نباید توی زندگی روزمره‌مون صرفاً به جایی که نور هست توجه کنیم. باید به سایه‌ها هم نگاه کنیم. / ص ۵۹

زندگی من تا آن لحظه ساده گذشته بود؛ اما معنی‌اش این نبود که خالی از هرگونه دردسر بود. من هم در مسیرم، سهم خودم را از عذاب کشیدن‌ها و شکست‌ها داشتم. ته دریای عمیق و تاریکی فرورفتم و مدتی، باور داشتم که دلم نمی‌خواهد دوباره بالا بیایم. / ص ۶۹

از روزها در کتابفروشی موریساکی- جلد اول و دوم؛ ساتوشی یاگی ساوا / نشر کتاب کوله پشتی.

پیشگفتارِ کتاب؛
” براى تمام كسانى است كه تنهايى را مى‌شناسند وبراى تمامى آن‌هايى كه در جست‌وجوى خود هستند. “ بریم کنار بچه‌هایی که برای یک ذره زندگی تقلا می‌کنن. بچه‌هایی که به امید دل‌ بستن.

می‌گوید: «من رو به خاطر بسپار. یادت باشه اینکه ستاره‌ها افتادن به این معنی نیست که ارزش آرزوکردن رو نداشتن.» / ص ۷

ستاره‌هایم دارند سقوط می‌کنند. و من نمی‌توانم نجاتشان بدهم. / ص ۷

انگشت‌هايمان را در هم قفل مى‌كنم و کمى بند انگشت‌هايش را فشار مى‌دهم تا بداند من هنوز هم آنجا هستم. دست‌هايمان يكديگر رامى‌بوسند. / ص ۲۱

من در شب زندگی مى‌كنم. چشم‌هايت كم‌كم به شب عادت مى‌كنند. دست‌هايت به اينكه بوسيده نشوند عادت مى‌كنند و قلبت بى‌حس مى‌شود و همان‌طور هم مى‌ماند. شب آن‌طور که فكر مى‌كنم دشمنِ من نيست. وقتى خورشيدت خاموش مى‌شود، ناخوداگاه شب از راه مى‌رسد. / ص ۲۲

«نمى‌دونستى، سم؟ هر آدمى داستانى داره كه روى پيشونى‌اش، دور و برش، در گذشته‌اش و در آينده‌اش نوشته شده. من دوست دارم از این داستان‌ها پرده بردارم.» / ص ۲۵

تخریب كردن امرى اعتيادآور است. هرچه بيشتر هستم، كمتر دوست دارم باشم. هرچه كمتر هستم، دوست دارم از این هم كمتر شوم. / ص ۳۹

فراموش كردن بخش بسيار مهمى از پشت سر گذاشتن اندوه است. / ص ۴۵

اگر کتاب‌ها و فیلم‌ها یک خوبی داشته باشند این است که باعث می‌شوند برای مدتی همه‌چیز را فراموش کنی. / ص ۴۵

آسیب‌پذيرى ميل به انزوا دارد. نااميدى هم در ميانِ آن زار مى‌زند. / ص ۵۰

وقتى كسى كه دوستش دارى و دوستت دارد به تو آسيب مى‌رساند، خيلى طاقت‌فرسا است - مثل سوزنى زيرپوستت يا چاقویی در دنده‌هايت. / ص ۵۱

نفرت يك انتخاب است. اما عشق اين‌طور نيست. هيچ‌چیز به اندازه عشق از كنترل ما آدم‌ها خارج نيست. / ص ۵۱

مثل يك تكه پازل است. انگار هر كجا که پا می‌گذارد به آنجا تعلق دارد. / ص ۵۳