«کسی که بیگانه را راه می دهد دیوث سیاسی است. بیگانه را در حریم خود راه دادن و وارد حریم غیر شدن، با غیرت سازگار نیست!»
آیت الله جوادی آملی
آیت الله جوادی آملی
Forwarded from دی یا لوگ
.
پر زد، آرام آمد لب کیسه گندم و جو نشست.
دور برش را نگاه کرد.
شروع کرد به خوردن دانه.
هر چند دانه، کمی مکث میکرد.
تُکش تکان میخورد.
انگار ریز ریز غر میزد.
«چند ساعت است دنبال دانه میگردم، انگار نیست! انگار تخمش را ملخ خورده!»
باز چند تک دیگر میزد، با منقارش دانههای مناسبتر را سوا میکرد، بعد گردنش را صاف میکرد تا دانه را قورت دهد.
«هر چه لانه میسازم، رهگذر از راه میرسد ویران میکند، یعنی در این شهر بی مرز یک وجب جا برای لانهی من نیست!»
کمی تکان میخورد، میپرید روی گونی دیگر، دال عدس های ریز را بر انداز میکرد، تک میزد، چنتایی بالا می انداخت.
«یک هفته پیش کودکم از تخم بیرون آمد، صاحب خانه با چوب به لانه زد، بچهام زمین افتاد، حالا دیگر بال پرواز ندارد، علیل افتاده گوشه لانه.»
نگاهش به ظرف آب که کمی آن طرف تر گذاشته شده بود افتاد، پر زد، رفت کنار ظرف، جرعه ای آب خورد، کمی گلویش را تر کرد. باز برگشت سراغ دانهها
«آخر این انصاف است؟! اینه وضع زندگی؟ این همه مشکلات، کبوترهای دیگر را نگاه کن، کدامشان مثل من بلاکش بودند؟؟»
زاویه ام را عوض کردم، چند قدم آمدم کنار، از پشت شیشه، صاحب مغازه را دیدم.
دست گذاشته بود زیر چانه، با لبخند ملیحی کبوتر را نگاه میکرد و مراقب بود صدایی نکند که او را بپراند.
کبوتر آنقدر دلش پر بود که نمیفهمید بر سر چه سفرهی با شکوهی نشسته.
هر چه میخواست بود.
آب بود، دانه بود، تعدادی چوب نازک خشک که برای لانه سازی، گوشه باغچه ی روبروی مغازه افتاده بود و تازه اگر کمی زرنگ بود و متوجه علاقه صاحب مغازه میشد، میتوانست بهترین و امن ترین لانه را پیش خود صاحب مغازه علم کند.
کبوتر را حذف کردم.
خودم را گذاشتم جای او.
من که دلم از گلایه پر بود.
سر سفرهی صاحب خانهی دنیا نشسته بودم.
دستم از این سر سفره تا آن سر سفره حرکت میکرد.
لقمه برمیداشت.
میگذاشت در دهان.
و من با دهان پُرم، گلایه میکردم.
و صاحب خانه، بالای سفره نشسته بود و نگاهم میکرد.
با نگاهش میگفت:
«سینه ام دکان عطاری است، دردت چیست؟»
بعد لبخند ملیحی میزد و به غرهای یک ریز من گوش میداد.
من فکر میکنم،
یکی از بزرگترین نعمات خدا
همین است که مارا مجاز کرده به جانش غر بزنیم
و او همینطور نگاهمان کند
هیچ وقت حرفمان را قطع نکند
هیچ وقت به رویمان نیاورد که با این همه، حق غر زدن نداری.
هر از چند گاهی که ساکت میشویم بگوید «همین؟»
بعد ما دوباره یک نفس شروع کنیم.
بعد تازه بعد از این همه یک نفس غر زدن،
بغلمان کند.
کیسهمان را لب به لب پر کند
و بگوید:
«باز هم غر داشتی بیا پیش خودم، پیش کس دیگری نرو»
پر زد، آرام آمد لب کیسه گندم و جو نشست.
دور برش را نگاه کرد.
شروع کرد به خوردن دانه.
هر چند دانه، کمی مکث میکرد.
تُکش تکان میخورد.
انگار ریز ریز غر میزد.
«چند ساعت است دنبال دانه میگردم، انگار نیست! انگار تخمش را ملخ خورده!»
باز چند تک دیگر میزد، با منقارش دانههای مناسبتر را سوا میکرد، بعد گردنش را صاف میکرد تا دانه را قورت دهد.
«هر چه لانه میسازم، رهگذر از راه میرسد ویران میکند، یعنی در این شهر بی مرز یک وجب جا برای لانهی من نیست!»
کمی تکان میخورد، میپرید روی گونی دیگر، دال عدس های ریز را بر انداز میکرد، تک میزد، چنتایی بالا می انداخت.
«یک هفته پیش کودکم از تخم بیرون آمد، صاحب خانه با چوب به لانه زد، بچهام زمین افتاد، حالا دیگر بال پرواز ندارد، علیل افتاده گوشه لانه.»
نگاهش به ظرف آب که کمی آن طرف تر گذاشته شده بود افتاد، پر زد، رفت کنار ظرف، جرعه ای آب خورد، کمی گلویش را تر کرد. باز برگشت سراغ دانهها
«آخر این انصاف است؟! اینه وضع زندگی؟ این همه مشکلات، کبوترهای دیگر را نگاه کن، کدامشان مثل من بلاکش بودند؟؟»
زاویه ام را عوض کردم، چند قدم آمدم کنار، از پشت شیشه، صاحب مغازه را دیدم.
دست گذاشته بود زیر چانه، با لبخند ملیحی کبوتر را نگاه میکرد و مراقب بود صدایی نکند که او را بپراند.
کبوتر آنقدر دلش پر بود که نمیفهمید بر سر چه سفرهی با شکوهی نشسته.
هر چه میخواست بود.
آب بود، دانه بود، تعدادی چوب نازک خشک که برای لانه سازی، گوشه باغچه ی روبروی مغازه افتاده بود و تازه اگر کمی زرنگ بود و متوجه علاقه صاحب مغازه میشد، میتوانست بهترین و امن ترین لانه را پیش خود صاحب مغازه علم کند.
کبوتر را حذف کردم.
خودم را گذاشتم جای او.
من که دلم از گلایه پر بود.
سر سفرهی صاحب خانهی دنیا نشسته بودم.
دستم از این سر سفره تا آن سر سفره حرکت میکرد.
لقمه برمیداشت.
میگذاشت در دهان.
و من با دهان پُرم، گلایه میکردم.
و صاحب خانه، بالای سفره نشسته بود و نگاهم میکرد.
با نگاهش میگفت:
«سینه ام دکان عطاری است، دردت چیست؟»
بعد لبخند ملیحی میزد و به غرهای یک ریز من گوش میداد.
من فکر میکنم،
یکی از بزرگترین نعمات خدا
همین است که مارا مجاز کرده به جانش غر بزنیم
و او همینطور نگاهمان کند
هیچ وقت حرفمان را قطع نکند
هیچ وقت به رویمان نیاورد که با این همه، حق غر زدن نداری.
هر از چند گاهی که ساکت میشویم بگوید «همین؟»
بعد ما دوباره یک نفس شروع کنیم.
بعد تازه بعد از این همه یک نفس غر زدن،
بغلمان کند.
کیسهمان را لب به لب پر کند
و بگوید:
«باز هم غر داشتی بیا پیش خودم، پیش کس دیگری نرو»
05 Ab Talab Nakardeh
Parvaz Homay [SariMusic.IR]
یک نقطه بیش
فرق رجیم و رحیم نیست
از نقطه ای
بترس که شیطانی ات کنند...
فرق رجیم و رحیم نیست
از نقطه ای
بترس که شیطانی ات کنند...
نمونه ای از عقده ای بازیای یه سری نوعروس در پیجهای زرد.
مناسب برای ایده ی خانم های قررری:)
مناسب برای ایده ی خانم های قررری:)
دلصدا
Photo
من ازتون خواهش میکنم
شما که عروس یا دوماد شدید
ازین مسخره بازیا در نیارید
اگه هم میارید به بقیه نشون ندید مسخره بازیاتونو
باشه؟مرسی
شما که عروس یا دوماد شدید
ازین مسخره بازیا در نیارید
اگه هم میارید به بقیه نشون ندید مسخره بازیاتونو
باشه؟مرسی
اینجا چند نفرتون از خارج کشور کانال رو دنبال میکنید؟
کدوم کشور؟
https://t.me/BiChatBot?start=sc-344074-WN8o5Rd
+سوال جدیه دوستان
کدوم کشور؟
https://t.me/BiChatBot?start=sc-344074-WN8o5Rd
+سوال جدیه دوستان