Kadi barak)

Шароб ҳаром, шинни ҳалол,
Иккиси ҳам узум суви...
Кибр ҳаром, виқор ҳалол,
Иккиси ҳам инсон хулқи...
Қобил золим, Ҳобил мазлум,
Иккиси ҳам инсон насли...
Жаннат ҳақ, жаҳаннам ҳақ,
Иккиси ҳам йўл охири...

My biggest goal in life is to be calm in every situation.
I am sick of anger, jealousy, rage, irritation and sadness.

Toshkentdagi maktablardan birida 1-sinf o‘quvchisi shunday she’r aytmoqda:

Ko‘paysa changlar, gardlar,
Kamayib ketsa mardlar,
Kesilsa dov-daraxtlar
Ko‘rib ko‘nglim to‘lmaydi,
Hokim bo‘lgim kelmaydi …

Ko‘zimga negadir yosh kelyapti.
Biz uchun tadbirda she‘r ayta olish sharaf edi.
Birinchi sinfligim boshlanishida sahnada aytgan she’rim yodimga tushdi:

Yurtim senga she’r bitdim bu kun,
Qiyosingni topmadim aslo.
Shoirlar bor o‘z yurtin butun
Olam aro atagan tanho.

Abdulla Oripov qalamiga mansub bu she’rni yoddan aytganimda shunday faxr, shunday gʻururni his qilardimki, tasavvur ham qilolmaysiz.
Chunki men ishonardim: Vatanim dunyodagi tengsiz diyor ekanligiga,
Podshohim adolatpesha, vijdon kishisi va o‘z xalqini, xususunan meni sevishiga…

Ehh bolagina qalbim, ehhh murgʻak shuurim🥹 Naqadar begʻuborlik.

Oradan yillar o‘tdi. Gardi dun aylandi. Bugun Toshkentdagi 1-sinf o‘quvchisi “Yurtim senga she’r bitdim bu kun” deya maktabni boshlamadi.
U har kuni mitti o‘pkasi changga to‘layotganidan yozgʻirdi, Vatanini sevadigan mardlar kamayib ketgani ro‘yi-rost aytdi, jar soldi.
Dov-daraxtlarni kesib oddiy o‘zbek hech qachon yashay olmaydigan qo‘sha-qo‘sha binolar uchun xalq yuragiga gard qo‘ndirgan “Vatanpar”ga tik boqdi va dedi:

“Mening ko‘nglim to‘lmaydi,
Hokim bo‘lgim kelmaydi!”

Oooo, bolakay, buncha jasoratni qaydan topding?
Sening jarangdor ovozing,mitti yuraging to‘ralarda yo‘qolgan uyat hissini uygʻota olarmikan?
Bir zum bo‘lsa-da sening haqqing haqida o‘ylarmikan-a?

Ha, azizlar, zamon rivojlanyapti.
Bolalar tez o‘syapti, aqlli va zamonaviy bo‘lib bormoqda. Endi ularni aldash qiyin.
Ha, bolakay, hokim bo‘lma, bo‘lma, ilohim.
Sen kelajakda ham asl mardlar Vatanini qanday sevishi kerakligini hozirgidek ko‘rsatib qo‘y.

@Xolida_Musulmon

Raxshona Аhmedova. Soyabon ostida (hikoya)

P/s: eshtib ko'rish kerak menimcha)
Negaligini izohlagim kelmadi.

Inson tabiati taqdir deganda,
faqat oʻlimnigina tushunishdek noqis bir odatga ega.

©Kafka

Why you are so okay with being alone?

Yangi tanishlar bilan dastlabki suhbatlar doimo maroqli bo'lgan. Chunki mavzu serob, bir birini bilish uchun beriladigan savollar ham)
"Tanishish" davri tugagandan keyin 2 xil oqibat bo'lishi mumkin:
Yo suhbatlar be'manilashadi,
Yo chatlar arxivga yuboriladi, ya'ni faqat bayram yo tug'ilgan kunlarda eslaniladi xolos)

Asosiy narsa: soatlab, kunlab hatto yillab bo'lsa ham ma'nili suhbat qura oladigan, qancha o'rganma, o'qilmagan kitobdek jalb qilaveradigan biri bo'lish)

Kuzning manashunday yurakni ezadigan darajada hazinligi yoqmaydi menga!
Nima qilsang ham, yoqimsiz oqibat kutadigandek tuyilaveradi.

Kun böyi shunaqa kayfiyatda yurdim(

To'g'risi, men biroz yo'limdan adashib qoldim. Lekin unchalik ahamiyati yo'q. Chunki sen menga hamroh bo'lsang, men bilan bo'lsang, demak, biz birga adashgan bo'lamiz...

©️Frans Kafka (Milenaga Maktublar) kitobidan

Buyilgi, dastlabgi dars jadvaliga ko'ra, haar kungi dars va seminarlar bizdan keyingi guruh bilan aynan bir xil ekan, undan ko'ra qo'shib qo'yaqolishsa nimeykin😂

Hoo

Ko'nglim g'ash ertalabdan,
Ketgim yo'q Toshkentigayam ....💔

Inson yolg'iz bo'lsa, uning yaxshi bo'lish oson. Faqat boshqalar bilan qoʻshilganda u ahmoq bo'lib qoladi. Va qancha ko'p odam birlashsa, ularga ahmoqgarchilikdan saqlanish shunchalik qiyin bo'lib boradi. Shuning uchun sevgi juda muhim. Faqat u bilan, battar boʻlmasdan, odamlar birlashishi mumkin.

@tolstoydan_qaydlar