من در شب زندگی مى‌كنم. چشم‌هايت كم‌كم به شب عادت مى‌كنند. دست‌هايت به اينكه بوسيده نشوند عادت مى‌كنند و قلبت بى‌حس مى‌شود و همان‌طور هم مى‌ماند. شب آن‌طور که فكر مى‌كنم دشمنِ من نيست. وقتى خورشيدت خاموش مى‌شود، ناخوداگاه شب از راه مى‌رسد. / ص ۲۲

«نمى‌دونستى، سم؟ هر آدمى داستانى داره كه روى پيشونى‌اش، دور و برش، در گذشته‌اش و در آينده‌اش نوشته شده. من دوست دارم از این داستان‌ها پرده بردارم.» / ص ۲۵

تخریب كردن امرى اعتيادآور است. هرچه بيشتر هستم، كمتر دوست دارم باشم. هرچه كمتر هستم، دوست دارم از این هم كمتر شوم. / ص ۳۹

فراموش كردن بخش بسيار مهمى از پشت سر گذاشتن اندوه است. / ص ۴۵

اگر کتاب‌ها و فیلم‌ها یک خوبی داشته باشند این است که باعث می‌شوند برای مدتی همه‌چیز را فراموش کنی. / ص ۴۵

آسیب‌پذيرى ميل به انزوا دارد. نااميدى هم در ميانِ آن زار مى‌زند. / ص ۵۰

وقتى كسى كه دوستش دارى و دوستت دارد به تو آسيب مى‌رساند، خيلى طاقت‌فرسا است - مثل سوزنى زيرپوستت يا چاقویی در دنده‌هايت. / ص ۵۱

نفرت يك انتخاب است. اما عشق اين‌طور نيست. هيچ‌چیز به اندازه عشق از كنترل ما آدم‌ها خارج نيست. / ص ۵۱

مثل يك تكه پازل است. انگار هر كجا که پا می‌گذارد به آنجا تعلق دارد. / ص ۵۳

«اما گاهی اوقات پدر و مادرها اون چیزی كه دلشون مى‌خواد بچه‌شون باشه رو بیشتر از اون چیزی كه واقعاً هست دوست دارن.» / ص ۵۸

«خوندن باعث میشه احساس کنم. » / ص ۶۰

«راستش تو من رو ياد ماه مى‌اندازى.»
«ماه؟»
«بله. خاكسترى، موذى و فقط شب‌ها شجاع مى‌شى. شايد در زندگی قبلی‌مون خورشيد و ماه بوديم. شايد اون‌ها اولين زندگی‌مون بودن.» / ص ۶۲

«من خيلى تو رو نمى‌شناسم. تنها چیزى كه مى‌دونم اينه كه تو يك مشت استخوان زيبا و كمى كنجكاو هستى كه بارنگ خاكسترى به هم گره خوردن و دوست دارم دوباره به زندگی برگردونمت. فكر مى‌كنم اين كار خيلى خوشحالم مى‌كنه.» / ص ۶۵

كتاب‌ها را زمین مى‌گذارم و مى‌گویم: «تو خيلى شلخته‌اى.» خيلى دوست‌داشتنى است. اينكه اين‌طور با فضا احساس راحتى مى‌كند. او اتاق را برای خود كرده وبه آن شخصيت جداگانه‌ای بخشيده. / ص ۱۰۳

«به نظرم بدترين احساس دنيا اين هست كه به كسى بگی دارى درد مى‌كشى و بعد اون‌ها در جواب بهت بگن تو که زخمى ندارى.» / ص ۱۰۶

«افسردگی درست مثل ترس مى‌مونه. فقط سايه هست و هیچ موجوديتى نداره، اما واقعيت داره.» / ص ۱۰۷