من از اون آدمایی بودم که برخلاف بقیه، باتفکر اینکه یه‌روزی قطعا دلم برای دوران‌کارشناسیم تنگ می‌شه وارد دانشگاه شدم. عاشق محیط بودم، عاشق دانشکده‌امون بودم. بعد کم‌کم با آدما آشنا شدم. متوجه شدم که آدما همیشه اون چیزی که نشون می‌دن نیستن و خب با ساید مزخرف دانشگاه آشنا شدم.
توی این ۴ سال، شدیدترینِ احساساتم رو تجربه کردم. عادتم شده بود تنهایی مسیر دانشکده‌امون تا پشت‌دانشکده‌پزشکی رو قدم بزنم و آهنگ گوش بدم و فکر کنم. صبح‌ها از بوفه‌پزشکی تا دانشکده قدم می‌زدم و عاشق اون وایب و باد صبحگاهی بودم.
در نهایت، دانشگاه برای من ترکیب‌عجیبی از آدم‌ها، خاطره‌ها، استرس‌ها و لحظه‌هاییه که فکر نمی‌کنم دلم براشون تنگ شه.
-جالب بود لطفا تکرار نشه:))

یکی از قشنگ‌ترین چالش‌ها بود به‌نظرم

هرچقدر مقاومتم توی زمینه‌ی "سرماخوردگی که دکتر نمی‌خواد" بیشتر باشه، آمپول و سرم‌های بیشتری دریافت می‌کنم🤝🏻

محمود درویش یه جمله داره که میگه :"لا تُغرِّب أحدًا رآك وطنًا"
می‌دونی یعنی چی؟
یعنی -غربتِ کسی نشو‌ که‌تورو وطن خودش دیده:))-

تو دوست خوب منی اگه می‌دونی این آهنگ، چه آهنگیه🫠

تمام شدم😭❤️

عاشق لحظه‌هایی‌ام که خطوط مشکی پاک می‌شن و رنگ جاشون رو می‌گیره✨️

نیایش یه‌جوری درس می‌خونه آدم‌رو وسوسه می‌کنه بشینه باز درس بخونه🤲🏻