🔖 ۱۰ دانشجوی دانشگاه امیرکبیر به کمیته انضباطی احضار شدند

در روزهای اخیر حدود ۱۰ دانشجوی دانشگاه صنعتی امیرکبیر به کمیته انضباطی این دانشگاه احضار شده‌اند.
این احضارها در ارتباط با اتهام «شرکت در اعتراضات دی‌ماه و اسفندماه در دانشگاه» صورت گرفته است.
هم‌زمان با احضار دانشجویان دانشگاه امیرکبیر، روند برخوردهای انضباطی مرتبط با اعتراضات دانشگاهی در برخی دانشگاه‌های دیگر نیز دوباره آغاز شده است.

@Daneshjoo_Z

🔖صدور حکم اولیه اخراج دو دانشجوی دانشگاه شریف

بر اساس حکم کمیته انضباطی دانشگاه صنعتی شریف، برای علی علیرضایی و آرش حاتمی حکم اولیه اخراج از دانشگاه صادر شده است.
طبق این حکم، علی علیرضایی با اتهاماتی از جمله «آشوب و بلوا»، «لیدری تجمعات غیرقانونی» به اخراج از دانشگاه و پنج سال محرومیت از تحصیل در تمامی دانشگاه‌های ایران محکوم شده است.
همچنین آرش حاتمی به اخراج از دانشگاه و یک سال محرومیت از تحصیل در تمامی دانشگاه‌های ایران محکوم شده است.


@Daneshjoo_Z

🔖تشدید برخورد با دانشگاه؛ نشانه کنترل یا نگرانی از گسترش اعتراض؟

افزایش احضارها و صدور احکام انضباطی علیه دانشجویان را می‌توان در بستر گسترده‌تر التهاب سیاسی و اجتماعی در ایران نگاه کرد. تشدید برخورد با محیط دانشگاه الزاما نشانه افزایش توانایی حکومت در کنترل جامعه نیست؛ بلکه می‌تواند بیانگر نگرانی جمهوری اسلامی از ظرفیت دانشگاه برای تبدیل‌شدن به یکی از کانون‌های اعتراض و انتقال نارضایتی به دیگر بخش‌های جامعه باشد.
افزایش اقدامات پیشگیرانه و هزینه‌سازی برای دانشجویان، به‌ویژه پیش از شکل‌گیری اعتراضات گسترده که اجتناب ناپذیر است، می‌تواند نوعی «سرکوب پیش‌دستانه» تلقی شود؛ رویکردی که هدف آن جلوگیری از سازمان‌یابی، ایجاد بازدارندگی و افزایش هزینه مشارکت در اعتراض است.
بر این اساس، احضار دانشجویان و صدور احکام سنگین را می‌توان نه صرفا از نقطه «کنترل»، بلکه از زاویه نگرانی از بازتولید و گسترش اعتراضات نیز بررسی کرد.
اگر نارضایتی‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی با اعتراضات پراکنده و افزایش فعالیت اعتراضی در دانشگاه‌ها هم‌زمان شوند، چنین اقداماتی می‌تواند نشان‌دهنده تلاش حاکمیت برای مهار زمینه‌های بالقوه اعتراض پیش از تبدیل‌شدن آنها به یک حرکت فراگیر باشد.

جامعه ایران اکنون «به‌طور مشخص در آستانه قیام» قرار دارد. علاوه بر این موارد، شاخص‌هایی مانند گستره جغرافیایی اعتراضات، استمرار آنها، میزان بسیج اجتماعی، پیوند میان گروه‌های مختلف معترض باعث ترس و اضطراب جمهوری اسلامی از ریزش های پساجنگ شده است.

@Daneshjoo_Z

🔖بیانیه جمعی از دانشجویان دانشگاه تبریز
به نام خدا و خلق
در این بوم و بر، سرزمین شیران همیشه بیدار، کشور دلیران و قهرمانان که هر وجبش، هر جهت و هر سمتش، سراسر جسارت و ایستادگی است، هر خبر اعدام، هر جوان سربه‌دار شده، دلمان را می‌لرزاند!
آنقدری کشور، وضعیت نابه‌سامان و اسفناکی دارد که هیچ مجال شادی و خوشحالی نیست! حال آنکه، بر آن‌همه غم و اندوه، آن‌همه بیدادگری و ظلم و خفقان، سرکوب و جنایات و سانسور حکومت، اعدام را نیز بیفزا! آری، مگر قلب ایران زمین، این دیار کهن باقدمت، چقدر ظرفیت و اندازه ناراحتی دارد؟! به راستی مگر می‌شود تاریخ یک کشور، این‌همه سراسر درد و ستم باشد؟!
الان که رژیم آخوندی، حاکمیت و پایگاه پلیدی در کل دنیا، جوانان شجاع و وطن‌پرستمان را در دی ماه سال گذشته با خاک وطن آمیخته کرد، روی به اعدام و اعدام و اعدام گذاشته است! آری، با هر اجرای حکم اعدام و سربه‌دار شدن هر جوان ایرانی، قلبمان، روحمان و تمام جانمان تکه‌تکه می‌شود. دلی که مملو از اندوه و ظلمت است، با شنیدن به دار کشیده شدن هم‌وطن، شکسته‌تر و شکسته‌تر می‌شود. آیا به راستی حق جوان رعنا و رشید این بود که طناب دار بر گردنش حلقه زده باشد؟ یا اینکه بر قله‌های سرافرازی و سربلندی تکیه کرده باشد؟
علی ایهاالحال، حکومت ننگین جمهوری اسلامی، با سوء‌استفاده از مجازات اعدام آن را به ترفندی برای تثبیت قدرت خود و حذف مخالفانش بدل کرده است. اینی که هر صدایی خفه می‌شود و اجازه گفتار داده نمی‌شود، جای بسی تاسف و شرمساری دارد! حال آنکه این رژیم، که هیچ جایگاهی نزد مردم خود ندارد، از میان برداشتن مخالفانش توسط اعدام بسیار و بسیار مایه ندامت بشر است!
ما دانشجویان دانشگاه بزرگ تبریز، ضمن اعلام محکومیت مجازات اعدام، ولو به هر شکل و فرمی، کمال هم‌فکری و هم‌یاری خود را با بیانیه ائتلاف فعالان و رسانه‌های دانشجویی دانشگاه‌های الزهرا، بهشتی، تهران، خواجه نصیر، شیراز، علامه طباطبائی و علم و صنعت اعلام می‌داریم. باشد که این راه پرفروغ، ادامه‌دار و روشن‌تر از همیشه برقرار باشد.


@Daneshjoo_Z

🔖وقتی مسئله از دلار فراتر می‌رود

عبور دلار از مرز ۲۰۰ هزار تومان صرفا یک رکورد اقتصادی نیست نشانه‌ای از عمیق‌ترشدن بحران حکمرانی است. سقوط ارزش پول ملی، تورم مزمن و فرسایش قدرت خرید، بیش از هر چیز نشان می‌دهد که سیاست‌گذاری اقتصادی توان ایجاد ثبات و اعتماد را از دست داده است.
برای جمهوری اسلامی، مسئله زمانی پیچیده‌تر می‌شود که بحران اقتصادی با فشارهای اجتماعی، شکاف‌های سیاسی و مسئله جانشینی رهبری هم‌زمان شود.
چنین وضعیتی را می‌توان انباشت بحران‌ها دانست:
زمانی که حکومت ناچار است هم‌زمان در چند جبهه برای حفظ ثبات هزینه کند، در حالی که منابع اقتصادی و سرمایه اجتماعی آن رو به کاهش است.
سرکوب می‌تواند اعتراض را موقتا مهار کند، اما قادر نیست تورم را متوقف کند، ارزش پول را بازگرداند یا اعتماد ازدست‌رفته را احیا کند. از همین رو، افزایش فشار امنیتی لزوما نشانه قدرت نیست؛ گاهی نشانه محدودشدن گزینه‌های حکومت است.

با این حال، بحران اقتصادی به‌تنهایی فروپاشی یا خیزش عمومی را اجتناب‌ناپذیر نمی‌کند.
نقطه تعیین‌کننده زمانی فرا می‌رسد که بخش بزرگی از جامعه به این نتیجه برسد که ادامه وضع موجود از تغییر آن پرهزینه‌تر است.

اگر ایران به چنین نقطه‌ای نزدیک شود، دلار ۲۰۰ هزار تومانی نه علت یک تحول سیاسی، بلکه یکی از نشانه‌های رسیدن یک نظم فرسوده به مرزهای تاب‌آوری خود خواهد بود.

@Daneshjoo_Z