دلصدا

.
پر زد، آرام آمد لب کیسه گندم و جو نشست.
دور برش را نگاه کرد.
شروع کرد به خوردن دانه.
هر چند دانه، کمی مکث می‌کرد.
تُکش تکان می‌خورد.
انگار ریز ریز غر میزد.
«چند ساعت است دنبال دانه میگردم، انگار نیست! انگار تخمش را ملخ خورده!»
باز چند تک دیگر میزد، با منقارش دانه‌های مناسب‌تر را سوا میکرد، بعد گردنش را صاف میکرد تا دانه را قورت دهد.
«هر چه لانه می‌سازم، رهگذر از راه می‌رسد ویران میکند، یعنی در این شهر بی مرز یک وجب جا برای لانه‌ی من نیست!»
کمی تکان می‌خورد، می‌پرید روی گونی دیگر، دال عدس های ریز را بر انداز می‌کرد، تک می‌زد، چنتایی بالا می انداخت.
«یک هفته پیش کودکم از تخم بیرون آمد، صاحب خانه با چوب به لانه زد، بچه‌ام زمین افتاد، حالا دیگر بال پرواز ندارد، علیل افتاده گوشه لانه.»
نگاهش به ظرف آب که کمی آن طرف تر گذاشته شده بود افتاد، پر زد، رفت کنار ظرف، جرعه ای آب خورد، کمی گلویش را تر کرد. باز برگشت سراغ دانه‌ها
«آخر این انصاف است؟! اینه وضع زندگی؟ این همه مشکلات، کبوتر‌های دیگر را نگاه کن، کدامشان مثل من بلاکش بودند؟؟»
زاویه ام را عوض کردم، چند قدم آمدم کنار، از پشت شیشه، صاحب مغازه را دیدم.
دست گذاشته بود زیر چانه، با لبخند ملیحی کبوتر را نگاه میکرد و مراقب بود صدایی نکند که او را بپراند.
کبوتر آنقدر دلش پر بود که نمی‌فهمید بر سر چه سفره‌ی با شکوهی نشسته.
هر چه میخواست بود.
آب بود، دانه بود، تعدادی چوب نازک خشک که برای لانه سازی، گوشه باغچه ی روبروی مغازه افتاده بود و تازه اگر کمی زرنگ بود و متوجه علاقه صاحب مغازه میشد، می‌توانست بهترین و امن ترین لانه را پیش خود صاحب مغازه علم کند.
کبوتر را حذف کردم.
خودم را گذاشتم جای او.
من که دلم از گلایه پر بود.
سر سفره‌ی صاحب خانه‌ی دنیا نشسته بودم.
دستم از این سر سفره تا آن سر سفره حرکت می‌کرد.
لقمه برمی‌داشت.
می‌گذاشت در دهان.
و من با دهان پُرم، گلایه می‌کردم.
و صاحب خانه‌، بالای سفره نشسته بود و نگاهم میکرد.
با نگاهش می‌گفت:
«سینه ام دکان عطاری است، دردت چیست؟»
بعد لبخند ملیحی میزد و به غرهای یک ریز من گوش میداد.
من فکر میکنم،
یکی از بزرگترین نعمات خدا
همین است که مارا مجاز کرده به جانش غر بزنیم
و او همینطور نگاهمان کند
هیچ وقت حرفمان را قطع نکند
هیچ وقت به رویمان نیاورد که با این همه، حق غر زدن نداری.
هر از چند گاهی که ساکت می‌شویم بگوید «همین؟»
بعد ما دوباره یک نفس شروع کنیم.
بعد تازه بعد از این همه یک نفس غر زدن،
بغلمان کند.
کیسه‌مان را لب به لب پر کند
و بگوید:
«باز هم غر داشتی بیا پیش خودم، پیش کس دیگری نرو»

2.43K views06:36