‏امروز اسرائیل به‌صراحت اعلام کرده که امنیتش موضوع مذاکره نیست و هیچ تفاهمی میان آمریکا و جمهوری اسلامی برای آن الزام‌آور و تعهد آور نخواهد بود

‏اگر این موضع نتانیاهو را در کنار سخنان امروز سناتور گراهام بگذاریم که تأکید کرد هر توافقی باید دست اسرائیل را برای دفاع از خود باز بگذارد، یک اصل قدیمی دوباره دیده می‌شود: از روز تأسیس اسرائیل تا امروز، بقا و امنیت این کشور هرگز به تضمین دیگران واگذار نشده است

‏در همین چارچوب، استراتژی دوگانه دو بازیگر به‌صورت موازی اما مکمل ادامه می‌یابد‌ آمریکا به دنبال مهار برنامه هسته‌ای، محدودسازی توان اقتصادی جمهوری اسلامی و خرید زمان برای ثبات نسبی بازارها و منطقه و اجرای جام جهانی است اسرائیل اما مسئله را از زاویه دیگری می‌بیند؛ از نگاه تل‌آویو، تا زمانی که منشأ تهدید پابرجاست، موضوع امنیت نیز پایان نیافته است
‏چرا که هیچ چیزی تابحال عوض نشده است، آیا موشک های رژیم بردش کوتاه شد، ؟نیابتی ها جطور؟ یا ساختار جمهوری اسلامی عوض شده؟

‏به همین دلیل، حتی اگر تفاهمی موقت یا آتش بس کوتاح مدت میان ترامپ و رژیم شکل بگیرد، بعید است همه معادلات تغییر کند. توافق ممکن است بخشی از بازی را عوض کند، اما لزوماً پایان بازی نه.

‏و به باور من از روز اول هم تاکتیک و استراتژی دو بازیگر همین بوده است .
‏یکی مسول فشار و گرفتن کارت اهرم اورانیوم و مهار بین المللی و دیگری که اسراییل باشد ، سرنگونی رژیم با کمک مردم ایران.

‏توافق با آمریکا لزوماً به معنای امنیت و بقا برای جمهوری اسلامی نیست

‏از فردای مرگ یک دیکتاتور، هیچ چیز شبیه گذشته نیست

‏واقعیت فقط ۳۰ روز زمان خواست تا توهم پیروزی و مقاومت فرو بریزد. رژیمی که تا دیروز برنامه اتمی، موشکی و جان خامنه ای ،خطوط قرمزش بود و آن را غیرقابل مذاکره می‌دانست، امروز هم مرگ خامنه ای را هضم کرد و ناچار به عقب‌نشینی و معامله بر سر همان‌ها شده است.

‏اما این شکست در بیرون مرزها متوقف نمی‌ماند. هر شکستی که یک نظام را وادار به عبور از خطوط قرمز خودش کند، دیر یا زود به درون ساختار نیز سرایت می‌کند.

‏آمریکا الزاماً مشکل ساختاری با این رژیم ندارد؛ حتی ممکن است ادامه همین ساختار را از بی‌ثباتی و بی‌نظمی کمتر پرهزینه بداند. اما مسئله اصلی جای دیگری است:

‏نظامی که برای بقا مجبور به جراحی بیرونی شود، ناچار به جراحی درونی نیز خواهد شد. و مثل الاکلنگ است و اثر آن ناخواسته است و اینجاست که بحران آغاز می‌شود.

‏یک جناح هر عقب‌نشینی را خیانت می‌داند و جناح دیگر آن را شرط بقا. اما همان اندیشه‌ای که این بن‌بست را ساخته، نمی‌تواند راه خروج از آن باشد.

‏تمام دیکتاتوری ها از اولین عقب نشینی و اصلاح شروع به فروپاشی می کنند

‏از همین نقطه، شکست بیرونی به شکاف درونی تبدیل می‌شود؛ و بسیاری از فروپاشی‌ها دقیقاً از همین‌جا آغاز شده‌اند
‏و نقطه شکست رژیم بسرعت آغاز خواهد شد

‏آخرش که چی؟

‏آخرش این که مردم معمولاً کاری به شکاف‌های درون حکومت، تحقیر شدن یک نظام، دعوای جناح‌ها یا ترک برداشتن ستون‌های قدرت ندارند

‏مردم مهندس ساختمان نیستند که ترک‌های ریز را ببینند و بفهمند بنا در حال فرو ریختن است.

‏مردم فقط روزی را به خاطر می‌آورند که ساختمان روی زمین می‌افتد.

‏برای همین خیلی‌ها امروز می‌گویند «که چی؟»
‏یا در منشنی نوشته، تنها چیزی که اهمیت ندارد مردم است!

‏چون جمع شدن این ترک‌های کوچک را نمی‌بینند.
‏چون ابزار لازم برای بررسی ندارند

‏اما تاریخ نشان داده حکومت‌ها یک‌شبه سقوط نمی‌کنند. اول تحقیر می‌شوند، بعد شکاف برمی‌دارند، بعد اقتدارشان را از دست می‌دهند و در نهایت فرو می‌ریزند.

‏مردم مهم‌ترین بازیگر این معادله‌اند؛ اما معمولاً لحظه سقوط را می‌بینند، نه تمام نشانه‌هایی را که قبل از آن در حال شکل گرفتن بود

‏مردم با مسیر کاری ندارند ، فقط نتیجه را میخواهند ولی برای گرفتن نتیجه باید مسیرهای مناسب در نظر گرفته شود
‏در نهایت خیابان، شکاف ساختاری، مشروعیت بین المللی و فشار خارجی، و تحقیر قدرت و کشتن دیکتاتور ، آنها را پیروز خواهد کرد

‏زمین از پذیرش او شرم داشت

‏نه آسمان بر او گریست و نه زمین.» (قران،دخان: آیه ۲۹)

‏کشمکش قدرت ، جنگ خوک ها

‏جریان‌های داخلی رژیم دقیقاً این اقدامات را انجام داده‌اند و همچنان ادامه می‌دهند:

‏گروه اول: جلیلی، میر باقری و جبهه پایداری (به همراه چهره‌هایی مانند یاسر جبرائیلی و حلقه مهدویت‌محور) شب و روز برای تصفیه حساب نهایی نقشه کشیده‌اند. تجمعات را سازماندهی کرده‌اند، رسانه‌ها را تقویت کرده‌اند، افراد کلیدی را در سپاه و قوه قضائیه قرار داده‌اند و منتظر ضربه خارجی یا داخلی هستند تا وارد عمل شوند و تمام قدرت را تصاحب کنند.

‏گروه دوم: احمدی‌نژاد و حلقه پوپولیست انحرافی (شامل هواداران مردمی و ادعاهای خاص) از پایین آتش را روشن کرده‌اند. از فساد دربار سخن گفته‌اند، هواداران خود را در خیابان و فضای مجازی تحریک کرده‌اند، ادعاهای مهدویت مطرح کرده‌اند و قیام مردمی کنترل‌نشده‌ای را تدارک دیده‌اند که هم رژیم را به لرزه درآورد و هم رقبا را نابود کند

‏گروه سوم: رائفی‌پور و تیم رسانه‌ای (مصاف، صبح ایران، یاسر جبرائیلی و شبکه‌های تبلیغاتی مشابه) افکار عمومی را مسموم کرده‌اند. کمپین‌های ضد مذاکره را راه انداخته‌اند، مردم را برای اعتراض خیابانی آماده کرده‌اند، شایعه‌پراکنی کرده‌اند و دقیقاً مانند ابزاری جنگی عمل کرده‌اند تا در هر لحظه قیام مصنوعی ایجاد کنند و گروه‌های رقیب را با فشار مردمی از میدان به در کنند

‏گروه چهارم: تیم رئیسی و بقایای دولت سیزدهم (محسن منصوری، مقداد نیلی، میثم نیلی، اسماعیلی و حلقه اجرایی-امنیتی) نیز مانند گرگ‌های زخمی قدرت را چنگ زده‌اند. پست‌های کلیدی را حفظ کرده‌اند، پول و اموال را جابه‌جا کرده‌اند، با سپاه معامله کرده‌اند و گاهی با پایداری متحد شده‌اند و گاهی تیغ کشیده‌اند. برای جانشینی و غنایم پس از هر رویداد بزرگ برنامه‌ریزی کرده‌اند

‏گروه پنجم: نهادهای امنیتی-نظامی (به نمایندگی ابراهیم عزیزی، رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس و سرتیپ دوم سپاه) قرارگاه تصمیم می‌گیرد و نیروهای مسلح (به ویژه قرارگاه خاتم‌الانبیا) نسبت به حملات اسرائیل پاسخ کوبنده خواهند داد. عزیزی تهدید کرده که تنگه هرمز برای آمریکا و اسرائیل ممنوع شده، عبور شناورهایشان تا ابد قطع خواهد شد و در صورت هر اقدام مجدد، ضربه سهمگین‌تری وارد می‌شود. این اظهارات دقیقاً نشان‌دهنده تلاش برای حفظ خط سختگیرانه و استفاده از نهادهای نظامی برای فشار داخلی و خارجی است

‏گروه ششم: صدا و سیما به عنوان بازوی تبلیغاتی اصلی، عمدتاً در کنار جبهه پایداری و تندروها قرار دارد. سخنرانی‌های رهبر را به طور گسترده پخش می‌کند و اغلب به عنوان سکوی اصلی برای حمله به هرگونه مذاکره و ترویج خط جلیلی و میر باقری عمل کرده است

‏وضعیت احمد وحیدی (جانشین فرمانده کل سپاه): اخبار رسمی کم است و شایعات متعددی از کشته شدن او در حملات هوایی اخیر اسرائیل یا آمریکا مطرح شده. برخی منابع غیررسمی ادعا کرده‌اند که وحیدی در جریان تنش‌های اخیر جان باخته، هرچند تأیید رسمی نشده. این غیبت یا حذف احتمالی، خلأ جدی در فرماندهی سپاه ایجاد کرده و رقابت بین گروه‌ها را شدیدتر کرده است

‏گروه هفتم: قالیباف، پزشکیان و جریان‌های عمل‌گراتر (شامل برخی اصلاح‌طلبان) قالیباف در نقش رئیس مجلس و چهره کلیدی مذاکرات عمل کرده، پزشکیان (رئیس‌جمهور) مدیریت امور اجرایی را بر عهده دارد و بخشی از اصلاح‌طلبان از دولت او حمایت مشروط کرده‌اند. این جریان نسبت به بقیه عمل‌گراتر است، به دنبال مذاکره محدود و حفظ ثبات اقتصادی، اما با فشار شدید تندروها (جلیلی و پایداری) مواجه شده و اغلب در بیانیه‌ها و رسانه‌ها هدف قرار گرفته. اختلافات عمیق بین این گروه و تندروها بر سر مذاکره با غرب و تقسیم قدرت مشهود است

‏این شبکه‌ها در دل رژیم یکدیگر را خورده‌اند. اختلاف آن‌ها بر سر این است که چه کسی مذاکره کند، پول نفت را تصاحب کند، خیابان را کنترل کند و رهبر بعدی شود. هر کدام برنامه قیام داخلی، تصفیه خونین و غارت نهایی را طراحی کرده‌اند. سپاه نیز گاهی یکی را حمایت کرده و گاهی دیگری را

‏نتیجه این است که رژیم از درون پوسیده و هر لحظه ممکن است یکی زیر میز بزند و همه چیز را به آتش بکشد. این اختلافات واقعی، عمیق و کاملاً برنامه‌ریزی‌شده است، نه بازی.
‏ولی این تسلیم نامه امضا خواهد شد ، ولی این اختلافات عمیق از روز بعد فوران خواهد کرد

‏هرگز نگران باشید، این تفاهم موقتی ست، به توافق و اجرا نخواهد رسید.

‏ختم کلام: هیچ توافق یا تفاهمی در کار نیست، و جمهوری اسلامی روزهای آخر مرگ خود را میبیند

‏جنگ متوقف نشد؛ بازطراحی شد

‏ذخایر نفتی ترمیم شد، بازار انرژی خود را با بحران تطبیق داد
‏آرامش نسبی در جام جهانی در حال پایان هست

‏انبارهای مهمات و آمادگی‌های نظامی بازسازی شدند

‏هم‌زمان، کارت جانشینی مجتبی خامنه ای را ترامپ سوزاند، تا ابهام درباره ساختار رهبری عمیق تر شود

‏فریب اصلی، همان آتش‌بس بود

‏آنچه پیش روست نه پایان بحران، بلکه ورود به مرحله‌ای شدیدتر، حساب‌شده‌تر و هدفمندتر از تقابل خواهد بود

‏جماعت دوسر نجس اصلاحطلب در حال فتنه اند

‏وقتی سخنان عباس عراقچی درباره «حفره امنیتی» را کنار اظهارات قالیباف و حسن روحانی درباره هزینه تأخیر در آتش‌بس می‌گذارم، و اینکه مجتبی خامنه ای را تابحال ندیده است
‏به یک نتیجه می‌رسم: پشت پرده، گفت‌وگوهایی در جریان است. اگر این هفته خبر مذاکره منتشر شود، تعجب نمی‌کنم

‏اما این پایان ماجرا نیست. به نظر من، حتی اگر مذاکرات آغاز شود، با توجه به ادامه تحرکات نظامی و ارسال سوخت رسان ها و اغاز رقابت سیاسی در اسراییل و تغییرات میدانی، و شکستن پاشنه آشیل اقتصادی رژیم، بعید است فشارها متوقف شوند. مذاکرات شاید فقط یک ایستگاه باشد، نه پایان مسیر

‏همان که قبلا گفتیم سرنگونی با فرسودگی …
و اصلا نگران نیستم چون کارها در مسیر درست است

‏با ترامپ و نتانیاهو که سهله، برای شکست شما، با شیطان هم هم‌پیمان می‌شویم
‏معیار، اشخاص نیستند؛ معیار، هدفی است که برای آن می‌جنگید
‏و هدف ما آزادی وطن مان ایران است
‏و هدف شما بجای جنوب ایران، خط قرمزتان جنوب لبنان است
‏حال چه کسی وطن فروش است؟

امروز اخر هفته است و گزارش اکسیوس نیز تایید کرد که ترامپ گفته حمله جدیدی به رژیم نکنید

و این تحلیلم کاملا درست بوده ❤️

‏شجاع بمانید، روز جبران نزدیک‌تر از هر تصور است، اما پاسخ ما عین خودشان، خواهد بود!

‏حکومتی که اقتدارش فقط به سقوط‌نکردن فوری است و بقایش به کشتن مردم در ملأعام.
‏مدت‌هاست سقوط کرده؛ امروز شجاعت مردم، آینه‌ای است که سقوطش را پیش از فروپاشی نشان می‌دهد…

‏دونالد ترامپ در مصاحبه فاکس نیوز: اکنون موضع بنیامین نتانیاهو را در مورد جمهوری اسلامی درک میکنم
‏باید زودتر درک میکردی،
‏که مشکل این حکومت ذاتی و ساختاریست ، نه رفتاری، و اصلاح غیر ممکن است
‏و تمام اجزای باقیمانده رژیم باید ساقط بشود
‏دقیقا همین شناخت ما از رژیم است…
باید جوانهای رشید و شجاع ما پرپر بشن تا فهمیده باشی….

لینک خبر

‏حمله اجتناب‌ناپذیر است

‏ذخایر پدافند عربی و آمریکایی داره تکمیل میشه، رادارها کمی آسیب‌دیده و رژیم ج. ا موشک‌ها را برای عبور ارتقا داده، حتی از یک پهپاد جدید مجهز به موتور جت و موقعیت یابی چینی ، روسی نیز جدیدا استفاده کرده است

‏۱.
‏مذاکرات هرمز شکننده و هر آتش‌بس فقط فاصله تا موج بعدی است
‏۲.
‏تنها یک قول بی اساس از عباس عراقچی و همچنین تا هفته دیگر موشک های تاد و … به کشورهای عربی برای دفاع میرسد
‏۳.
‏و البته امریکا منتظر توافق عمان و تهران برای باز گذاشتن تنگه عمان است، در حالیکه هیچ وقت چنین توافقی ضامن امنیت انرژی جهان نخواهد بود

‏۴.
‏رژیم هزینه حضور آمریکا را بالا می‌برد، واشنگتن هم اگر احساس ضعف کند پیش‌دستانه می‌زند. و در نهایت این یک تنش کنترل شده بنفع قدرت قویتر امریکاست

‏دیگر انتخاب نیست؛ اجبار است. زمان و شدت ضربه بعدی تنها سؤال باقی‌مانده.

‏سرنوشت، همیشه از انتخاب‌ها بزرگ‌تر است

‏اگر بازی «هزارتو»، یادتان باشد، مسیرها متعددند، اما خروجی یکی است. گاهی نظام‌های سیاسی نیز در پایان عمر خود مثل جمهوری اسلامی، وارد چنین هزارتویی می‌شوند؛ هر راهی را برای گریز می‌آزمایند، اما همه مسیرها به یک فرجام مشترک می‌رسد.

‏می‌توان این الگو را «تعدد مسیر، وحدت فرجام» نامید
‏که دز نهایت فقط وقتی همهٔ مسیرهای یک هزارتو به یک خروجی ختم شوند، پیچ‌وخم‌ها فقط زمان را تغییر می‌دهند، نه سرنوشت را…

‏آبان را به خاطر بسپارید؛ سقوط، تاریخ می‌خواهد…

‏شاهزاده رضا پهلوی؛ برگ زرین دیگری در تاریخ کهن این سرزمین.

‏او سخنرانی آتشین خود را با جمله‌ای آغاز کرد که شاید یکی از مهم‌ترین پیام‌های آن شب بود:

‏«اگر امروز جاوید شاه یک شعار است، فردا سرود ملی است.»

‏جمله‌ای که مستقیما به جدال بر سر این شعار پاسخ می‌داد و نشان می‌داد او نه‌تنها از آن فاصله نمی‌گیرد، بلکه آن را بخشی از فضای سیاسی امروز ایران می‌داند.

‏اما سخنرانی فقط درباره یک شعار نبود

‏شاهزاده بار دیگر تاکید کرد که برای یک ایران آزاد و رسیدن مردم به انتخابات آزاد تلاش می‌کند؛ جایی که این مردم ایران باشند که شکل آینده کشورشان را انتخاب کنند.

‏یکی از مهم‌ترین بخش‌های سخنانش پاسخ به این ادعا بود که اعتراضات ایران «سازمان‌یافته نبود».

‏پرسید:
‏اگر سازمان‌یافته نبود، چگونه خیابان‌های سراسر ایران پر شد؟

‏و سپس از سازماندهی غیرمتمرکز نیروها سخن گفت؛ ساختاری که به گفته او، شناسایی و از میان بردن آن برای دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی بسیار دشوارتر است.

‏اما شاید مهم‌ترین پیام سخنرانی خطاب به نیروهای نظامی و انتظامی بود.

‏او گفت بسیاری ممکن است هنوز در ظاهر درون ساختار باشند، اما از درون دیگر با جمهوری اسلامی همراه نباشند. و یادآوری کرد که در انقلاب‌ها، نیروهای نظامی و انتظامی معمولا از آخرین گروه‌هایی هستند که سلاح را زمین می‌گذارند و به مردم می‌پیوندند؛ اما همان لحظه می‌تواند تمام معادله را تغییر دهد.

‏از سازماندهی غیرمتمرکز تا ریزش درونی ساختار؛
‏از انتخابات آزاد تا پیام مستقیم به نیروهای مسلح؛
‏محور سخنان او یک چیز بود:

‏تغییر، از نگاه او، دیگر فقط یک آرزو نیست؛ برای آن سازماندهی و برنامه‌ریزی شده است.

‏و در پایان، پیامش را در یک جمله خلاصه کرد:

‏«صبح آزادی ایران نزدیک است.»