تراوش های یک ذهن بیمار
11 subscribers
چرت و پرت های یک بیمار تقریبا خنثی
Download Telegram
• January 14, 2017

یک روز وقتی کارمندان به اداره رسیدند، اطلاعیه بزرگی را در تابلواعلانات دیدند که روی آن نوشته شده بود:
دیروز فردی که مانع پیشرفت شما در این اداره بود درگذشت! شما را به شرکت در مراسم تشییع جنازه که ساعت ۱۰ صبح در سالن اجتماعات برگزار می شود دعوت می کنیم!
در ابتدا، همه از دریافت خبر مرگ یکی از همکارانشان ناراحت می شدند اما پس از مدتی ، کنجکاو می شدند که بدانند کسی که مانع پیشرفت آن ها در اداره می شده که بوده است.
این کنجکاوی ، تقریباً تمام کارمندان را ساعت ۱۰ به سالن اجتماعات کشاند.رفته رفته که جمعیت زیاد می شد هیجان هم بالا رفت. همه پیش خود فکر می کردند:این فرد چه کسی بود که مانع پیشرفت ما در اداره بود؟به هرحال خوب شد که مرد!
کارمندان در صفی قرار گرفتند و یکی یکی از نزدیک تابوت رفتند و وقتی به درون تابوت نگاه می کردند ناگهان خشکششان می زد و زبانشان بند می آمد.
آینه ایی درون تابوت قرار داده شده بود و هر کس به درون تابوت نگاه می کرد، تصویر خود را می دید. نوشته ای نیز بدین مضمون در کنار آینه بود:(تنها یک نفر وجود دارد که می تواند مانع رشد شما شود و او هم کسی نیست جز خود شما. شما تنها کسی هستید که می توانید زندگی تان را متحول کنید.شما تنها کسی هستید که می توانید بر روی شادی ها، تصورات و وموفقیت هایتان اثر گذار باشید.شما تنها کسی هستید که می توانید به خودتان کمک کنید)
زندگی شما وقتی که رئیستان، دوستانتان، والدینتان، شریک زندگی تان یا محل کارتا تغییر می کند، دستخوش تغییر نمی شود.
زندگی شما تنها فقط وقتی تغییر می کند که شما تغییر کنید، باورهای محدود کننده خود را کنار بگذاریدو باور کنید که شما تنها کسی هستید که مسوول زندگی خودتان می باشید.
مهم ترین رابطه ای که در زندگی می توانید داشته باشید، رابطه با خودتان است.
خودتان امتحان کنید. مواظب خودتان باشید. از مشکلات، غیر ممکن و چیزهای ا دست داده نهراسید. خودتان و واقعیت های زندگی خودتان را بسازید.
دنیا مثل آینه است
• ۱۳۹۵، ۱۶ بهمن
”هیچ چیزی باعث از بین رفتن مشکلات نمیشود. ولی در انتها مجبور میشی با ان زندگی کنی . کابوس های زیادی میبینی. و هر روز وقتی بیدار میشی ، اولین چیزی است که به یادش می افتی . تا اینکه یک روز دومین چیز میشود .”
‎• ۱۳۹۵ ، ۳۰ بهمن
قدر لحظه لحظه زندگیمان را بدانیم ، حتی تلخ ترینش را ، روزی میرسد که این دل کوچک ما برای تک تک این لحظات تنگ میشود . باید غصه این لحظات از دست رفته را بخوریم. قدر دوستانمان که تلخی و خوشی های زندگیمان را با انان در این روز ها سپری میکنیم را بدانیم . همین دوستان هستند که باعث میشوند از زندگی لذت ببری . بار ها به این فکر کرده ام که باید چند سال دیگر چه کنم؟ این دوستان دیگر وجود ندارند . این دعوا های کوچک بچگانه دگر وجود ندارند، این خوشی های بسیاری که بیشتر خنده ها ما را میسازند دگر وجود ندارند . ان وقت بود که شروع به گریه کردم. خیلی سخت است با این همه دوری کنار بیایم . ای کاش میشد در همین سن کم میماندم . جالب است که اگر خوب فکر کنیم حتی تلخی هایش نیز شیرین است . پس بیایم قدر این لحظات را بدانیم . شاید روزی برسد که دیگر تمام شده است . ای دوستانم . به اندازه جانم دوستتان دارم . شمایید که مرا در تمام ناراحتی ها ارام میکنید. قدر شما را میدانم.
• ۱۳۹۵ ، اسفند ۳۰
‎عیدتون مبارک ، امیدوارم هر روز به تک تک ارزو هاتون نزدیک تر بشین ، خوش اخلاق تر بشین ، فعالیتتون بیشتر بشه ، امیدوارم همیشه حرکت رو به جلو داشته باشین ، زیبایی های دنیا را ببینین ، درست است که در این دنیا زشتی هایی وجود دارد ولی امیدوارم شما انتخاب کنین که زیبایی ها را ببینین 😉😊
• ۹ تیر ، ۱۳۹۶
یادم رفته بود که اره همچین کانالی هم دارم
خیلیا ازم میپرسن چرا همیشه میخندی؟ چرا لیمی؟ دیونه ای؟ درسته خنده الکی خوب نیس و فقط باعث گول زدن خودمون میشه ولی بعضی وقتا لازمه ، خنده الکی پس از یه مدت تنها چیزی میشه که میتونه تو تنهایی ها ادم را از غم نجات بده ، درسته که خنده نتیجه شاد بودنه ولی گاهی وقتا همین خنده دلیل شاد بودن میشه بخندین ، شاد باشید و زندگی کنید
•۳ تیر ۹۶
جهان میگذرد ولی همیشه اثری از حرکت خود به جای میگذارد این از ضعف جهان نیست بلکه سرعت ما از سرعت حرکت روزگار کمتر است ، بعضی فکر میکنن که که اگر سرعت فراموشی ما به اندازه سرعت حرکت جهان بود دیگر غم ها ازارمان نمیداد ولی نمیدانند که ان موقع ستاره ها هم دیگر از خود ردی باقی نمیگذاشتند و خوبی ها و زیبایی ها نیز زود میگذشت و فراموش میشد


• July 25th , 2017
Life is always passes with a trail behind its back. This trail is caused by the difference between the world pace and ours. Some people believe , if our forgetting pace and world pace was the same , we wouldn't remember our sadness (what a pleasure) but, there wouldn't be star trails too. So we wouldn't be remembered the goodnesses and enjoys.
۲۰ مرداد ۱۳۹۶ •
همیشه به فکر پایان مسیر سختت باش ، وقتی که به پایان میرسی و به پایین مینگری باور نمیکنی که توانستی این راه پر پیچ و خم زندگی را به تمام برسانی ، شاید امید به دیدن این راه از بالا تنها انگیزه برای ادامه مسیرت باشد

•August 11th , 2017
Never forget to think about your destination, when ever you reach it you will see it's unbelievable that you finished your path. maybe ,The hope to see your path from above is the only motivation to continue your way.