جان رادا مردانی در خطر است!

روز ۳۰ بهمن در جریان #اعتراضات_سراسری_معلمان، #روح‌الله_مردانی (رادا) را در شهر #دلفان پس از ضرب و شتم و توهین‌های پی‌در‌پی بازداشت و راهی زندان خرم‌آباد کردند. او برای احقاق حقوق خود از دیروز وادار به #اعتصاب_غذا شده است. رادا پیش از این دو بار زندانی و بارها تهدید و احظار شده است. امروز این معلم آزادی‌خواه با سری شکسته و بدنی لگدمال شده در حبس به سر می‌برد.
او همواره در کنار معلمان و کارگران ایستاده و حامی آزادی‌خواهان جامعه است. تشکل‌های مستقل معلمان با تقویت همبستگی و سازمان‌یابی توانسته‌اند سنگر محکمی در برابر سرکوب بنا کنند که این مسأله به بسیاری از معلمان اعتماد به نفس و نیرو می‌دهد.
#رادا_مردانی پیش‌تر به عنوان دانشجوی معترض و به دلیل شرکت در اعتراضات سراسری در ۲۷ بهمن ماه سال ۹۶ دستگیر شده بود و به دلیل شرایط وخیم و بلاتکلیفی در ۴ اردیبهشت ۹۷ دست به اعتصاب غذا زد و دچار خونریزی دستگاه گوارش شد. آموزش پرورش حقوق این معلم زندانی را به بهانه غیبت از همان اول بازداشت قطع کرد. وی در اعتراض به این حکم و قطع حقوق برای بار دیگر در تاریخ ۱۳ مرداد به اعتصاب تر و خشک دست زد و چون حاکمیت نسبت به این موضوع بی‌توجهی کرد، رادا مجبور به دوختن لب‌های خود شد. در تاریخ ۲۴ مرداد با بیانیه جمع کثیری از معلمان و فعالین مدنی که نگران سلامتی وی بودند و قول‌هایی که قوه قضائیه و دادستانی برای رسیدگی به پرونده‌اش داده بودند به اعتصاب خود پایان داد.
رادا مردانی بار دیگر در سال ۹۸ به دلیل شرکت در اعتراضات فرهنگیان بازداشت شد و در کنار تعدادی از معلمان زیر بار احکام نا‌عادلانه ایستادگی کرد. رادا بارها جسارت و شجاعتش را نشان داده و در مسیر مطالبه گری لحظه‌ای لغزش و درنگ نداشته است. در اعتراضات اخیر که سلسله‌وار و چندین ماه است که به طغیان افتاده است، آذرماه امسال پس از تجمع مقابل مجلس عده‌ای لباس شخصی اقدام به دستگیری وی کردند که سایر معلمان و مسافران مترو دست به دست یکدیگر داده و او را از چنگ مأموران چماق به دست رهانیده بودند.
مأموران امنیتی با توجه به اعتراضات مستمر، متشکل و سراسری معلمان باید بدانند که معلمان تعرض به امنیت، رفاه و آزادی را تاب نخواهند آورد.
@Decreation2

برای سرمایه‌داری جنگ و صلح چیزی جز تجارت نیست.

#کارل_لیبکنشت

#روسیه #اوکراین #جنگ #سرمایه_داری #بورژوازی
@Decreation2

مادرانی که از طبقه کارگر هستند باید بیاموزند که بین فرزند خود و دیگری تفاوتی قائل نباشند؛ باید به یاد داشته باشند که این‌ها فرزندان ما هستند، فرزندان کارگران کمونیست روسیه.

#الکساندرا_کولونتای (کمیسر رفاه اجتماعی اتحاد جماهیر شوروی)

#هشت_مارس #۸مارس #خانواده
@Decreation2

جنگ پیر زیر سایه‌ی جنگ بزرگ

جنگی که بر سر منافع صاحب سرمایه است، جنگ طبقه کارگر نیست و کارگر آگاه سرباز جنگی که نفعی از آن نمی‌برد نخواهد شد. مبارزه‌ روزمره طبقه کارگر، مقاومت در برابر استثمار و تبعیض است. پیروزی طبقه کارگر رهایی از بند تبعیض،‌ بیگانگی، استثمار و بی‌حقوقی است که کوچکترین ارتباطی به قدرت‌طلبی و نظامی‌گری دولت‌های سرمایه‌داری ندارد. منافع مشترک ملی فارغ از طبقه‌ی اجتماعی دروغی بیش نیست. صدای جنبش سوسیالیستی طبقه کارگر امروز در خاورمیانه بیش از پیش و رساتر به گوش می‌رسد. دور نیست روزی که این مبارزان، نقش تاریخی رهایی بشریت را رقم بزنند و این مهم با اتحاد طبقاتی و پیشروی اعتراضات انترناسیونالیستی طبقه کارگر محقق خواهد شد.
در تاریخ ۱ مارس در حالی که دستگاه پروپاگاندای به اصطلاح صلح‌بانان منطقه (ناتو) در حال جامه‌دری و سوگواری برای هم‌نوعان چشم‌آبی خود بود، در این گوشه‌ی جهان،‌ هنگام برگزاری یک مراسم مسلمانان، نیروهای اسرائیلی به بهانه‌ی پرتاب شدن تعدادی سنگ، رو به شهروندان بی‌دفاع و بی‌سلاح فلسطینی آتش گشودند. دختری ۱۱ ساله با اصابت نارنجک صوتی با صورتش در شرایط حاد فیزیکی قرار گرفت و بستری شد. این در حالی است که کمتر از ۱ ماه از قتل پسر ۱۴ ساله در بیت‌اللحم می‌گذرد و در یک سال اخیر، نهادهای «حقوق بشر» اسرائیل کشتار ۷۷ فلسطینی توسط نیروهای این رژیم را تأیید کرده‌‌اند. همچنین رسانه‌های رسمی غرب، از ابتدای حمله روسیه به اوکراین چهره‌ای به نسبت عریان‌تر از نژادپرستی‌شان را به جهانیان ارائه داده‌اند. با تأکید بر «چشم‌آبی» بودن اوکراینی‌ها و این که «این بار فرق می‌کند» چون «اینجا اروپا است و نه افغانستان و عراق»، رویکردی به شدت متفاوت در برخورد با سایر پناهجویان جنگ‌زده داشته‌اند و سیل سلاح و اشک را به سمت «برادران هم‌نوعشان» روانه کرده‌اند. اکنون بر همگان روشن می‌شود که نقش نهادهای حقوق بشر هیچ نیست جز همان پوشش همیشگی بر سیاست‌های جنگ افروزانه قدرت‌های فاشیستی. گرچه چند لایه بودن نژادپرستی به شکلی است که چند روز بعد خبر اوضاع اسفناک پناهندگان اوکراین در فرانسه هم تازگی نخواهد داشت. دستگاه تحمیق بورژوازی غرب هیچ فضایی برای حقیقت‌جویی باقی نمی‌گذارد.
با وجود تصفیه‌ی نژادی بیش از هفتاد سال حکومت اسرائیل و جنایات روزمره‌ی نیروهای به ظاهر «دفاعی» اسرائیلی، هیچ گونه تحریم رسمی را به هیچ شکلی علیه آنان را از طرف دول غربی شاهد نبودیم و هیچ اجماع بین المللی در رد و محکومیت جنایات این رژیم شکل نگرفته است. هیچ آغوش بازی برای آوارگان فلسطینی وجود نداشته است و سال‌هاست که در اردوگاه‌های آوارگان، محبوس و بلاتکلیف هستند. نقش سازمان ملل و اتحادیه‌ی اروپا هم تنها «محکوم کردن به شدیدترین لحن» بوده و هست. امروز می‌بینیم پس از گذشت مدت چند روزه از تجاوز روسیه، این کشور، یک به یک امتیازاتش را از دست می‌دهد مثل تصمیم‌های فیفا و یوفا، در حالی که در حین تحریم روسیه میزبانی جام باشگاه‌های آسیا را به عربستان سعودی سپرد که در طی ۸ سال گذشته یمن را به خاک و خون کشیده است. گرچه تحریم، اولین و شدیدترین تخریب‌ها را به طبقه‌ی کارگر تحمیل می‌کند و عملی محکوم و غیر‌انسانی محسوب می‌شود، اما این استاندارد دوگانه معانی بسیاری را از پس پرده بیرون می‌کشاند.
پروپاگاندای غلیظ اسرائیل در مورد نقش غیرتهاجمی نیروهایش و حق دفاع از خود با اسنایپر و نارنجک و سانسور در برابر سنگ و خشم شهروندان غیر نظامی فلسطین ادامه دارد، در حالی که سال پیش ده‌ها هزار نفر را در سراسر همین کشورهای اروپایی به خیابا‌ن‌ها کشاند. کمدی تلج اینجاست که بخش قابل توجهی از این معترضین یهودی و حتی دارای تابعیت اسرائیلی هستند و حکومت اسرائیل به هر آن کس که نقدش می‌کند حتی اگر یهودی باشد انگ ضدیهود می‌زند.
رهایی مردم فلسطین و کارگران‌ تمام این کره‌ی خاکی، در دستان توانمند طبقه‌ای است که خشت به خشت بنایش کرده‌ و چونان خون در رگ‌هایش، این اکوسیستم در هم پیچیده را زنده نگه داشته‌ است؛ گورکنان سرمایه‌داری!
@Decreation2

خبر فوری

دقایقی پیش امیرعباس آذرم‌وند فعال کارگری و روزنامه نگار اقتصادی در تئاتر شهر توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.

طبقه کارگر و متحدینشان علی‌رغم تمام فشارهای امنیتی و اقتصادی دست از حق‌طلبی و آزادی‌خواهی بر نخواهند داشت.

نه تهدید، نه زندان، دیگر اثر ندارد!

#امیرعباس_آذرم_وند
@Decreation2

به مناسبت ۸ مارس

۸ مارس یادآور روزی است که زمین زیر پای زنان کارگر آمریکا لرزید. گرچه این اولین باری نبود که خروش زنان بلند می‌شد اما این‌بار تاریخ برای همیشه به پیش و پس از آن واقعه تقسیم شد. حق رای، کاهش ساعت کار، افزایش دستمزد و بهبود شرایط کار حق سلب شده آنان بود و این مبارزین برای تحقق حقوق اولیه‌شان روانه میدان شدند. همانطور که انتظار می‌رفت، نیروی سرکوب طبقه‌ی سرمایه‌دار با سرکوب شدید به استقبال درخواست‌هایشان آمد؛ اما مبارزه تازه شروع شده بود و سال بعد اولین اتحادیه‌های زنان کارگر در آمریکا پا گرفت.
در سال ۱۹۰۹ حزب سوسیالیست آمریکا تاریخ ۲۸ فوریه را اولین «روز ملی زن» اعلام کرد. سال بعد کلارا زتکین به عنوان یکی از برجسته‌ترین رهبران کمونیست طبقه کارگر در دومین کنفرانس بین‌المللی زنان سوسیالیست، ایده‌ی روز «روز جهانی زن» را مطرح کرد و این ایده در نهایت تصویب شد. ساعاتی بعد از اتمام این کنفرانس، کنگره‌ی هشتم انترناسیونال دوم در همان شهر یعنی کپنهاگ برگزار شد که در حقیقت اولین تشکیلاتی بود که این روز را به رسمیت شناخت و بر بین‌المللی بودن این روز تاکید ورزید.
جنبش کمونیستی سنت مبارزاتی زنان کارگر را ادامه داد، به افق مبارزاتشان وسعت بخشید و جدال طبقاتی را این بار سازمان‌یافته‌‌تر ترتیب داد و در امتدادش اعتراضات باشکوهی برگزار شد. قدرت انقلابی و گستردگی اعتراضات سالیانه روز جهانی زن به جایی رسید که در روز ۸ مارس سال ۱۹۱۷، کارگران نساجی روسیه دست به اعتصابات گسترده زدند و خواهان پایان جنگ، گرسنگی و تبعیض شدند. این اقدام منجر به اعتصابات سراسری کارگران روسیه شد و در نهایت پتک‌های کارگران روسیه بود که باعث در هم شکستن تخت شاهی نیکلای دوم تزار روسیه و پایان یافتن حکومت رومانوف‌ها شد. اینگونه بود که هشت مارس با مبارزه‌ی طبقاتی زنان کارگر تیغی بران شد و تاریخ را شکافت. این در حالی است که ۳۰ سال بعد از تاسیس سازمان ملل متحد در سال ۱۹۷۵ لطف و مرحمت این سازمان نصیب زنان شد و تصمیم گرفت روز جهانی زن را به رسمیت بشناسد! همان سازمانی که طی یک اقدام مترقی(!) عضویت جمهوری اسلامی ایران را که به طور رسمی مخالف کنوانسیون رفع تبعیض از زنان بوده در «کمیسیون مقام زن» تصویب کرده ‌است.

بازوان تحکیم و تمکین سرمایه‌داری

هیچ پدیده‌ی مادی به صورت خود به خودی به وجود نمی‌آید و از بین نمی‌رود. هر پدیده‌ای را باید در بستر تاریخی و شرایط مادی و اجتماعی‌اش بررسی کرد تا فهم دقیقی از علل و ریشه‌های آن پدیده به دست آورد. مسیر تغییر ریشه‌ای پدیده‌ها از چنین رویکرد تحلیلی می‌گذرد. ریشه‌های انواع بهره‌کشی مثل تبعیض جنسیتی و راه رفع آن را هم این چنین باید دریافت. در قدم اول باید بازگشت به دورانی که برای اولین بار بخش کوچکی از جامعه به طور انحصاری صاحب مازاد ثروت جامعه شد و برای حراست از مالکیت خصوصی‌اش نهاد خانواده، ایدئولوژی و سازوکار سرکوب دولتی را بنا کرد. تولد طبقات اجتماعی در دوره یکجانشینی، منافع متضاد طبقات با یکدیگر و در نتیجه مبارزه‌ی طبقاتی را ایجاب کرد. حال چگونه خانواده ابزار تثبیت مالکیت خصوصی شد؟ در نهاد خانواده روابط و نقش‌های معینی در جریان است. والدین ارباب فرزندانشان هستند و تابعیت کودکان از والدینشان یک ارزش مقدس است. کودک برای رفع نیازهای اولیه‌ی خود مجبور می‌شود که به ارزش‌های والدین وفادار بماند. این مساله که برای «حق زیست انسانی» باید تابع قوانین و ارزش‌های طبقه حاکم بود در بدو تولد در روان کودک نهادینه می‌شود؛ چراکه در جامعه هم باید تابع دولت و تمام سازوکارهای ایدئولوژیک طبقه حاکم باشد. کمونیسم مخالف تحقیر و گروگان‌گرفتن معیشت کودکان است.
نظام سلطه در نهاد خانواده به واسطه‌ی نقش‌های جنسیتی هم نهادینه می‌شود. مشخصا به نقش پدر و مادر توجه کنیم. پدر چگونه می‌تواند از این موضوع مطمئن شود که بذری که در رحمی کاشته است به ثمر خواهد رسید و وارث اموالش خواهد شد؟ تکلیف مادر به عنوان حمل کننده فرزند در زمان جنینی مشخص است. در دوران یکجا نشینی که منجر به مالکیت بر زمین و دام و خانه شد، برای مطمئن شدن مردان از بقای نسلشان، زنان هم بخشی از مایملک آنان قرار گرفتند.
طبق کلیشه‌های جنسیتی، زن در نسبت با مرد ضعیف‌تر و حساس‌تر قلمداد می‌شودبدین‌سان با صفاتی چون عفیفه، پاکدامن و «در اختیار همسر» توصیف می‌شود. در مورد قدرت بدنی بیشتر و توازن هورمونی نمی‌توان حکم قاطعی داد چون این فاکتورها به شدت تحت تاثیر شرایط زیستی تغییرپذیر هستند. می‌توان به صورت نسبی این خصوصیات را نیز مکمل سلطه‌ی مردان بر زنان و فرزند‌آوری دانست. زن برای پرورش فرزندانش، باید از فردی واحد که با او خانه‌ای مشترک داشت باردار می‌شد، که او مسئولیت حمایت از کودک و مادر و در واقع مشروع بودن فرزند را تضمین کند.
- ادامه مطلب را از لینک زیر بخوانید:

https://bit.ly/3J28elI
@Decreation2

امیرعباس آذرم‌وند فعال کارگری و روزنامه‌نگار اقتصادی در جریان تجمع روز جهانی زن در تئاتر شهر بازداشت و سپس توسط بازپرس شعبه دوم دادسرای اوین (حاجی مرادی) برای اجرای حکم ۴سال و ۸ماه به زندان منتقل شد. این درحالی است که فردای روز بازداشت، سربازان دادسرای اوین به پدر امیرعباس وعده‌ی آزادی ظرف چند ساعت آینده را دادند اما بعد از چند ساعت مدعی شدند که امیرعباس خودش درخواست اجرای حکمش را داده است! این دروغ و فریب را امیرعباس پس از انتقال به قرنطینه و تماس تلفنی با پدرش افشا کرد و البته این بازی‌دادن‌ها از سوی نیروهای امنیتی و بازپرس‌های امنیتی چیز جدیدی نیست. نیروهای سرکوب تا به امروز امیرعباس را همچنان در قرنطینه محبوس نگه داشته‌اند و به بند منتقل نکرده‌اند.

امیرعباس پس از آزادی موقت بارها توسط نهادهای امنیتی از جمله اطلاعات سپاه و پلیس امنیت تهدید شد اما هرگز تن به سیاست ارعاب نداد. بازپرس شعبه دوم دادسرای اوین در زمان بازداشت امیرعباس هم بارها خانواده‌‌ی او را فریب داد و بعد شاکی بود که چرا دوستان امیرعباس به این بازپرس صادق و عادل اتهام دروغ‌گو می‌زنند و فعالیت‌ رسانه‌ای می‌کنند! پروسه‌ی پذیرفتن وثیقه‌ی امیرعباس سه بار به انواع مختلف ابتدا پذیرفته و سپس متوقف شد و کسی هم نباید اعتراض می‌کرد و صدایش در می‌آمد!

در جامعه‌ای که کمترین اعتراض و مطالبه‌ برای ابتدایی‌ترین حقوق انسانی منجر به تهدید، بازداشت و … می‌شود، نهاد قدرت در این آتش می‌دمد. در متن این شرایط سرنوشت‌ساز کارگران و فرودستان با ایجاد حلقه‌های حمایتی و کارزارهای رسانه‌ای و غیره به کمک متحدین خود می‌روند و از تجارب گذشته‌ی خود درس می‌گیرند. اعتراضات سراسری، متحدانه، سازمان‌یافته و تعرضی کارگران در چند سال اخیر نشان می‌دهد که هر درجه از سرکوب تنها به سرسختی مبارزان و نفرت جامعه می‌افزاید. حاکمیت باید بداند هنگامی که کارگر و حامیانش به آگاهی طبقاتی دست‌می‌یابند دیگر نقطه‌ی غیر قابل بازگشتی است. شمار کارگران پیشرو و سازمانده هر روز در حال افزایش است و کمتر کسی است که توهمی نسبت سیستم موجود داشته باشد.

#امیرعباس_آذرم_وند #روز_جهانی_زن #۸مارس #اوین #زندان_اوین
@Decreation2

🔴 زندان کردن امیرعباس آزرم‌وند روزنامه نگار و از حامیان طبقه کارگر را محکوم می‌کنیم

امیرعباس آزرم وند روزنامه نگار و از حامیان طبقه کارگر که سه شنبه هفدهم اسفند در مراسم هشتم مارس روز جهانی زن در پارک دانشجو (تاترشهر) توسط عوامل امنیتی با خشونت بازداشت شده بود پس از انتقال به دادسرای اوین با دستور بازپرس برای اجرای محکومیتی که در دیماه امسال توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به‌ ریاست قاضی ایمان افشاری از بابت اتهام اجتماع و تبانی به ۳ سال و ۷ ماه حبس تعزیری و به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام به ۸ ماه حبس تعزیری محکوم شده بود به بند قرنطینه زندان اوین منتقل شد تا دوران محکومیت اش را بگذراند.
وی همچنین به عنوان مجازات تکمیلی به منع عضویت در گروه‌های سیاسی و اجتماعی و خروج از کشور به مدت دو سال محکوم شده است.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه زندانی کردن این روزنامه نگار و حامی طبقه کارگر را شدیدا محکوم می‌کند و خواستار آزادی بی‌قید و شرط امیرعباس آزرم وند و تمامی فعالین زندانی کارگری، معلمان، بازنشستگان و حامیان طبقه کارگر دربند می‌باشد.

لینک کانال
t.me/vahedsyndica

امیرعباس آذرم‌وند در زندان به کرونا مبتلا شد!

#امیرعباس_آذرم‌_وند فعال کارگری و روزنامه‌نگار اقتصادی در قرنطینه #اوین به ویروس کرونا مبتلا شده است.
او با وجود علائمی مثل تب و بدن درد به مامورین قرنطینه برای رسیدگی مراجعه کرده اما به او گفته‌اند که جو سازی نکند!

در روزهای اخیر تعدادی از زندانیان در قرنطینه به #کرونا مبتلا شده‌بودند و جان تمام زندانیان به دلیل عدم جداسازی بیماران کرونایی در معرض خطر قرار گرفته است.

مرگ دردناک بکتاش آبتین نشان داد که چطور به شکل سیستماتیک مسئولین زندان و دستگاه‌های امنیتی دست مرگ را برای گرفتن جان زندانیان باز گذاشته‌اند.

آیا پس از گذشت دو سال از اپیدمی کرونا سیستم مدیریتی همچنان توانایی حفظ جان و سلامت زندانیان را ندارد؟! پاسخ روشن است که این تعرض عمدی به سلامت زندانیان، ناشی از سازوکار سرکوب است.

در برابر کوچکترین آسیب به سلامت و جان زندانیان نباید سکوت کرد و با تقویت همبستگی و اتحاد در مقابل این دستگاه حذف و سرکوب باید ایستاد.

هنوز داغ غم #بکتاش_آبتین بر سینه‌مان است، #سپیده_قلیان هم شرایط جسمانی نامساعدی دارد و از درمان محروم مانده است.

چندین هزار زندانی هستند که نمی‌دانیم کجا و نمی‌دانیم چه زمانی تحت این شرایط جان شیرینشان تهدید شده و می‌شود. این که امروز چه می‌کنیم تمییز بین ما و سیستم سرکوب و تبعیض است.
@Decreation2