گذرانده‌اید که تنها «هیچ»هایی بزرگ، با مدارک لیسانس و فوق‌لیسانس، از دانشگاه بیرون می‌آییم. شما که نشان داده‌اید کوچک‌ترین اعتنایی به جامعه ندارید، اسم خودتان را هم هنرمند و اندیشمند می‌گذارید و زیر نوشته‌هایتان را بزرگ امضا می‌کنید. شما که در این روز‌ها هم، مثل اجسامی نامرئی، سر کلاس حاضر می‌شوید. بی‌توجه به حضور دژخیمان در تمام فضا‌های آموزشی، بی‌توجه به تمام جان‌هایی که از دست رفته‌اند و می‌روند هنوز.
دانشگاه، فضای ماست. بدون ما وجود ندارد، همانطور که حالا شما هم وجود ندارید. حضور ما، همیشه حضوری بوده دور از هر‌گونه خشونت؛ حضوری در راستای باز‌پس‌گیری ارزش‌های انسانی و حضوری برای انسانیت. شما جواب این حضور خالص را با شدید‌ترین اشکال خشونت داده‌اید. دوستانمان که قبلا «ممنوع‌الخروج» می‌شدند حالا «ممنوع‌الورود» می‌شوند؛ تن بچه‌ها هنوز از جای شوکر و باتوم و تیر و شکنجه‌های وحوش‌تان کبود است.
«چه فرق می‌کرد زندانی در چشم‌انداز باشد یا دانشگاهی؟» حالا که شما دیگر وجود ندارید و چیزی به عقب بر‌نمی‌گردد. روزی فضای دانشگاه که متعلق به ماست هم باز‌پس‌گرفته می‌شود، روزی نه چندان دور. ما که از خون عزیزانمان نمی‌گذریم. ما که این‌بار با خورشید‌های استوایی دیوانه‌ای آمده‌ایم که ساطور‌هایتان را مذاب می‌کند.
بیانیهٔ مشترک جمعی از دانشجویانِ:
دانشگاه هنر تهران
دانشکدگان هنرهای زیبای دانشگاه تهران
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه کردستان
دانشکدهٔ هنر دانشگاه الزهرا
دانشکدهٔ ادبیات فارسی و زبان‌های خارجهٔ دانشگاه علامه طباطبایی
دانشگاه هنر اسلامی تبریز
دانشگاه هنر سوره
دانشگاه هنر و معماری آزاد واحد سوهانک
دانشگاه هنر اصفهان
دانشگاه هنر و معماری پارس
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه بوعلی سینا همدان
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه شیراز
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه گیلان
@designmanufacturing
«الف لام میم
سلام بر تبر‌هایی که
حروف آزادی را
جدا‌جدا کرده‌اند.»
چیزی از دانشگاهی که شما برایمان ساختید باقی نمانده؛ یا نه، بهتر است بگوییم دانشگاهی که شما ویران کردید. شما که هرگز هیچ سهمی از ساختنِ چیزی نداشتید و ندارید. امروز ما می‌دانیم که گفتگو با شما کاری بی‌فایده است؛ کسی که هر‌روز کشته شدن روح‌های جوان و پر از امید را در مدرسه‌ها و دانشگاه‌ها می‌بیند و دم نمی‌زند، با هیچ کلمه‌ای به خودش نخواهد آمد. از دانشگاه جنازه‌ای بیشتر باقی نمانده، این کلمه‌ها را در حکم میخ‌هایی بدانید بر تابوتِ آن. حالا اما چیز‌های دیگری نیز ویران شده‌اند: اعتبار شما. ما معتقدیم «معلم»های خوب دنیا را عوض می‌کنند، و این صفت را برازندهٔ هر نا‌کسی نمی‌دانیم. تعداد معلم‌های خوب هر کدام از ما، در تمام سالهای بیهودهٔ تحصیلمان که از انگشتان دست فرا‌تر نمی‌روند. تعداد انگشت‌شماری هم امروز کنار ما ایستاده‌اند که بسیاری از آنها هم به مکان‌های نامعلومی منتقل شده یا مورد حمله قرار گرفته‌اند. بقیهٔ شما که هیچ‌وقت معلم‌های خوبی نبودید، یک بار فرصت داشتید از بچه‌هایی که قلب‌هایشان برای انسانیت می‌تپد یاد بگیرید و محصل‌های خوبی باشید. شما که آنقدر فکر و اندیشهٔ بچه‌ها را –اگر پس از تمام این سال‌ها چیزی باقی مانده باشد– از فیلتر مغز‌های اختهٔ خودتان گذرانده‌اید که تنها «هیچ»هایی بزرگ، با مدارک لیسانس و فوق‌لیسانس، از دانشگاه بیرون می‌آییم. شما که نشان داده‌اید کوچک‌ترین اعتنایی به جامعه ندارید، اسم خودتان را هم هنرمند و اندیشمند می‌گذارید و زیر نوشته‌هایتان را بزرگ امضا می‌کنید. شما که در این روز‌ها هم، مثل اجسامی نامرئی، سر کلاس حاضر می‌شوید. بی‌توجه به حضور دژخیمان در تمام فضا‌های آموزشی، بی‌توجه به تمام جان‌هایی که از دست رفته‌اند و می‌روند هنوز.
دانشگاه، فضای ماست. بدون ما وجود ندارد، همانطور که حالا شما هم وجود ندارید. حضور ما، همیشه حضوری بوده دور از هر‌گونه خشونت؛ حضوری در راستای باز‌پس‌گیری ارزش‌های انسانی و حضوری برای انسانیت. شما جواب این حضور خالص را با شدید‌ترین اشکال خشونت داده‌اید. دوستانمان که قبلا «ممنوع‌الخروج» می‌شدند حالا «ممنوع‌الورود» می‌شوند؛ تن بچه‌ها هنوز از جای شوکر و باتوم و تیر و شکنجه‌های وحوش‌تان کبود است.
«چه فرق می‌کرد زندانی در چشم‌انداز باشد یا دانشگاهی؟» حالا که شما دیگر وجود ندارید و چیزی به عقب بر‌نمی‌گردد. روزی فضای دانشگاه که متعلق به ماست هم باز‌پس‌گرفته می‌شود، روزی نه چندان دور. ما که از خون عزیزانمان نمی‌گذریم. ما که این‌بار با خورشید‌های استوایی دیوانه‌ای آمده‌ایم که ساطور‌هایتان را مذاب می‌کند.
بیانیهٔ مشترک جمعی از دانشجویانِ:
دانشگاه هنر تهران
دانشکدگان هنرهای زیبای دانشگاه تهران
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه کردستان
دانشکدهٔ هنر دانشگاه الزهرا
دانشکدهٔ ادبیات فارسی و زبان‌های خارجهٔ دانشگاه علامه طباطبایی
دانشگاه هنر اسلامی تبریز
دانشگاه هنر سوره
دانشگاه هنر و معماری آزاد واحد سوهانک
دانشگاه هنر اصفهان
دانشگاه هنر و معماری پارس
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه بوعلی سینا همدان
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه شیراز
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه گیلان
@designmanufacturing
«یک دانشجو کم بشه، اینجا قیامت میشه!»
ریاست بی‌عرضه، استعفا استعفا!»
'ورود دانشجویان به دفتر جلسات ریاست دانشگاه امیرکبیر/پلی‌تکنیک تهران در اعتراض به ممنوع‌الورودی و احکام کمیته انضباطی
۱۰ آبان ۱۴۰۱
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
ریاست بی‌عرضه، استعفا استعفا!»
'ورود دانشجویان به دفتر جلسات ریاست دانشگاه امیرکبیر/پلی‌تکنیک تهران در اعتراض به ممنوع‌الورودی و احکام کمیته انضباطی
۱۰ آبان ۱۴۰۱
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
تظاهرات دانشجویان ، علامه، مدنی تبریز و دانشگاه آزاد کرج
در دانشگاه فریاد می‌زدند: «از خون جوانان وطن لاله دمیده، عدالت کجایی عدالت کجایی؟!»
١٠ آبان ۱۴۰۱
#قیام_تا_سرنگونی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
در دانشگاه فریاد می‌زدند: «از خون جوانان وطن لاله دمیده، عدالت کجایی عدالت کجایی؟!»
١٠ آبان ۱۴۰۱
#قیام_تا_سرنگونی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
دانش‌آموزان انقلابی در شهریار تهران، قزوین و تهران
این همه سال جنایت، مرگ بر این ولایت
سه‌شنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۱
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
این همه سال جنایت، مرگ بر این ولایت
سه‌شنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۱
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جوانان انقلابی دفتر نماینده خامنه ای در شهرستان رومشکان لرستان را اتش زدند
بامداد ۱۰ آبان
@designmanufacturing
بامداد ۱۰ آبان
@designmanufacturing
من دختر شهیدم، تو فکر می‌کنی برای تخلیه هیجان اینجام، ولی اینجام تا مثل پدرم برای ایران بجنگم
✌️ زن زندگی آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
✌️ زن زندگی آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
چهلم سیاوش محمودی به صحنه‌ی اعتراض تبدیل شد
۱۰ آبان چهلم سیاوش محمودی در بهشت زهرا برگزار شد. نوجوان شانزده سالهای که در جریان خیزش ایران با شلیک مستقیم نیروهای سرکوب به شهادت رسید.
«هیز تویی، هرزه تویی/ زن آزاده منم»
#چهلم_سیاوش_محمودی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
۱۰ آبان چهلم سیاوش محمودی در بهشت زهرا برگزار شد. نوجوان شانزده سالهای که در جریان خیزش ایران با شلیک مستقیم نیروهای سرکوب به شهادت رسید.
«هیز تویی، هرزه تویی/ زن آزاده منم»
#چهلم_سیاوش_محمودی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
دکتر احمد نقیب‌زاده استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران در یک پست اینستاگرامی به قتل حکومتی مهسا امینی واکنش نشان‌داد.
جنایت پشت جنایت، توحش پشت توحش. گلعذاری دیگر در خون غلطید تا ضحاکان زمانه مغز جوان دیگری را بر سر سفره ظلم خود تناور کنند. تا کی گرازان کف به دهان و پتیاره های غسل تعمید داده شده و نبیره های سعدبن وقاص بر ملک کیان میتازند و انتقام می گیرند. تا کی از دیدن ایراندختان سرفراز و اسفندیاران سروقامت به خود می پیچند و خون میریزند. امروز دیگر پرده های وهم و خوش خیالی فرو افتاده است و آنچه پشت پرده ریا و مردمفریبی بوده آشکار شده است. کاوه ها کجا هستند. خرمدینان کجایند؟ آنها که سگ های هار را به جان مردم می اندازند از توفان خشم مردم غافلند. انتقام خون سیاوش ها و مهساها و دیگر گل های پرپر شده این ملک در انتظار شماست. روزی که بر سر تیرهای چراغ برق وارونه برقصید، دیر نیست!
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
جنایت پشت جنایت، توحش پشت توحش. گلعذاری دیگر در خون غلطید تا ضحاکان زمانه مغز جوان دیگری را بر سر سفره ظلم خود تناور کنند. تا کی گرازان کف به دهان و پتیاره های غسل تعمید داده شده و نبیره های سعدبن وقاص بر ملک کیان میتازند و انتقام می گیرند. تا کی از دیدن ایراندختان سرفراز و اسفندیاران سروقامت به خود می پیچند و خون میریزند. امروز دیگر پرده های وهم و خوش خیالی فرو افتاده است و آنچه پشت پرده ریا و مردمفریبی بوده آشکار شده است. کاوه ها کجا هستند. خرمدینان کجایند؟ آنها که سگ های هار را به جان مردم می اندازند از توفان خشم مردم غافلند. انتقام خون سیاوش ها و مهساها و دیگر گل های پرپر شده این ملک در انتظار شماست. روزی که بر سر تیرهای چراغ برق وارونه برقصید، دیر نیست!
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
اعتصاب دانشجویان دانشگاه یزد در اعتراض به تعلیق ۱۵۰ دانشجو و بازداشت بسیاری دیگر
سه‌شنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۱
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
سه‌شنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۱
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing