من مسئول پیشتازان بودم و خود را در در فرماندهی مجموعه‌ای متنوع از نیروهای غیر منضبط پرشین (فارس) یافتم که برخی از آنها در تیکمه داش و قره چمن بودند و در حین عقب‌نشینی توسط نیروهای بریتانیایی جمع‌آوری شده بودند. آنها گروهی رنگارنگ بودند و هر مقدار شجاعت که روزگاری داشتند مدت‌ها پیش از بین رفته بود. کنترل بر شتاب‌زدگی آنها دشوار بود. آنها با سرعت تمام به جلو می‌تاختند اما انگیزه اصلی آنها این بود که هر چه بیشتر فاصله بین خود و تورک‌ های در حال نزدیک شدن را قبل از طلوع آفتاب بگذارند.

با تهدید به مجازات فوری آنها را به آرامش واداشتند و در نهایت تحت کنترل نگه داشتند. تحمیل سکوت غیرممکن بود جز اینکه به نوعی دهانشان را ببندند و آنها مانند قفس پر از میمون‌ها پچ پچ می‌کردند کاملاً بی‌توجه به خطر افشای حضور ما به دشمن. همچنین تخیل بیش از حد داغ آنها ترک‌ها را در هر بوته‌ای می‌دید. Osmani anja Osmani anja! (ترک‌ها آنجا هستند!) فریاد می‌زدند و به یک الاغ یا بز در حال قدم زدن در تپه اشاره می کردند!