Why do most of us switch to English when we talk about our feelings?🗿

Chidash - bu har kim (ayniqsa òzbek xotin-qizlari) har xil tushunadigan tushuncha.

Ammo men uchun:

Oiladagi yóqchilikka chidash bu - Sabr.
Qiyinchiliklarni birgalikda yengib ótish bu - Sadoqat.

Xiyonatga chidash bu- AHMOQLIK!

Yurakdan yiroq odamga chidab yashash bu – Ko‘z ochiq tush ko‘rish.

Tushunarsiz ayblovlarga chidash bu – Nohaqlikka ko‘nikish.

"Bolalar uchun" deb xòrlikka chidash bu – O'zlikni qurbon qilish!

Birini tanirdim, judayam e'tiborli, sinchkov, qobilyatli va mexribon.
U òz yaqinlarini biror gapni shunchaki aytishiga yòl qòymasdi..
Ya'ni, "yaxshiman.." deyishsa rostan shundaymi yoki yòq bilishga qiziqardi..
"Mayli, qòyaver shunchaki òzim.." deyilsa, òta mehribonlik bilan, òsha odamni ichidagilarini tòkib solishiga, gaplashishga undardi.. Va havas qilarlisi, hech qanday soxtaliksiz chin dildan, sabr bilan tinglardi!
Shunchalik sinchkovligidan oddiy suhbatlardagi mayda detallargacha eslab qolardi)

Unga va uning atrofidagilarga havas qilganman)
Menimcha har birimiz hayotimizda shunday bir insonga muhtojmiz..)

Olmali "latte" xD