#یادداشت

فکرش رو بکنید شب و روز درس خوندی، از هفت‌خان رد شدی و بالاخره از یه دانشگاه معتبر اون‌ور آب یه فاند یا بورسیه تحصیلی گرفتی تا بری چهارتا چیز جدید یاد بگیری و به آرزوهات برسی.
بعد یهو سر و کله یه قانون عجیب پیدا میشه که میگه: «وایسا! اول باید ببینیم وزارت اطلاعات اسم اون دانشگاه رو تو لیست مجازش گذاشته یا نه! اگه نذاشته باشه و بری، به جرم همکاری با سرویس‌های خارجی برات حبس درجه شش می‌بریم!»
این شوخی نیست، واقعیت نگاهیه‌ که سال‌هاست دانشگاه رو نه به عنوان سنگر علم و تفکر، بلکه به چشم یه پادگان مشکوک می‌بینه. توی همه جای دنیا وقتی صحبت از درس و دانشگاه میشه، استادها و سامانه‌های رتبه‌بندی علمی تصمیم می‌گیرن کدوم مرکز سطح بالاتری داره، اما اینجا کار رسیده به جایی که نیروی امنیتی باید بشینه و تعیین کنه فلان آزمایشگاه یا دانشگاه توی آلمان و کانادا و فرانسه به درد دانشجو می‌خوره یا نه یا امنیت ملی جمهوری اسلامی رو به خطر میندازه یا نه؟
معلومه تو همچین لیستی، ملاک رتبه علمی دانشگاه‌ها نیست؛ ملاک اینه که دولت اون کشور چقدر با آقایون همسوئه یا به درد بده‌بستون‌های سیاسیشون می‌خوره! که الان تقریبا هیچ کشوری همسو نیست!!
نتیجه این طرح‌ها برای دانشجو چیه؟ اینکه یه مکاتبه ساده ایمیلی با یه استاد خارجی، یه مقاله مشترک یا یه کمک‌هزینه تحصیلی، رسما تبدیل به یک «پرونده امنیتی و جرم» میشه!!
با این دست‌فرمون، نه تنها دانشگاه‌های کشور از آخرین دستاوردهای علمی دنیا محروم و تبدیل به یه جزیره ایزوله میشن، بلکه اون نخبه‌ای هم که با هزار امید و آرزو رفته، باید بدونه که راه برگشتی نیست، برای همیشه پشت سرش رو نباید نگاه ‌کنه و فرار مغزها به یه مهاجرت بی‌بازگشت تبدیل میشه.
حقیقت ماجرا خیلی ساده‌ست؛ مسئله اصلا ضدجاسوسی یا امنیت کشور نیست. مسئله ترسیه که همیشه از دانشگاه، دانشجو و فکر آزاد وجود داشته.
واقعیت اینه که علم، آگاهی و رویای پیشرفت آینده این کشور رو نمیشه با چند خط بخشنامه امنیتی و تهدید به حبس متوقف کرد! دانشگاه همیشه زنده است و راه خودش رو برای رسیدن به آزادی و آگاهی پیدا می‌کنه.

@Daneshjoo_Z

یادداشت علیرضا جعفرزاده فعال دانشجویی اخراجی دانشگاه بهشتی پس از دریافت حکم اخراج:

آقایان،
شما سال‌ها کوشیده‌اید دانشگاه را از نهادی علمی به فضایی بسته و کنترل‌شده تبدیل کنید؛ جایی که وفاداری بر شایستگی و تبعیت بر تفکر انتقادی مقدم باشد. اکنون نیز گمان می‌کنید با اخراج افرادی چون من می‌توانید این مسیر را ادامه دهید. اما در یک نکته اشتباه کرده‌اید: حذف انسان‌ها، اندیشه‌ها را حذف نمی‌کند.

من به دانشگاه ملی با اتکا به توانایی‌های علمی خود و با هزینه‌ای که از جیب ملت ایران تأمین شده وارد شدم؛ نه با رانت و وابستگی سیاسی. از این رو، حکم اخراج شما بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، نشانه ناتوانی در تحمل صدای متفاوت است.

دانشگاه قرار نیست محل تنبیه اندیشه و مجازات استقلال فکری باشد. دانشگاه زمانی معنا دارد که در آن پرسشگری، آزادی علمی، شایسته‌سالاری و مسئولیت اجتماعی محترم شمرده شود. شما امروز مسئول حفظ این میراث هستید، نه مالک آن.

آنچه این حکم را برای من بی‌اعتبار می‌کند، نه محرومیت از تحصیل، بلکه جایگاه کسانی است که در برابر رنج مردم، سرکوب، بازداشت‌ها و جان‌های ازدست‌رفته سکوت کردند و اکنون در جایگاه داوری درباره اخلاق، قانون و دانشگاه نشسته‌اند.

اگر بهای ماندن در دانشگاه، سکوت در برابر واقعیت‌های تلخ این سرزمین و چشم بستن بر سرنوشت دوستان و هم‌نسلانم باشد، من چنین بهایی را نخواهم پرداخت. اخراج برای من مجازات نیست؛ سندی است بر اینکه سکوت را انتخاب نکردم.


@Daneshjoo_Z

دانشگاه؛ ترسی که جمهوری اسلامی از آن رها نشد.
موج احضار، تعلیق، اخراج و بلاتکلیف نگه‌داشتن دانشجویان را نمی‌توان صرفا مجموعه‌ای از پرونده‌های انضباطی دانست. پشت این سیاست یک مسئله قدیمی‌تر قرار دارد: ترس جمهوری اسلامی از دانشگاه به‌عنوان نهادی که می‌تواند پیش از بخش‌های دیگر جامعه به صدا درآید و جلودار اعتراض شود.
این ترس تازه نیست. ریشه‌های آن را می‌توان تا نخستین سال‌های پس از انقلاب دنبال کرد؛ زمانی که پروژه «انقلاب فرهنگی/ یا کودتای فرهنگی» با تعطیلی دانشگاه‌ها، تصفیه دانشجویان و اساتید و تلاش برای بازسازی دانشگاه مطابق نظم سیاسی جدید پیش رفت. مسئله از همان ابتدا فقط محتوای کتاب‌های درسی نبود؛ مسئله، دانشگاهی بود که حکومت نمی‌توانست استقلال سیاسی و فکری آن را تحمل کند.
چهار دهه گذشته و ابزارها تغییر کرده‌اند، اما منطق آشناست: آن روز تعطیلی و تصفیه؛ امروز کمیته انضباطی، تعلیق، اخراج، احضار و امنیتی‌کردن حتی ارتباط علمی دانشجو با جهان.
اما آیا این همه فشار واقعا دانشجو را خاموش کرده است؟
اگر دانشگاه خاموش شده بود، چرا هنوز این همه دستگاه برای کنترلش لازم است؟ اگر دانشجو دیگر اهمیتی نداشت، چرا یک تجمع، یک شعار یا حتی فعالیت مجازی او می‌تواند به پرونده و محرومیت از تحصیل منتهی شود؟

تعلیق فقط مجازات یک نفر نیست؛ تلاشی است برای ترساندن صدها نفری که حکم نگرفته‌اند. بلاتکلیفی نیز بخشی از همین سازوکار است: دانشجو نداند فردا سر کلاس خواهد بود یا نه، تا به جای پرسیدن، نگران آینده خودش باشد.
اما یک تناقض باقی می‌ماند: می‌توان دانشجو را از کلاس بیرون کرد، اما نمی‌توان پرسشی را که در ذهن او شکل گرفته با حکم انضباطی اخراج کرد.
از «کودتای فرهنگی ۵۸» تا امروز، جمهوری اسلامی بارها کوشیده دانشگاهی مطیع‌تر بسازد. با این حال پس از بیش از چهار دهه، هنوز دانشگاه را مسئله‌ای امنیتی می‌بیند.
شاید همین استمرار، مهم‌ترین پاسخ باشد.

دانشگاهی که واقعا خاموش شده باشد، این همه مراقبت نمی‌خواهد. دانشجویی که واقعا «ول کرده باشد»، این همه احضار نمی‌خواهد.

@Daneshjoo_Z

آیین نامه انضباطی دانشجویان، مصوب شهریور ۱۴۰۳

از دانشجویان گرامی تقاضا میشود در صورت امکان تمامی فایل و یا حداقل موارد ذکر شده ذیل را حتما مطالعه بفرمایند تا ضمن آشنایی با حقوق خود بتوانند بر اساس متن قانون رسیدگی به تخلفات دانشجویی از اتهامات خود دفاع کنند.
۱۶ اصل رسیدگی به تخلفات دانشجویی (از صفحه ۵ تا ۷ فایل)
ماده ۳۷ (صفحه‌ ۱۹ فایل) تا ماده ۴۲ (صفحه ۲۱ فایل)

لازم به ذکر است که مانند سالیان گذشته نحوه رسیدگی و صدور احکام پرونده های انضباطی خارج از روال و ضروریت های مقرر شده در آیین نامه رسیدگی به تخلفات بوده اما در بسیاری از موارد با سو استفاده از ناآگاهی دانشجو نسبت به آیین نامه، تبدیل به ابزاری برای محکومیت دانشجو شده است.

جمهوری اسلامی بسیار شتاب زده عمل میکند تا جایی که از استانداردهای قوانین جنایتکارانه و سرکوبگرایانه خودش هم خارج شده است. این نه نشانه اقتدار بلکه نشانه از هم پاشیدگی ست...


@Daneshjoo_Z

محمد ابراهیمی به ۲۰ سال حبس محکوم شد

محمد ابراهیمی، فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی رشته نقاشی دانشگاه علم‌وفرهنگ که از ۷ بهمن ماه در بازداشت به سر می‌برد، به ۲۰ سال حبس محکوم شده است.
او ابتدا به زندان اوین و سپس به زندان تهران بزرگ منتقل شد. تاکنون اطلاعی از اتهامات وی در دست نیست.

@Daneshjoo_Z