حروف W/V در انگلیسی و آلمانی:

English:
W: /w/ __> Voiced labial–velar approximant
When, Web, What

V: /v/___> Voiced labiodental fricative
Voice, Vegetable, vocal


Deutsch:
W: /v/ ___> Voiced labiodental fricative
Wann, Weber, Wagen

V: /f/___> Voiceless labiodental fricative
Vergessen, von, Verloren

یادآوری: خوانش حروف الفبای آلمانی

#آواشناسی

برای بنده در درس «نگارش پیشرفته» (زبان انگلیسی) نمرۀ ۱۹.۵ رد کردند؛ معنی این نمره در این درس این است که: «جناب رجائی توانایی نوشتن یک متن انگلیسی در این حد و اندازه را دارند.» حال آن که جناب رجائی در خواب و رویا هم نمی‌تواند چنین متنی بنویسد.
حال تصور کنید با این وضع خراب و مسخرۀ ارزشیابی که در ۹۰٪ واحدهای درسیِ دانشگاه‌ها و دانشکده‌های ما برقرار است، چه تعداد بی‌سوادِ مدرک‌دار تولید کردیم و چه تعداد قرار است که تولید کنیم؟!

اندکی تمرین! (از کتاب کار Café Crème)

1. La jupe ___> Cette Jupe...
2.Le été (فصل تابستان)___> Cet été...
3.Les Chaussures___> Ces Chaussures..
4.La taille (سایز)___> Cette taille...
5.Le Pantalon___>Ce Pantalon...
6.Les enfants___>Ces enfants

#فرانسوی

خُرَم آن که آموخته است آنچه را نمی‌تواند تغییر دهد، تحمل کند و آنچه را نمی‌تواند نجات دهد، با وقار رها کند!

- فریدریش شیلر: در باب عظمت

دو سالی هست که به اجبار جزوات مربوط به شعر انگلیسی را ورق می‌زنم: پِررین، نورتون و در این مورد متاخر، کتاب جلال سخن‌ور. هر جا که نگارندگان آثار ذکر شده خواسته‌اند که من‌باب ایماژ یا Imagery و استعاره یا Metaphor سخن بگویند، ظاهرا هیچ شعری را بهتر از این شعر «زمستان» شیکسپیر نیافته‌اند که نه قافیه‌های جالبی دارد، نه وزن دارد، نه می‌توان از آن موسیقی تصنیف کرد، نه معنای عمیقی دارد؛ و هر کدام، حداقل دو صفحه به تفسیر و تحلیل این شعر پرداخته‌اند!

این شعر را مقایسه کنید با شعر آلمانی که روی آن ریپلای کردم و موضوع آن در مورد فصل «پاییز» است.

#انگلیسی #شعر

همه چیز در مورد «دانشجو» و «دانشگاه» در ایران مسخره و تُهی از معناست؛ از جمله «روز دانشجو» در ایران از همه بی‌معناتر و مضحک‌تر است.
در شانزدهم آذر ۱۳۳۲ سه تن از رجاله‌های حزب توده در اعتراض به سفر ریچارد نیکسون به ایران و آغاز مجدد روابط ایران و بریتانیا کشته شدند و توده‌ای‌های مقیم مسکو و آلمان شرقی از آن موقع تا کنون، این واقعهٔ بسیار حماسی را «روز دانشجو» نامگذاری کردند!
دانشجویان امروزی که (غالبا) معتقدند "سیاست اَخ و پیف است" و اساتیدی که باور دارند "سیاست پدر و مادر ندارد" باید از خود بپرسند که نسبت ایشان با این قضیه چیست؟! و نیز باید از خود بپرسند در مملکتی که امیر عبداللهیان و احمدی‌نژاد دکتری دارند، دانشجو بودن چه ارزشی دارد؟ نیز باید بپرسند که آیا می‌توان به مکانی که اصحاب و اولیاء آن جملگی دستمال‌کش، مافنگی، بی‌سواد، منحرف و مداح هستند نام «دانشگاه» را (به معنای غربی کلمه) اطلاق کرد؟!

شانزده آذر را باید به عبدالکریم سروش و بیژن عبدالکریمی و جنتخواه و تدینی و امثالهم تبریک گفت؛ زیرا سیستم دانشگاهی جمهوری اسلامی بود که ایشان را از مرتبۀ چوپانی به استادی ارتقاء داد.
ما که در این مملکت نه خود را دانشجو می‌دانیم و نه باور و اعتقادی به سیستم آموزشی این نظام داریم.

Das Angenehme dieser Welt hab' ich genossen,
Die Jugendstunden sind, wie lang! wie lang! verflossen,
April und Mai und Julius sind ferne,
Ich bin nichts mehr, ich lebe nicht mehr gerne!

ملاحت این جهان را حظ بردم،
(و) ساعات جوانی مدت‌هاست که رفته‌اند،
آوریل و مه و ژوئیه بسی دورند،
من دیگر هیچم، (و) جذبهٔ زندگی بر من پایان یافته است.

-هُلدرلین

#آلمانی #شعر