۵ ماه بی‌خبری از گوشی و مدارک شخصی یک دانشجوی دانشگاه خواجه‌نصیر

پنج ماه پس از ضبط گوشی تلفن همراه و مدارک هویتی سیدمحمد سیدعبودی، دانشجوی ورودی ۱۴۰۱ مهندسی برق دانشگاه خواجه‌نصیر، همچنان هیچ نهادی مسئولیت تحویل این اموال را نپذیرفته و سرنوشت آن‌ها نامشخص است.

سیدمحمد سیدعبودی روز ۵ اسفندماه ۱۴۰۴ پس از خروج از پردیس ونک، هدف حمله گروهی از مهاجمان قرار گرفت و گوشی و مدارک شناسایی او با توسل به زور ضبط شد.

این حمله توسط اعضای بسیج دانشگاه و با هماهنگی نیروهای حراست انجام شده است. مهاجمان پس از حمله مدعی شدند که وسایل ضبط‌شده را به حراست دانشگاه تحویل خواهند داد، اما حراست در مراجعات بعدی دانشجو دریافت هرگونه وسیله را انکار کرد.

این دانشجو که پیش‌تر به دلیل شرکت در تجمع ۱۳ دی‌ماه خوابگاه پسرانه «دانش» به دو نیمسال محرومیت از تحصیل محکوم شده بود، با وجود پیگیری‌های مکرر از حراست، وزارت علوم و ریاست دانشگاه، تاکنون هیچ پاسخی درباره محل نگهداری یا بازگرداندن اموال خود دریافت نکرده است.


@Daneshjoo_Z

#ارسالی_شما
رتبه‌بندی تایمز که یکی از معتبرترین رتبه‌بندی‌های دانشگاهی در سطح بین‌الملل:
تایمز اخیرا لیست دانشگاه‌های تاثیرگذار جهانی ۲۰۲۶ را منتشر کرده است که متاسفانه اسمی از ایران و دانشگاه‌های ایرانی نیست! د
ر رتبه‌بندی اثرگذاری ۲۰۲۵ این سایت معتبر جهانی ۳۴ دانشگاه از کشورمان معرفی شده بود، درحالیکه در نسخه ۲۰۲۶ اسامی دانشگاه‌ها کاملا حذف شده‌اند!
خبرگزاری ایسنا دلیل حذف دانشگاه‌های ایرانی را عدم پرداخت هزینه لازمه به سبب تحریم‌های بین‌المللی عنوان کرده است.
همچنین روابط عمومی دانشگاه صنعتی امیرکبیر از دخالت رویکردهای سیاسی و تحریمی در قبال ارزیابی‌های علمی و دانشگاهی ابراز تاسف کرد.

@Daneshjoo_Z

حمله گارد زندان اوین: جابجایی مجدد امیرحسین مرادی دانشجوی دانشگاه شریف

‏روز ۱۷ مرداد،شنبه، حدود ۵۰ تن از نیروهای گارد زندان اوین با ضرب و شتم زندانیان، ۴ زندان سیاسی امیرحسین مرادی، حسن عمیدی، احسان رستمی و مجتبی تقوی را به مکان نامعلومی منتقل کردند.
‏این حمله گارد زندان به سالنهای ۳ و ۴ بند ۷ اوین به بهانه بازرسی اتاق‌ها انجام شده و در نتیجه بخشی از وسایل زندانیان تخریب شده و بخشی از لوازم شخصی ضبط شده است.
‏روز شنبه هفته گذشته نیز گارد زندان با حمله و ضرب شتم امیرحسین مرادی، احسان رستمی و افشین حیرتیان، این زندانیان را به سالن‌های دیگر زندان اوین منتقل کرده بودند.

@Daneshjoo_Z

🔵 قسم به خون ساغر،
ایستاده‌ایم تا آخر!

✍ساغر سیف‌اللهی فرد که بود؟ چرا جمهوری‌اسلامی او را به قتل رساند؟

ساغر سیف‌اللهی‌فرد، دانش‌آموختهٔ کارشناسی ارشد رشتهٔ مهندسی مکانیک در دانشگاه خوارزمی بود. بر اساس آرشیو سایت دانشگاه، او در شهریور ۱۴۰۴ از پایان‌نامه‌اش دفاع کرد و توانست نمرهٔ کامل کسب کند؛ او در کانال تلگرامی‌اش از این موفقیت ابراز خوشحالی کرده بود و پایان‌نامه‌اش را تقدیم تمام کسانی کرد که برای ساختن ایران، مانده‌اند تا این وطن دوباره وطن شود.

📃متن کامل صفحهٔ تقدیم:

این پایان‌نامه را تقدیم می‌کنم به کسانی که در این روزگار سخت، ترک وطن را انتخاب ننموده‌اند. به آن‌هایی که وطن را که اکنون به مادری خسته و رنجور می‌ماند، تنها نگذاشته‌اند.
تقدیم به کسانی که در ترازوی عشق به وطن کفه‌ی ماندن و ساختن را سنگین کرده‌اند؛ به آنان که با صبورید و استقامت، محدودیت را به سازندگی بدل کرده و نقشی_حتی اندک_ در پیشرفت و آبادانی و نام‌آوری این خاک، ایفا می‌نمایند.

تقدیم به جوانانی که به کوشش و مسئولیت پذیری، علم و خرد و فرصت‌های خویش را در طبق اخلاص نموده و دغدغه‌مند ساختن فردایی بهترند. فردایی که تنها و فقط به دست خود ما ساخته می‌شود.

به کسانی که به جای گله‌های ناتمام، به ایستادن، ساختن، آموختن و افزودن می‌پردازند؛ در اندیشه‌ی اعتلای خاکی که شایسته‌ی شکوه است.

این پایان‌نامه را را به همه‌ی آنانی تقدیم می‌کنم که در دل تیرگی‌ها، امید دارند امید می‌کارند و امید می‌پراکنند؛ تا این وطن، دوباره وطن شود.
تقدیم به آن‌ها که مانده‌اند!

ساغر همچنین تدریس می‌کرد، مترجم بود و دو رمان به قلم خودش چاپ کرده بود: کتاب‌های انتقام دو دلاری و وقتی موج‌ها برمی‌گردند.
لینک خرید انتقام دو دلاری از فیدیبو
لینک خرید وقتی موج‌ها برمی‌گردند از ایران کتاب

ساغر در تاریخ هفت بهمن در تهران، در حال برگشت از محل کار به خانه بود که مأموران امنیتی به اتهام شرکت در اعتراضات، اقدام به بازداشت او کردند. گفته شده است ساغر در برابر مأموران مقاومت می‌کند و در جواب با «ضربات متعدد باتوم به سر» کشته می‌شود.

ساغر زنی بود با قلبی پر از امید و شجاعت. او در کانال تلگرامی‌اش از عشقش به ادبیات می‌گفت و از آرزوی مادر شدن حرف زده بود. او همچنین دغدغهٔ وطن داشت و در روزهای تلخ دی‌ماه در میدان مبارزه حضور داشت.

ساغر در آخرین روزهای عمرش به اشتراک گذاشت:

دوباره می‌سازمت وطن!
اگر چه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو می زنم،
اگر چه با استخوان خویش (سیمین بهبهانی)

به نام نکو مردن بِه که به نام ننگ زندگانی کردن.(قابوس‌نامه)

آخ خدا...
یکی از همینا رو روی سنگ قبرم بنویسید... مثلاً اگرچه هیچ گل مرده، دوباره زنده نشد اما بهار در گل شیپوری، مدام گرم دمیدن بود.

کانال تلگرامی ساغر به نام «یه تیکه ابر☁️💙» به طور ناگهانی از دسترس خارج شد و از پابلیک به پرایوت تغییر کرد. همچنین به آیدی قدیمی کانالش، یک کانال فیک دیگر ساخته شده است که پیامی داخلش نیست.

ما شاهد سرکوب جاویدنامان حتی پس از کشته شدنشان هستیم. حکومت از یاد و خاطرهٔ انسان‌هایی چنین بی‌گناه و مترقی وحشت دارد. با از دسترس خارج شدن کانال ساغر، ما فرصتِ بیشتر شناختنش را از دست دادیم و این نیز به خشم ما اضافه می‌کند.

این حکومت ابتدا جان عزیز انسان‌ها را می‌دزدد و سپس سعی می‌کند آثار زندگی و وجود باارزش آن‌ها را پاک کند. اما ما یاد و خاطرهٔ ساغر سیف‌اللهی‌فرد را گرامی می‌داریم و راهش را برای رسیدن به ایرانی آزاد و آباد ادامه می‌دهیم.

🔊@Kharazmi_azadi

راه تماس با ما از طریق لینک زیر:
http://t.me/kharazmi_azadi?direct

قطعی شدن حکم اخراج رضا دالمن و چهار سال محرومیت از تحصیل

حکم اخراج رضا دالمن، دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف و محرومیت چهار ساله او از تحصیل در تمامی دانشگاه‌های کشور، پس از طی مراحل تجدیدنظر، قطعی و برای اجرا به دانشگاه ابلاغ شد.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، شورای انضباطی مرکزی دانشجویان نیز حکم صادرشده علیه دالمن را تأیید کرده است. این حکم روز یکشنبه ۲۵ مرداد برای اجرا به دانشگاه صنعتی شریف ابلاغ شده است.

اتهامات مطرح‌شده در پرونده انضباطی این دانشجو شامل «اخلال در نظم عمومی و امنیت آموزشی محیط دانشگاه» و «توهین به مقدسات اسلامی و ملی» عنوان شده است. دالمن نیز با انتشار تصویری از نامه شورای مرکزی انضباطی دانشجویان، قطعی شدن حکم اخراج خود را تأیید کرده است.

پیش‌تر شورای تجدیدنظر دانشگاه صنعتی شریف در خردادماه، حکم اخراج و چهار سال محرومیت از تحصیل در تمامی دانشگاه‌های کشور را برای این دانشجو صادر کرده بود. در مرحله بدوی، مدت محرومیت از تحصیل پنج سال تعیین شده بود که در مرحله تجدیدنظر به چهار سال کاهش یافت.

این حکم در شرایطی قطعی شده که صدور مجازات‌های انضباطی سنگین، از جمله اخراج و محرومیت طولانی‌مدت از تحصیل، همچنان با انتقادهایی درباره تأثیر آن بر حق دسترسی دانشجویان به آموزش و آزادی‌های دانشگاهی روبه‌رو است.

@Daneshjoo_Z

#یادداشت

فکرش رو بکنید شب و روز درس خوندی، از هفت‌خان رد شدی و بالاخره از یه دانشگاه معتبر اون‌ور آب یه فاند یا بورسیه تحصیلی گرفتی تا بری چهارتا چیز جدید یاد بگیری و به آرزوهات برسی.
بعد یهو سر و کله یه قانون عجیب پیدا میشه که میگه: «وایسا! اول باید ببینیم وزارت اطلاعات اسم اون دانشگاه رو تو لیست مجازش گذاشته یا نه! اگه نذاشته باشه و بری، به جرم همکاری با سرویس‌های خارجی برات حبس درجه شش می‌بریم!»
این شوخی نیست، واقعیت نگاهیه‌ که سال‌هاست دانشگاه رو نه به عنوان سنگر علم و تفکر، بلکه به چشم یه پادگان مشکوک می‌بینه. توی همه جای دنیا وقتی صحبت از درس و دانشگاه میشه، استادها و سامانه‌های رتبه‌بندی علمی تصمیم می‌گیرن کدوم مرکز سطح بالاتری داره، اما اینجا کار رسیده به جایی که نیروی امنیتی باید بشینه و تعیین کنه فلان آزمایشگاه یا دانشگاه توی آلمان و کانادا و فرانسه به درد دانشجو می‌خوره یا نه یا امنیت ملی جمهوری اسلامی رو به خطر میندازه یا نه؟
معلومه تو همچین لیستی، ملاک رتبه علمی دانشگاه‌ها نیست؛ ملاک اینه که دولت اون کشور چقدر با آقایون همسوئه یا به درد بده‌بستون‌های سیاسیشون می‌خوره! که الان تقریبا هیچ کشوری همسو نیست!!
نتیجه این طرح‌ها برای دانشجو چیه؟ اینکه یه مکاتبه ساده ایمیلی با یه استاد خارجی، یه مقاله مشترک یا یه کمک‌هزینه تحصیلی، رسما تبدیل به یک «پرونده امنیتی و جرم» میشه!!
با این دست‌فرمون، نه تنها دانشگاه‌های کشور از آخرین دستاوردهای علمی دنیا محروم و تبدیل به یه جزیره ایزوله میشن، بلکه اون نخبه‌ای هم که با هزار امید و آرزو رفته، باید بدونه که راه برگشتی نیست، برای همیشه پشت سرش رو نباید نگاه ‌کنه و فرار مغزها به یه مهاجرت بی‌بازگشت تبدیل میشه.
حقیقت ماجرا خیلی ساده‌ست؛ مسئله اصلا ضدجاسوسی یا امنیت کشور نیست. مسئله ترسیه که همیشه از دانشگاه، دانشجو و فکر آزاد وجود داشته.
واقعیت اینه که علم، آگاهی و رویای پیشرفت آینده این کشور رو نمیشه با چند خط بخشنامه امنیتی و تهدید به حبس متوقف کرد! دانشگاه همیشه زنده است و راه خودش رو برای رسیدن به آزادی و آگاهی پیدا می‌کنه.

@Daneshjoo_Z

یادداشت علیرضا جعفرزاده فعال دانشجویی اخراجی دانشگاه بهشتی پس از دریافت حکم اخراج:

آقایان،
شما سال‌ها کوشیده‌اید دانشگاه را از نهادی علمی به فضایی بسته و کنترل‌شده تبدیل کنید؛ جایی که وفاداری بر شایستگی و تبعیت بر تفکر انتقادی مقدم باشد. اکنون نیز گمان می‌کنید با اخراج افرادی چون من می‌توانید این مسیر را ادامه دهید. اما در یک نکته اشتباه کرده‌اید: حذف انسان‌ها، اندیشه‌ها را حذف نمی‌کند.

من به دانشگاه ملی با اتکا به توانایی‌های علمی خود و با هزینه‌ای که از جیب ملت ایران تأمین شده وارد شدم؛ نه با رانت و وابستگی سیاسی. از این رو، حکم اخراج شما بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، نشانه ناتوانی در تحمل صدای متفاوت است.

دانشگاه قرار نیست محل تنبیه اندیشه و مجازات استقلال فکری باشد. دانشگاه زمانی معنا دارد که در آن پرسشگری، آزادی علمی، شایسته‌سالاری و مسئولیت اجتماعی محترم شمرده شود. شما امروز مسئول حفظ این میراث هستید، نه مالک آن.

آنچه این حکم را برای من بی‌اعتبار می‌کند، نه محرومیت از تحصیل، بلکه جایگاه کسانی است که در برابر رنج مردم، سرکوب، بازداشت‌ها و جان‌های ازدست‌رفته سکوت کردند و اکنون در جایگاه داوری درباره اخلاق، قانون و دانشگاه نشسته‌اند.

اگر بهای ماندن در دانشگاه، سکوت در برابر واقعیت‌های تلخ این سرزمین و چشم بستن بر سرنوشت دوستان و هم‌نسلانم باشد، من چنین بهایی را نخواهم پرداخت. اخراج برای من مجازات نیست؛ سندی است بر اینکه سکوت را انتخاب نکردم.


@Daneshjoo_Z