بعد ديدم داره سعى مى‌كنه دستم رو بگیره. گرفتمش. زير نور ستاره‌هايى بوديم كه سال ها از عمرشون مى‌گذشت. / ص۸۸

هركسى از جذابيت آشكار چشم‌هاى آبى و سبز لذت مى‌بره اما چشم‌هاى قهوه‌اى ديويس يه عمقى داشت كه چشم‌هاى رنگ روشن ندارن و دیویس جورى بهم نگاه مى‌كرد که احساس مى‌كردم حتماً چیز ارزشمندى هم تو چشم‌هاى خرمايى من هست. / ص۸۹

دوست‌شون داشته باشید. تکه‌های این کتاب به‌جای همزادپنداری که همیشه در کتاب‌ها دنبال‌شون می‌گردم بیشتر شبیه تکه‌هایی‌ه که زندگی در هر مرحله ممکنه برامون دیکته کنه و یاد گرفتن و فهمیدن‌ش بهای زیادی داشته باشه؟ یا حداقل خیلی طول بکشه تا درست دیکته کردن‌ش رو یاد بگیری. بقیه‌ش رو با بوسهٔ شب‌بخیر براتون می‌ذارم. 🩶

گفت: «دارم فكر مى كنم اين قدر خوبه كه ممكن نيست واقعيت داشته باشه.»
«چی؟»
«تو.» / ص۹۲

اون بهم گفت که زیبایی ناشی از توجه ماست. گفت: «رودخونه قشنگه، چون تو داری نگاهش می‌کنی.» / ص۵۳

«وقتی همیشه آسیب‌پذیر باشی انگار داری به دیگران می‌گی ازت سوءاستفاده کنن.» / ص۹۲

«می‌دونم فکر می‌کنی فقیری چیزی هستی، اما واقعیت اینه که تو هیچی درمورد فقر نمی‌دونی. » / ص۱۱۸

همهٔ جمله‌های خوب من دزدی‌ن. نظر شخصی ندارم. / ص۱۲۲

«متأسفم.»
«این رو خیلی می‌گی.»
«این رو خیلی حس می‌کنم.» / ص۱۲۵

ولی تو زبان انگلیسی به عاشق‌بودن می‌گن "درعشق‌بودن" که عجیبه و یه‌جورایی احساس می‌کنی عشق یه دریاست که توش غرق می‌شی یا یه شهره که توش زندگی می‌کنی. / ص۱۲۷

گفت: «ولى مثل شاعرها حرف مى‌زنى. اگه نصف حرف هايى رو که مى‌زنى، روى كاغذ بنويسى مى‌شه يه شعرى كه از شعرهاى من خيلى بهتره.» / ص۱۲۸

«شعرهای کوتاه با قافیه‌های عجیب رو دوست دارم، چون زندگی هم درست همین‌طوره.» / ص۱۲۸

اگه به اندازه‌ی کافی به آسمون‌ها نگاه کنین، می‌فهمین که چقدر کوچیک هستین. / ص۱۵۳

هر فقدانى كاملاً بى‌سابقه‌ست. هيچ‌وقت نمى‌تونى درد كس ديگه‌‌اى رو فهمى. واقعاً نمى‌تونى. / ص۱۴۴

حدود صد ميليارد ستاره توى راه شيرى هست. يه جورايى انگار هر آدمی كه تا حالا زندگی كرده براى خودش ستاره داره. / ۱۵۴

حتی سکوت هم داستانی دارد که برایت بگوید. / ص۱۵۴