فهمیدم اگه تلاش نکنم - یعنی اگه حاضر نبودم برای خواسته‌م خون، عرق و اشک بریزم - هیچ‌وقت هیچی نمی‌شدم، هیچ‌وقت کسی چندان اهمیتی بهم نمی‌داد. / ص۷۶

آدم‌ها فکر می‌کنن دروغ گفتن همیشه بده ولی... نمی‌دونم. بعضی‌وقت‌ها دروغ گفتن از آدم‌ها محافظت می‌کنه. / ص ۵۵

«دیزی، کسی که اصرار داره شرایط برای خلق هنر عالی باشه، هنرمند نیست، آشغاله.» / ص ۷۵

موسيقى مى‌تونه كاوش كنه، مى دونى؟ مى‌تونه يه بيل به قلبت بزنه و به قدرى كاوش كنه تا به چيزى برسه. / ص ۱۱۰

برگزیده‌ها هيچ‌وقت نمى‌دونن برگزیده شدن. اونا فكر مى‌كنن براى همه فرش طلايى پهن مى‌شه. / ص ۱۳۸

از خیلی چیزای تو خوشم می‌آد. / ص ۱۹۷

مردم می‌گن زندگی ادامه داره، ولی اینو نمی‌گن که بعضی‌وقت‌ها هم متوقف می‌شه، فقط برای تو. / ص۱۳۴

داشتنِ همچین چیزی زيبا بود، اينكه كسى رو داشته باشى كه بُرش ليموترشش رو بده بهت. راستش، من از ليموترش متنفرم. ولى منظورم رو مى‌فهمى. / ص ۱۳۲

زن‌ها داغونت می‌کنن، می‌دونی؟ به گمونم همه به هم صدمه می‌زنن، ولی زن‌ها همیشه دوباره سرپا می‌شن، هیچ‌وقت به این دقت کردی؟ زن‌ها همیشه هنوزم پابرجان. / ص ۲۰۶

ولی موسیقی هیچ‌وقت دربارهٔ موسیقی نیست. اگه بود، دربارهٔ گیتار ترانه می‌نوشتیم. ولی نمی‌نویسیم. دربارهٔ زن‌ها ترانه می‌نویسیم. / ص ۲۰۶

مهم نیست کی رو انتخاب کنی که باهاش همراه بشی، آسیب می‌بینی. ذاتِ اهمیت دادن به آدم همینه. مهم نیست کی رو دوست داشته باشی، در طول مسیر، قلبت رو می‌شکنه. / ص۲۷۵

یه جایی باید متوجه بشی که کنترلی روی کسی نداری و باید عقب بایستی و آماده باشی وقتی می‌افته اونو بگیری و فقط همین کار از دستت برمی‌آد. / ص۲۸۴

اونايى كه هيچ‌وقت به اندازه كافى دوستت نداشتن، همونايى هستن كه وقتى نمى‌تونى بخوابى مى‌آن سراغت. همه‌ش فكر مى‌كنى تو آينده ممكن بود چه اتفاقى بيفته، ولى راهى براى فهميدنش وجود نداره. / ص۳۱۱

من و سيمون همراه کرول كينگ آهنگ رو با صداى خيلى بلند مى خونديم. اما من كاملاً به متن آهنگ هم دقت مى كردم. واقعاً حسش مى كردم. اون آهنگ هميشه باعث مى‌شد قدرش رو بدونم، قدر سيمون رو. / ص۱۱

بيلى: اسمش شفق قطبى بود. چون كميلا، اون شفق قطبى من بود. اون طلوع و بامداد جديدم بود، خورشيدى كه از افق سر بيرون مى‌آره. تمام اونا بود. / ص۱۳۳

پی‌نوشت: خلاقانه‌ترین نوع نگارشی که می‌تونید بخونی و با خودت بگی. خدایا! حتی نمی‌دونم چرا دارم به خوندن‌ش ادامه می‌دم ولی هی به خوندن‌ش ادامه می‌دی. و من به جای آدم‌های روی صحنه، برای کمیلا دست زدم. بلند، ایستاده با گونه‌هایی که دل‌ش می‌خواست ردِ خیسی روش بمونه. آدمی که پشت صحنه بود و بیلی نورش رو از اون می‌گرفت. :))) به گفتهٔ یکی از عزیزهای دلم من بعد اتمام کتاب متوجه شدم یک سریال خیلی باحال هم به همین اسم داره و آلبومی که توی کتاب ازش اسم برده شده واقعاً ضبط شده. چی بامزه‌تر و باحال‌تر از این؟ چون باور کن، این کتاب از اون‌هاست که دلت می‌خواد واقعاً به تصویر کشیده شده باشه. 🥁