فرسوده
فرسوده.[ف َدَ/دِ] اسم مفعول از فرسودن. به غایت کهنه و از هم ریخته و پایمال گردیده و افسرده‌شده. پوسیده. کهنه: گفتند یا موسی ما را جامه باید. خدای عزوجل بر تن‌های ایشان جامه نگاه داشت، فرسوده و دریده نشد (ترجمه‌ی تاریخ طبری).

روان راست نو حله ای از بهشت
که هرگز نه فرسوده گردد نه زشت
#اسدی

|| سوده. ساییده. در اثر سایش خسته شده:

سران را سر از ترک فرسوده بود
به خون دست با تیغ، آلوده بود
#فردوسی

|| سالخورده و پیر. (یادداشت به خط مؤلف):

ز بهر زن و زاده و دوده را
بپیچد روان مرد فرسوده را
#فردوسی

|| تباه. نابود. محوشده یا محوشونده:

فرسوده دان مزاج جهان را به ناخوشی
آلوده دان دهان مشعبد به گندنا
#خاقانی

ای به ازل بوده و نابوده ما
وی به ابد مانده و فرسوده ما
#نظامی

- فرسوده‌ی رزم؛ آن‌که در جنگ و کارزار پیر شده باشد. جنگ دیده. کاردیده. با فک اضافه نیز به کار رود.
- فرسوده‌ی روزگار؛ تجربه کار زمانه. روزگار دیده.
- فرسوده سوار؛ سوار سالخورده. مرد جنگ دیده. فرسوده رزم:

همه گردان و سالاران و شاهان
هنرمندان و فرسوده سواران
#فخرالدین_اسعد

- فرسوده شدن؛ از میان رفتن. فرسودن:
- فرسوده کردن؛ فرسودن و از میان بردن.
- فرسوده گشتن؛ کهنه شدن. پوسیده شدن:

بریخت چنگش و فرسوده گشت دندانش
چو تیز کرد بر او مرگ چنگ و دندان را
#ناصر_خسرو


[لغت‌نامه‌ی دهخدا]

#کلمه
@Death_Color

سر خدا که عارف سالک به کس نگفت
در حیرتم که باده‌فروش از کجا شنید

#حافظ
@Death_Color

چیست این سقف بلند ساده‌ی بسیارنقش
زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست

#حافظ
@Death_Color

غسل در اشک زدم کاهل طریقت گویند
پاک‌شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز

#حافظ
@Death_Color

#نوای_نی

برنامه‌ی ششم

#مولانا
@Death_Color

راز بگشا ای علی مرتضی
ای پس سؤالقضا حُسن‌القضا

#مولانا
@Death_Color

معاشران گره از زلف یار باز کنید
شبی خوش است بدین قصه‌اش دراز کنید

#حافظ
@Death_Color

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

#حافظ
@Death_Color

برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
بر امید جام لعلت دردی‌آشامم هنوز

#حافظ
@Death_Color

ماریلا، این قشنگ نیست که فردا یه روز تازه‌ی بی‌دغدغه از ما استقبال می‌کنه...

#آنه_شرلی
@Death_Color

ای آرزوی آرزو آن پرده را بردار زو
من کس نمی‌دانم جز او مستان سلامت می‌کنند

#مولانا
@Death_Color

روشن‌روان عاشق از تیره شب ننالد
داند که روز گردد روزی شب شبانان

#سعدی
@Death_Color

چه خلاف سر زد از ما که در سرای بستی
بر دشمنان نشستی، دل دوستان شکستی

سر شانه را شکستم به بهانه‌ی تطاول
که به حلقه‌حلقه زلفت نکند درازدستی

ز تو خواهش غرامت نکند تنی که کشتی
ز تو آرزوی مرهم نکند دلی که خستی

کسی از خرابه‌ی دل نگرفته باج هرگز
تو بر آن خراج بستی و به سلطنت نشستی

به قلمروی محبت در خانه‌ای نرفتی
که به پاکی‌اش نرُفتی و به سختی‌اش نبستی

به کمال عجز گفتم که به لب رسید جانم
ز غرور ناز گفتی که مگر هنوز هستی

ز طواف کعبه بگذر، تو که حق نمی‌شناسی
به در کنشت منشین تو که بت نمی‌پرستی

تو که ترک سر نگفتی ز پی‌اش چگونه رفتی
تو که نقد جان ندادی ز غمش چگونه رستی

اگرت هوای تاج است ببوس خاک پایش
که بدین مقام عالی نرسی مگر ز پستی

مگر از دهان ساقی مددی رسد وگرنه
کس از این شراب باقی نرسد به هیچ مستی

مگر از عذار سر زد خط آن پسر فروغی
که به صد هزار تندی ز کمند شوق جستی


#فروغی_بسطامی
@Death_Color

آواز: #محمدرضا_شجریان
نی: #حسن_کسایی 
تار: #محمدرضا_لطفی 
تنبک:‌ #ناصر_فرهنگفر 
گوینده: #فخری_نیکزاد 

#غزل‌نوا
@Death_Color

کمترین تحریری از یک آرزو این است
آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی
در قناری ها نگه کن، در قفس، تا نیک دریابی
کز چه در آن تنگناشان باز، شادی‌های شیرین است
کمترین تصویری از یک زندگانی،
آب
نان
آواز
ور فزون‌تر خواهی از آن، گاه‌گه پرواز
ور فزون‌تر خواهی از آن، شادی آغاز
ور فزون‌تر، باز هم خواهی، بگویم باز
آنچنان بر ما به نان و آب، اینجا تنگ‌سالی شد
که کسی در فکر آوازی نخواهدبود
وقتی آوازی نباشد
شوق پروازی نخواهدبود...

#شفیعی‌_کدکنی
@Death_Color

رتبه می‌خواهی چو خورشيد از خلايق دور باش
سايه از همراهی مردم به خاک افتاده‌است

#صائب_تبریزی
@Death_Color

#نوای_نی

برنامه‌ی هفتم

#مولانا
@Death_Color

طفل جان از شیر شیطان باز کن
بعد از آنش با ملک انباز کن

#مولانا
@Death_Color

خنک آن روز که پرواز کنم تا ور یار
به هوای سر کویش پر و بالی بزنم

#مولانا
@Death_Color