از دست دادن واقعا چیز بدیه،از دست دادن آدمی که خودش خواست بره بدتره.

تا اینجای زندگی روی فرق داشتن هر کسی تاکید کردم اشتباه کردم.

خدایا حداقل یکیشو برآورده کن بفهمم ارتباطمون برقراره.

بدترین کاری که در حق خودم کردم شرطی کردن پلی لیستم بوده،اینکه یه سری موزیکارو که گوش میکردم فقط و فقط یاد یه نفر می افتادم؛الان دیگه اون موزیکا شده بلای جون تو پلی لیستم نه میتونم پاک کنم نه میتونم گوش کنم.

کار کردن تو محیطی که فیس تو فیس باید با مشتری در ارتباط باشی سخت شده دو طرف کشش و اعصاب نداریم دیگه.

هیچی مثل آدم هول بدبخت احمق رو اعصابم نیست.
طرف تو رابطست و همچنان عین سگ دور و بر بقیه موس موس میکنه بعدم اینطوریه که وای اینا دارن به من طناب میدن کاش تو رابطه نبودم خخخخخ زهر مار آخه.

عاشق آدم هایی هستم که وقت میذارن برای شناخت آدم ها،مبادی آداب هستن تو این راه و پرهیز میکنند از صمیمیت های یهویی و عجولانه.

اون حسی که بعد از مدت ها یه آهنگ پر خاطره و آشنا پخش میشه خیلی حس یه جوريه همزمان انگار خوشحالی و نیستی.

دوست خوب واقعا نعمته،اینطور که تو داری در مورد اشتباه های خودت صحبت میکنی میگی آره فلان کار و کردم فلان کارو و فلان کار که تو همه شون من مقصر بودم بعد اینطوریه که نه مقصر نیستی اون لحظه نیاز بوده که اون اشتباه انجام بشه که بعدش اون تصمیم رو بگیری.اعتماد به نفس کاذب

با خودم میگم‌اگه برگردی چی؟
ولی خب تو نبودی وقتایی که بهت نیاز داشتم نبودی وقتایی که ازت خواستم نبودی دیگه حس میکنم حرمتی هم بینمون نمونده برای برگشت.

دوست ندارم واسم غریبه بشی.

حرف زدن راجع بهش کمکی نمیکنه من می‌خوام راجع به اون قضیه گریه کنم.