باز آی که باز آید عمر شده‌ی حافظ
هر چند که ناید باز تیری که بشد از شست

#حافظ
@Death_Color

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود
ندانستم که این دریا چه موج خون‌فشان دارد

#حافظ
@Death_Color

دنیای من جاماند در خواب و خیال تو
وقتی که وهم آسمان‌ها شد وبال تو

تو پر کشیدی تا فراسو‌ها ولی من نه
گم کرده‌بودم آسمان را زیر بال تو

سهم من از عشق تو سرمای قفس شد، آه
من ماندم و رویای آغوش محال تو

من ماندم و تنهایی و بغض و سکوت آری
دنیای من شد زنده ماندن با خیال تو

معنای مرگ و عشق را فهمیدم اما دیر
وقتی که قلب کوچکم شد پایمال تو

وقتی که بعد از تو قفس در گوش من می‌گفت:
«زندانی تنهای من دردا به حال تو»

یک عمر با عشق تو جنگیدم ولی افسوس
همواره من بازنده بودم در جدال تو

تو بودی آن تنها سوال بی‌جواب من
من هستم آن تنها جواب بی‌سوال تو

یک روز می‌گفتم که شاید باز برگردی
دیگر نمی‌خواهم تو را، دنیات مال تو

۱۳۹۴٫۸٫۹

#خودنوشت
@Death_Color

عتاب یار پری‌چهره عاشقانه بکش
که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

#حافظ
@Death_Color

#نوای_نی

برنامه‌ی پنجم

#مولانا
@Death_Color

دمدمهٔ این نای از دم‌های اوست
های‌ هوی روح از هِیهای اوست

#مولانا
@Death_Color

چنین است کار سپهر بلند
گهی شاد دارد گهی مستمند

#فردوسی
@Death_Color

فرسوده
فرسوده.[ف َدَ/دِ] اسم مفعول از فرسودن. به غایت کهنه و از هم ریخته و پایمال گردیده و افسرده‌شده. پوسیده. کهنه: گفتند یا موسی ما را جامه باید. خدای عزوجل بر تن‌های ایشان جامه نگاه داشت، فرسوده و دریده نشد (ترجمه‌ی تاریخ طبری).

روان راست نو حله ای از بهشت
که هرگز نه فرسوده گردد نه زشت
#اسدی

|| سوده. ساییده. در اثر سایش خسته شده:

سران را سر از ترک فرسوده بود
به خون دست با تیغ، آلوده بود
#فردوسی

|| سالخورده و پیر. (یادداشت به خط مؤلف):

ز بهر زن و زاده و دوده را
بپیچد روان مرد فرسوده را
#فردوسی

|| تباه. نابود. محوشده یا محوشونده:

فرسوده دان مزاج جهان را به ناخوشی
آلوده دان دهان مشعبد به گندنا
#خاقانی

ای به ازل بوده و نابوده ما
وی به ابد مانده و فرسوده ما
#نظامی

- فرسوده‌ی رزم؛ آن‌که در جنگ و کارزار پیر شده باشد. جنگ دیده. کاردیده. با فک اضافه نیز به کار رود.
- فرسوده‌ی روزگار؛ تجربه کار زمانه. روزگار دیده.
- فرسوده سوار؛ سوار سالخورده. مرد جنگ دیده. فرسوده رزم:

همه گردان و سالاران و شاهان
هنرمندان و فرسوده سواران
#فخرالدین_اسعد

- فرسوده شدن؛ از میان رفتن. فرسودن:
- فرسوده کردن؛ فرسودن و از میان بردن.
- فرسوده گشتن؛ کهنه شدن. پوسیده شدن:

بریخت چنگش و فرسوده گشت دندانش
چو تیز کرد بر او مرگ چنگ و دندان را
#ناصر_خسرو


[لغت‌نامه‌ی دهخدا]

#کلمه
@Death_Color

سر خدا که عارف سالک به کس نگفت
در حیرتم که باده‌فروش از کجا شنید

#حافظ
@Death_Color

چیست این سقف بلند ساده‌ی بسیارنقش
زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست

#حافظ
@Death_Color

غسل در اشک زدم کاهل طریقت گویند
پاک‌شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز

#حافظ
@Death_Color

#نوای_نی

برنامه‌ی ششم

#مولانا
@Death_Color

راز بگشا ای علی مرتضی
ای پس سؤالقضا حُسن‌القضا

#مولانا
@Death_Color

معاشران گره از زلف یار باز کنید
شبی خوش است بدین قصه‌اش دراز کنید

#حافظ
@Death_Color

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

#حافظ
@Death_Color

برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
بر امید جام لعلت دردی‌آشامم هنوز

#حافظ
@Death_Color

ماریلا، این قشنگ نیست که فردا یه روز تازه‌ی بی‌دغدغه از ما استقبال می‌کنه...

#آنه_شرلی
@Death_Color

ای آرزوی آرزو آن پرده را بردار زو
من کس نمی‌دانم جز او مستان سلامت می‌کنند

#مولانا
@Death_Color

روشن‌روان عاشق از تیره شب ننالد
داند که روز گردد روزی شب شبانان

#سعدی
@Death_Color