‏نمیتونم با کلمات این میزان درد و غمی که دارم رو توصیف کنم.

‏باگ زندگی اینجاست که بعضی چیزا به تلاشت ربطی نداره، بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.

هوا جوریه که فروردین هم نه، انگار دقیقا وارد اردیبهشت شدیم.

نمیدونم چرا هنوزم وقتی یه چیز خوب یا بدی اتفاق می افته اولین نفری که دوست دارم راجع بهش با اون حرف بزنم تویی.

انگار زندگی رفته تو خلا

‏از کسایی که سلیقه شخصی دارن و صرفا هرچی ترند میشه رو استفاده نمی‌کنن، خوشم میاد.

عمو ترامپ یه جوری بزن هممون باهم تموم شیم‌.خاورمیانه دیگه کافیه.

‏سرم شلوغه؛
مشغول زندگی نکردن و خون دل خوردنم.

دوست های جدیدی لازم دارم برای اینکه بشینیم دور هم گریه کنیم.

من maybe in another life نمیخوام،من میخوام همینجا که ذوقشو دارم بشه.

خسته شدم،دیگه حتی گریه هم جوابگو نیست.

یه پیج دارم که هیچکس ندارتش،برای استاک کردن کسی هم ازش استفاده نمیکنم.
ازش استفاده میکنم‌که استاک نشم.
راحت همه چیز رو که خوشم میاد لایک میکنم،چیزایی که دوست دارم چیزایی که غمیگنم میکنه چیزایی که راجع به آدم های خاصه.خیلی راحت و با آرامش بیشتر واقعا.