بعد از سحری پیاده‌روی کنید
میچسبه.

تا خبر دارم از او بی‌خبر از خویشتنم
با وجودش ز من آواز نیاید که منم

پیرهن می‌بدرم دم به دم از غایت شوق
که وجودم همه او گشت و من این پیرهنم

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه‌ایست
دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم

در همه شهر فراهم ننشست انجمنی
که نه من در غمش افسانه آن انجمنم

برشکست از من و از رنج دلم باک نداشت
من نه آنم که توانم که از او برشکنم

گر همین سوز رود با من مسکین در گور
خاک اگر بازکنی سوخته یابی کفنم

گر به خون تشنه‌ای اینک من و سر باکی نیست
که به فتراک تو به زان که بود بر بدنم

شرط عقل است که مردم بگریزند از تیر
من گر از دست تو باشد مژه بر هم نزنم


سعدی

اسم «رفتار گله‌ای» رو «خرد جمعی» نذارید!

فَلَمْ اَرَ مَوْلاً کَریماً اَصْبَرَ عَلی عَبْدٍ لَئیمٍ مِنْکَ
من ندیدم مولای بزرگواری را که بر بنده پست خود شکیباتر از تو باشد.

#افتتاح

مرگ بر دموکراسی و کشور های دموکرات
ما به دموکراسی شما کافریم

اگر با محاسبات ساده و عقل متعارف به تاریخ نگاه کنیم، شاید کار جمهوری اسلامی ایران باید سال‌ها پیش به پایان می‌رسید. کافی است تنها حوادث سال ۱۳۵۹ را مرور کنیم؛ از عملیات پنجه عقاب گرفته تا کودتای نوژه و آغاز جنگ تحمیلی؛ هر یک از این رخدادها به‌تنهایی می‌توانست سرنوشت یک کشور را دگرگون کند و پایان راهش باشد.

اما واقعیت همیشه همان چیزی نیست که روی کاغذ نوشته می‌شود. حتی پیروزی انقلاب اسلامی نیز در محاسبات صرفاً مادی بعید به نظر می‌رسید، و اگر هم پیروز می‌شد، کمتر کسی دوام چند دهه‌ای آن را پیش‌بینی می‌کرد. با این حال، آنچه رخ داد فراتر از تحلیل‌های معمول بود؛ گویی قدرتی برتر از همه قدرت‌های زمینی، این مسیر را حفظ و هدایت کرد.

در بزنگاه‌هایی که خطر فروپاشی از درون احساس می‌شد نیز، باز این باور شکل گرفت که اراده‌ای الهی مانع سقوط شد؛ شاید برای هدفی والاتر که هنوز تمام ابعاد آن آشکار نشده است.

امروز نیز اگر صرفاً با نگاه مادی و محاسبات ظاهری به آینده و جنگ‌های پیش‌رو بنگریم، ممکن است نتیجه از پیش تعیین‌شده به نظر برسد؛ اما وعده الهی برای مؤمنان، یادآور این حقیقت است که پیروزی تنها در چارچوب اعداد و ارقام معنا پیدا نمیکند.
که خدا در آیه ۱۳۹سوره آل عمران فرمود:

«وَلَا تَهِنُوا۟ وَلَا تَحْزَنُوا۟ وَأَنتُمُ ٱلْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ»

فراموش می‌شوی،
گویی که هرگز نبوده‌ای!

محمود درویش
#احمدعلی

مولای ما علی عليه ‏السلام فرمودند:

«مَن أحَبَّ شيئاً لَهِجَ بِذِكرِهِ؛»

هركه چيزى را دوست بدارد، ياد آن ورد زبانش شود.

غرر الحكم ، ح۷۸۵۱

ساحل جواب سرزنش موج را نداد
گاهی فقط سکوت سزای سبکسری است.

الی القاء ان شاالله❤️