اجازه مى‌دهم در گذشته غرق شوم. و این برايم آينده‌اى را ترسيم مى‌کند که اصلا وجود ندارد. / ص ۱۵۷

مهم نيست چقدر تلاش كنم و ادعا كنم خاطراتم مدفون هستند، اما در واقع كنترلى روى آن‌ها ندارم. ناگهان به سراغم مى‌آيند. به من يادآور مى شوند كه انكار به اندازه حقيقت قدرت ندارد. / ص ۱۵۷

هيكارى نورانى است. به زندگی، گیاهان، چیزهای معيوب و آدم‌هاى مريضى كه به لبخندى مسرى نياز دارند حيات مى‌بخشد. به آدمها زندگی مى‌بخشد اما آن را از خود دريغ مى‌كند. / ص ۱۶۷

مى‌گويد: «شايد تو چیزهای بيشترى ديده باشى. بيشتر رنج كشيده باشى، اما به من نگو نمى‌دونم فقدان چه حسى داره.» / ص ۱۶۷

روزى كه او را ملاقات كردم خاطره‌اى است كه اگر چه دفن شده، آكنده از شادى وقوع آن و غمِ گذشتن است. چرا که حتى اگر بگویم همه‌چیز را فراموش كردم، دروغ گفتم. آدم هرگز اولین بارى كه دوست مى‌دارد را فراموش نمى‌کند. / ص ۱۷۷

در یک نگاه، نئو شبيه به آدم‌هايى است كه اصلاً اهميت نمى‌دهند چون اين طورى راحت‌تر است، اما اگر مدت زيادى او را بشناسيد در نهايت اشعارى كه در قلبش دارد را خواهيد ديد. با وجود تمام خشونتى كه بر زبان مى‌راند، یک بيت لطيف و جانانه در پایان آن قرار مى‌دهد. / ص ۱۷۶

بگذار اين طور بگویم كه تو خورشيدى، اما همچنین يك دخترى و به گونه‌ای معيوبى كه لبخند بر لب آدم مى‌آورد. تو آدم شلخته‌اى هستى، لباس هايت روى زمين يخش و پلا هستند و یك قفسه اتاقت هم بدون گل و‌گیاه نيست هميشه خرده نان و شكلات روى صورتت مى‌ماند. گاهی اوقات رُك وبدجنس مى‌شوى، اما می‌دانم دوست ندارى اين‌طور باشى. حس شوخ طبعی‌ات خيلى بدبينانه است، اما تا به امروز كسى را نديدم كه اين قدر دوست داشته باشد خواب ببيند. / ص ۱۸۵

تو گرم هستى. زيبا هستى. مهربان هستى. پر از شور و احساسات هستى. سرسخت هستى و درست مثل من تنها هستى. / ص ۱۸۵

سم مى‌پرسد: «وقتى خواب بودم براى ديدنِ ستاره هامون رفتى؟ اگر مدت خيلى زيادى كسى بهشون شب بخير نگه ناراحت مى‌شن.» / ص ۲۰۳

«اوه، زمان يك دوست قديمى خبيث و بازيكن خيلى خوبيه. تنها قماربازى كه مى‌تونه من رو شكست بده زمانه.» / ص ۲۶۲

«مدت خيلى زيادى نبود كه مى شناختمش. انگار دوست داشتنش رو شروع كردم اما هرگز نتونستم تمومش كنم.» / ص ۲۷۷

در زبان فرانسه، نمى‌گویی دلت براى كسى تنگ شده. مى‌گویی آن‌ها از تو گرفته شدند. / ص ۲۸۶

«به نظرم دنيا براى هر كلمه‌اى كه تو می‌نويسى اشك مى‌ريزه.» / ص ۲۸۹

او خجالت مى‌كشد. احساس مى‌كند بى‌پناه است، همه دارند دزدکی گاهش مى‌كنند، آسيب‌پذير است. / ص ۲۹۵

«همه کسانی که کتاب می‌خونن زیبا هستن. شب‌بخیر غریبه. » / ص ۶۵