در آستانه ۲۹سالگی
به این نتیجه رسیدم که آدم نباید همه زندگیش رو صرف این کنه و منتظر این بمونه که بهترین اتفاق و شرایطی که تو ذهنشه برسه و بعد ازش لذت ببره
باید از همون جایی که هست و همون زمان نهایت لذت رو ببره
البته فعلا فقط به این نتیجه رسیدم
هنوز نتونستم عمل کنم‌:)

من همیشه گمان میکنم خدا با آدما دقیقا همونجوری برخورد میکنه که تو دنیا معروف بودن
یعنی مثلا اگه مامان بزرگ من بین مردم به یه خانم مهربون و خوش برخورد و با حیا معروف بود
خدا باهاش مثل خودش با مهربونی برخورد می‌کنه
یا اگه من معروف به یه اخلاق بدم با من با اون اخلاق بد رفتار میکنه.
البته برای دومیش تردید دارم:)

«منو ببخش
اگه دیگه هیچ حرف خاصی ندارم.»

«از آنچه که به آن تبدیل میشوی آگاهی؟»

خنده بر لب می‌زنم تا کس نداند راز من
ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

صائب تبریزی