حس مى‌كردم وقتى باهاشم، مى‌دونم همه‌چیز درست مى‌شه. مثل دنبال كردن ستاره قطبى بود. / ص۲۲

مى‌دونی، حس مى‌كنم كميلا قانع به دنيا اومده بود. با توقعى كه بقيه‌مون باهاش به دنيا اومديم، متولد نشده بود. / ص۲۲

دنيا اون قدرا هم با عقل جور درنمى‌اد. / ص۲۴

ولى همون‌طور بود كه مامانم بهم يادآورى مى‌كرد: «تو هیچ‌وقت علاقه‌اى به چیزاى آسون نداشتى.» / ص۳۰

واسه زمان طولانى‌اى يه آدم بازنده بودى و بعد يه روز ديگه بازنده نيستى. / ص۵۰

هيچ زمانى نمى‌اد که تو خودت نباشى. تو هميشه خودتى. فقط، بعضى وقت‌ها، كسى كه هستى…كسى كه هستى آدم مزخرفيه. / ص۵۴

موها و دست‌‌هاش هميشه بويى شبيه زمين مى‌داد، يه جورايى شبيه بوى گیاه‌ها. عادت داشت شاخه‌هاى رزمارى رو برداره و بين دست‌هاش پودرشون كنه وبعد دست‌هاش رواز بين موهاش رد كنه. / ص۵۲

مهم نيست چقدر یکی رو نصيحت يا سخنرانى يا زنجير كنى؛ اون آدم تا خودش نخواد، دست از كارهاش نمى‌كشه. / ص ۶۶

وقتى سنم كم‌تر بود، درس بزرگی رو یاد گرفتم: اينكه چیزی مجانى بهم داده شه با اينكه براى به دست اوردنش تلاش كنم فرق داره. / ص۷۶

فهمیدم اگه تلاش نکنم - یعنی اگه حاضر نبودم برای خواسته‌م خون، عرق و اشک بریزم - هیچ‌وقت هیچی نمی‌شدم، هیچ‌وقت کسی چندان اهمیتی بهم نمی‌داد. / ص۷۶

آدم‌ها فکر می‌کنن دروغ گفتن همیشه بده ولی... نمی‌دونم. بعضی‌وقت‌ها دروغ گفتن از آدم‌ها محافظت می‌کنه. / ص ۵۵

«دیزی، کسی که اصرار داره شرایط برای خلق هنر عالی باشه، هنرمند نیست، آشغاله.» / ص ۷۵

موسيقى مى‌تونه كاوش كنه، مى دونى؟ مى‌تونه يه بيل به قلبت بزنه و به قدرى كاوش كنه تا به چيزى برسه. / ص ۱۱۰

برگزیده‌ها هيچ‌وقت نمى‌دونن برگزیده شدن. اونا فكر مى‌كنن براى همه فرش طلايى پهن مى‌شه. / ص ۱۳۸

از خیلی چیزای تو خوشم می‌آد. / ص ۱۹۷

مردم می‌گن زندگی ادامه داره، ولی اینو نمی‌گن که بعضی‌وقت‌ها هم متوقف می‌شه، فقط برای تو. / ص۱۳۴