«یادبود ۱۴ مهرماه ۱۲۸۵، سالروز تشکیل اولین مجلس شورای ملّی در ایران»

در مردادماه سال 1285 خورشیدی انقلاب مشروطه با امضای «فرمان مشروطیت» توسط مظفرالدین‌شاه قاجار به ثمر رسید. این در حالی بود که هنوز بسیاری از کشورهای منطقه موفق نشده بودند روند دموکراتیک کردنِ حکومت را در ممالک خود به سرانجام برسانند. پاکستان 50 سال بعد، ژاپن 41 سال بعد، هندوستان 13 سال بعد و روسیه‌ی تزاری چندماه بعد از تشکیل مجلس شورای ملّی در ایران صاحب مجلس گردیدند. بدین‌ترتیب در 14 مهرماه 1285 خورشیدی (7 اکتبر 1906 میلادی) مجلس شورای ملّی ایران تشکیل گردید.

در این مجلس در مجموع 156 نماینده از تمام ایران شرکت کردند که 60 نماینده از تهران و 96 نماینده از ایالات دیگر بودند. تشکیل «مجلس شورا» مهم‌ترین دستآورد تلاش ایرانیان در ایجاد روند دموکراتیک و مردم‌سالارانه در حکومت می‌باشد. اوّلین و مهم‌ترین وظیفه‌ی مجلس، تدوین «نخستین قانون اساسی ایران» بود. ولی ‌شاه بیمار بود و ولیعهد او (محمدعلی میرزا) به سختی با مشروطیت مخالفت می‌کرد. نهایتاً نمایندگان موفق شدند در نهم دیماه سال 1285 خورشیدی «قانون اساسی» را به امضا و تأیید مظفرالدین‌شاه قاجار برسانند. شاه فقط پنج روز پس از امضای «قانون اساسی» درگذشت و محمدعلی میرزا به شاهی رسید. محمدعلی‌شاه بسیار تلاش نمود تا تصدیق پزشکان را اخذ نماید بلکه اثبات کند مظفرالدین‌شاه بعلت مریضی از محتوای فرمانی که امضا کرده بی‌اطلاع بوده است. امّا موفقیتی بدست نیاورد و سنگِ بنایِ «قانون» در ایران‌زمین نهاده شد. حالا نمایندگان مجلس باید تمام سعی خود را صرف تدوین «متمم قانون اساسی» و اخذ تأییدیه‌ی شاه جدید و غضبناک می‌نمودند. محمدعلی شاه قاجار ابتدا از تأیید متمم قانون اساسی سر باز می‌زد، ولی نهایتاً تسلیم گردید و در 14 مهرماه سال 1286 خورشیدی (دقیقاً یکسال پس از تشکیل مجلس ) آن را امضا نمود. او ذیل صفحه‌ی پایانی چنین نوشت: «بسمه تبارک و تعالی؛ متمم نظامنامه اساسی ملاحظه شد، تماماً صحیح است و شخص همایون ما انشاءاللّه حافظ و ناظر کلیه آن خواهیم بود. اعقاب و اولاد ما هم انشاءاللّه مقوی این اصول و اساس مقدس خواهند بود. ۲۹ شعبان قوی‌ئیل ۱۳۲۵ در قصر سلطنتی طهران.»
امّا امور به سختی پیش می‌رفت زیرا که مخالفت شاه با مجلس همچنان پابرجا بود. وضع تا بدان‌جا پیش رفت که در 25 تیرماه سال 1287 خورشیدی نیروهای قزاق به سرکردگیِ کلنل لیاخُف روسی با گلوله‌ی توپ به سمت ساختمان مجلس آتش گشودند. عدّه‌ای کشته و زخمی شدند و اینگونه بود که دوره‌ی اوّل مجلس شورای ملّی به پایان رسید. ولی یکسال بعد، محمدعلی شاه در 25 تیرماه 1288 خورشیدی ناچار به کناره‌گیری گردید و دوره‌ی دوّم مجلس شورای ملّی در آبان‌ماه سال 1288 خورشیدی تشکیل گردید...
#مجلس #مجلس_شورای_ملی #14_مهر_1285 #مظفرالدین_شاه #محمدعلی_شاه #قاجار #به_توپ_بستن_مجلس #ادیب_التجار_نقشینه #نقشینه #میرزا_علی_ادیب_‌التجار_نقشینه #نماینده_اصفهان #دوره_اول_مجلس_شورا #لیاخف #لیاخوف #قانون_اساسی #متمم_قانون_اساسی #دموکراسی #مردم_سالاری #اصفهان #بازرگان #تاجر

“’O Sole Mio”
Che bella cosa na jurnata ’e sole,
n’aria serena doppo na tempesta!
Pe’ ll’aria fresca pare già na festa…
Che bella cosa na jurnata ’e sole!
Ma n’atu sole
cchiù bello, oje ne’
O sole mio
sta ’nfronte a te!
O sole, o sole mio
sta ’nfronte a te!
Quanno fa notte e ’o sole se ne scenne,
me vene quase ’na malincunia;
sotto ’a fenesta toia restarria
quanno fa notte e ’o sole se ne scenne.
Ma n’atu sole
cchiù bello, oje ne’
O sole mio

«خورشیدِ من»
چه چیز زیباتر از یک روز آفتابی است؟
هوای صاف پس از توفان…
هوای تازه حسِ جشن را می‌دهد!
چه روز زیبایی، روزی پر از آفتاب!
و اما ای عزیز من
زیباتر از این خورشید
چهره‌ی توست!
خورشید من!
این خورشید در برابر تو رنگ می‌بازد!
این خورشید در برابر تو رنگ می‌بازد!
هنگامیکه شب می‌شود و خورشید فرو می‌رود،
اندوهی شیرین در دلم می‌نشیند.
زیر پنجره‌ی تو می‌مانم
زیرا شب شده و خورشید فرو رفته.
اما ای عزیز من
زیباتر از این خورشید
چهره‌ی توست!
خورشید من!
این خورشید در برابر تو رنگ می‌بازد!
این خورشید در برابر تو رنگ می‌بازد!

نام اصلی: L'Estasi Dell'Oro
معنا: The Ecstasy of Gold (خلسه‌ی طلا / وجد طلا)
آهنگساز: Ennio Morricone
سال ساخت: ۱۹۶۶
مدت زمان: حدود ۳ دقیقه و ۲۲ ثانیه (در نسخه اصلی فیلم)
محل استفاده در فیلم: صحنه‌ی معروف جستجوی طلا در قبرستان Sad Hill (تقریباً در پایان فیلم)
نوع موسیقی: Spaghetti Western Score / Orchestral / Dramatic / Choral
کارگردان فیلم: Sergio Leone
خواننده‌ی اصلی: Edda Dell'Orso (سوپرانو)
ارکستراسیون: ارکستر کامل سمفونیک با سازهای زهی، بادی، تیمپانی و پرکاشن (استفاده از ریتم مارش‌گونه و حس تعلیق خاص، ویژگی بارز آثار موریکونه در وسترن است).

این قطعه در یکی از به‌یادماندنی‌ترین صحنه‌های تاریخ سینما پخش می‌شود: وقتی شخصیت Tuco (با بازی Eli Wallach) وارد قبرستان Sad Hill می‌شود و با چشمان براق و حرکات جنون‌آمیزش در جستجوی قبر حاوی طلای دفن‌شده می‌دود. موسیقی موریکونه به شکل تدریجی اوج می‌گیرد و حس اضطراب، حرص، سرخوشی و جنون را به شکلی خارق‌العاده منتقل می‌کند. هماهنگی میانِ دوربین چرخانِ سرجیو لئونه (کارگردان) و موسیقیِ انیو موریکونه (آهنگساز) باعث شده این سکانس تبدیل به اثری ماندگار گردد.

#lestasi_dell_oro #the_ecstasy_of_gold #ecstasy_of_gold #ennio_morricone #1966 #good_bad_ugly #buono_brutto_cattivo #sad_hill_cemetary_scene #spaghetti_western #orchestral #choral #edda_dell_orso #sergio_leone #eli_wallach #tuco #ecstatic #metallica #1983 #we_all_love_ennio_morricone #2007

«جادوی سینما»

#زوربا #زوربای_یونانی #مایکل_کاکویانیس #نیکوس_کازانتزاکیس #ایرنه_پاپاس #آلن_بیتس #روح #جسم #عرفان #کتاب #فیلم #سینما #1964 #zorba_the_greek #zorba #michael_cacoyannis #nikos_kazantzakis #alan_bates #irene_papas

در کتاب درخشان «زوربای یونانی» نوشته‌ی نیکوس کازانتزاکیس، نویسنده با قلم شیرین و توانای خود صفحات زیادی را به تقابل روح الهی و جسم خاکی مصروف می‌دارد. در کتاب، زوربا نماد «جسمِ بیدار» است، و ارباب جوان بعنوان راوی نماد «روحِ در بند تقدس و وارستگی» است. بیوه زن جوان، اما، نقطه‌ی تماس این دو دنیاست. او تجسم همان زندگی‌ خاکی است که راوی از آن می‌ترسد اما در عین حال تشنه‌اش است. در رمان، راوی می‌گوید: «میان من و زندگی دیواری نازک بود، و من از شکستن آن می‌ترسیدم، زیرا آن‌سوی دیوار، دیوانگیِ زندگی در انتظارم بود.» حال چگونه می‌توان این جملات پُرمعنا را به تصویر کشید؟ مایکل کاکویانیس بعنوان کارگردان ترفند زیبایی را برای به تصویر کشیدن این شاعرانگی بکار می‌بندد. او از میزانسن مینیمال و نور طبیعی استفاده کرده تا تقابل دو جهان را نشان دهد:
دنیای درون‌گرا، محتاط و اخلاقی ارباب جوان (با بازی آلن بیتس)
و نیروی غریزی، طبیعی و بی‌پیرایه‌ی زن بیوه‌ی جوان (با بازی ایرنه پاپاس)
نگاه‌ها در این سکانس، جایگزین گفت‌وگو می‌شوند. نگاه طولانی آن‌ها نماد برخورد «روح» و «جسم» است و نقطه‌ی آغاز «درگیری اخلاقی و عشقی» که بعدها به فاجعه‌ی قتل بیوه‌ی جوان منتهی می‌گردد. در آن جاده، ارباب جوان (راوی داستان) در مسیری درون‌گرایانه و عقلانی قدم می‌زند. جاده‌ای منظم و منتهی به هدفی مشخص. بیوه زن از سوی دیگرِ جاده می‌آید، اما مسیر او از دل طبیعت است، خاکی، آزاد و بی‌مرز. در نقطه‌ی برخورد، روح و جسم برای لحظه‌ای چهره‌ی یکدیگر را می‌بینند. در رمان، راوی می‌گوید: «گاهی دلم می‌خواست خاک شوم، درخت شوم، فریاد بزنم، اما ترس از افتادن در پستیِ جسم مرا بازمی‌داشت.» در فیلم، چهره‌ی آلن بیتس دقیقاً همین لحظه را بیان می‌کند. او نه جلو می‌رود و نه عقب می‌کشد. در نگاهش هم اشتیاق هست، هم عقب‌نشینی. در آن چند ثانیه، روح می‌خواهد از برجِ عاجِ خود پایین بیاید، اما از گناه می‌ترسد. در کتاب، کازانتزاکیس می‌نویسد که انسان در میانهٔ دو صدا زندگی می‌کند: صدای فرشته که می‌گوید «پرواز کن» و صدای خاک که می‌گوید «بمان». در آن جاده، هر دو صدا در نگاه دو بازیگر (بیتس و پاپاس) جمع می‌شوند. فرشته در چشمان مرد، و خاک در نگاه زن. آن‌ها از کنار هم می‌گذرند، اما نگاهشان تا ابد در هم می‌ماند. چون در آن لحظه، روح از کنار بدنِ خویش گذشت
و دانست که از او جدا نیست.

#زوربا #زوربای_یونانی #مایکل_کاکویانیس #نیکوس_کازانتزاکیس #ایرنه_پاپاس #آلن_بیتس #روح #جسم #عرفان #کتاب #فیلم #سینما #1964 #zorba_the_greek #zorba #michael_cacoyannis #nikos_kazantzakis #alan_bates #irene_papas

«لسلی بریکوس»
ترانه‌سرایی که فیلسوف بود!

#you_only_live_twice
#john_barry
#leslie_bricusse
#nancy_sinatra
#orchestral_pop
#movie_theme
#being
#authentic_existence
#1967
#james_bond