For @NothingButAMonster
فردریش نیچه (Friedrich Nietzsche) چون یکی که یادم نیست نیچه رو فیلسوف خطر، بدن، رنج و خودآفرینی توصیف کرد. ارجاع می‌دم به همون جمله‌ی معروفش که می‌گه «آنچه مرا نکشد، نیرومندترم می‌کند».
‌

For @JustBookthief
جودیث باتلر (Judith Butler) چون نگاه می‌کنه چه زندگی‌هایی در نظم سیاسی نادیده گرفته می‌شن و آنچه قابل سوگواری هست رو بررسی می‌کنه. علاقه‌ش به فلسفه‌ست، در کنار ادبیات، سیاست و فرهنگ عامه‌.
‌

For @sarelline
هلن سیسکو (Hélène Cixous) چون به رهایی و آزادی و میل و زنانگی می‌پردازه و خودش رو در قالب‌های سنتی و مردمحور محدود نمی‌کنه و لحن شاعرانه‌ای داره.
‌

For @OfCherryfulThings
خوزه استبان مونیوث (José Esteban Muñoz) چون در باب امکان ساختن آینده‌ی کوییر، امید، زندگی روزمره و مقاومت دربرابر نظم موجود نوشته. امید برای مونیوث قطعی و حاضر نیست بلکه به چشم پروژه بهش نگاه می‌کنه.
‌

For @Lunanovaw
رولان بارت (Roland Barthes) چون اثری داره که عشق رو با تک‌نوشته‌ها، خیال‌پردازی‌ها، نشانه‌ها و از دریچه‌ی موقعیت‌های ذهنی عاشق می‌بینه؛ کسی که مدام‌ از شخصیت‌ها خیالی و عشق می‌نویسه.
‌

For @somedayyouwillhelpme
سورن کیرکگور (Søren Kierkegaard) چون در فلسفه‌ش ترکیب درگیری درونی، نوستالژی، امید و تلاش مداوم برای نجات خود دیده می‌شه. در افکار کیرکگور فرد مدام با ترس‌آگاهی مواجهه.
‌

For @makingmyfavlife
آلن دو باتن (Alain de Bottom) چون فلسفه رو وارد زندگی روزمره، انتخاب‌های شخصی، کار و سبک زندگی می‌کنه و می‌خواد به نوع زندگی آگاهانه‌تری برسه.
‌

For @maysunlightonus
آلبر کامو (Alber Camus) چون تناقض عشق به زندگی و تسلیم مرگ بودن رو در آثارش می‌شه دید. فیلسوفی که هرگز خودش رو از ادبیات جدا نکرد.
‌

For @The_God_Herself
والتر بنجامین (Walter Benjamin) چون به خرده‌ریزهای زندگی مدرن و اشیای بی‌اهمیت حساس بود و عکس و شهر و خاطره براش معنای تاریخی و شخصی داشت. کسی بود که با جزئیات به چیزهایی نگاه می‌کرد که دیگران نمی‌دیدن.
‌

For @golidiaries
سیمون دوبوار (Simone de Beauvoir) چون فلسفه براش جدا از زندگی نیست. فلسفه با اسطوره، هنر، سینما، ادبیات و توجه به زندگی گره خورده.
‌

For @paeez_bookk
سیمون وی (Simone Weil) چون تناقض بین نیاز به دیگران و میل به تنهایی داره.
‌

For @takhayolebipayan
امیل چوران (Emil Cioran) چون می‌تونه زندگی، رویا، علم، رنج و افکارش رو بدون منطق خاصی کنار هم بنویسه.
‌

For @delaytillstop
مارتین بوبر (Martin Buber) چون در فلسفه‌ش رابطه با دیگری چیزی نیست که بدون وجود یک «من» شکل بگیره.
‌

For @mybooknotess
ژیل دلوز (Gilles Deleuze) چون ایده‌ی گسستن از مسیر قبلی و امتحان کردن راه جدید رو می‌شه دید. قلب فکری دلوز غیرخطیه، می‌خواد از چهارچوب‌های تثبیت‌شده فرار کنه. «شدن» اهمیت داره، نه موندن.
‌

For @phantomneverdies
اسلاوی ژیژک (Slavoj Žižek) چون آشفتگی عمدی، طنز، ارجاع‌های پراکنده و علاقه به چیزهای عجیب و نامتعارف داره.
‌

For @loveryoushouldntcomeover
کریس مارکر (Chris Marker) چون در مرز سینما، عکاسی، نوشتار و حافظه حرکت می‌کنه. در فیلم‌هاش سعی کرده معنا رو در تکه‌های پراکنده‌ی زندگی پیدا کنه.
‌

For @Mithraaas
ژرژ پرک (Georges Perec) چون به اشیای معمولی، فضای روزمره، جزئیات توجه داره و می‌خواد قبل از اینکه برای زندگی داستان و معنایی بسازه، ثبتش کنه.
‌

For @CoralDreaming
آیریس مرداک (Iris Murdoch) چون ترکیب ادبیت، زندگی روزمره و توجه به جزئیات انسانیه. فیلسوفی که داستان می‌نوشته و می‌تونست مسائل ساده رو به مسئله‌ای اخلاقی تبدیل کنه.
‌

For @namehaneveshteha
موریس بلانشو (Maurice Blanchot) چون نسبت به رابطه بین ادبیات، غیاب، دیگری و خود عمل نوشتن حساسیت نشون می‌داد. در آثارش مرز بین نویسنده، خواننده، اثر و کسی که مخاطب قرار گرفته باریکه.
‌

For @liibertte
ژاک دریدا (Jacques Derrida) چون مفهومی داره که نشون می‌ده چیزی که غایبه اما همچنان در اکنون حضور داره و اجازه نمی‌ده فقدان کاملاً به گذشته تبدیل بشه.
‌

For @imnotmentallyhere
پل ریکور (Paul Ricoeur) چون هویت براش جوهری ثابت و یک‌تکه نیست و انسان خودش رو از خلال خاطره، روایت، روابط و تغییرات زندگی می‌شناسه و بازتعریف می‌کنه.
‌