اختیاری ندارم
تو آفتابی و
قلب‌ام
گلِ آفتاب‌گردانی دیوانه..

- عدنان الصائغ

فقط برای سی ثانیه چشمان خود را ببندیم
شاید كمی احساس كنیم كوری چه دردی است
و بیاندیشیم آیا ما آن طور كه تصور می‌كنیم بینا هستیم؟

- ژوزه ساراماگو

آن‌هایی که وحشت دارند دیگران چه فکری درباره‌شان می‌کنند، افرادی‌اند که نگاه منفی به خود دارند و می‌ترسند این واقعیت را در چهرهٔ دیگران ببینند.

#مارک_منسون

و اگر از تو می‌پرسیدم که
همه‌ی چیزهایی که دوست داری را نام ببر،
چقدر طول می‌کشید که اسم خودت را بگویی؟

- کافکا

وقتی قرار است با چیز وحشتناکی روبه‌رو شوی، بهتر است هرچه زودتر اتفاق بیفتد. هر چقدر هم که وحشتناک باشد، بالاخره، باید پیش بیاید و زودتر مواجه شدن با آن این حسن را دارد که مدام در ذهنت تصورش نمی‌کنی.


#الکس_نورث

تمام عمرم داشتم حفظ ظاهر می‌کردم. حالا می‌خواهم سراغ دنیای واقعی بروم. حفظ ظاهر هم برود به جهنم!
به جهنم!

#ال_ام_مونتگومری

می‌خواهم به اختصار و بدون تکلف بگویم: بسیار مهم است که خودمان باشیم و نه هیچ چیز دیگری. رویای تاثیر گذاشتن بر دیگران را از سر بیرون کنید. درباره‌ی خود مسائل فکر کنید.

ویرجینیا وولف

به اتفاقات روزانه از دیدگاه ابدیت بنگریم، به هم خوردن آن‌ها باعث آشفتگی کمتر خواهد شد.


#اِروین_د_یالوم

غرقه‌ در نیل‌ چه‌ اندیشه‌ کند‌ باران‌ را

#سعدی

🤍 بعضی وقت‌ها مشکل این نیست که نمی‌دونی چی می‌خوای؛
مشکل اینه که می‌دونی،
اما جرأت نداری هزینش رو بدی.

آدم تصمیم رو عقب می‌ندازه،
نه چون آماده نیست،
چون هنوز دلش می‌خواد همه‌چیز رو نگه داره.

اما حقیقت اینه:
هر انتخابی، یه جور خداحافظیه.
و خیلی‌ها سال‌ها معلق می‌مونن
فقط برای اینکه مجبور نشن خداحافظی کنن.

انسان زمانی رنج می‌کشد که از انتخاب کردن می‌گریزد.

روان‌درمانی اگزیستانسیال، اروین یالوم

به جان رسید در این پیرهنْ تنم بی تو

#اوحدی

آنهایی که دوست داریم، مرگ از ما نمی‌گیرد. برعکس، مرگ آنها را برایمان حفظ می‌کند: مرگ خاک عشقهامان است. این زندگی است که عشق را در خود حل می‌کند.

#فرانسوا_موریاک

ما به دیگران نیاز داریم چرا که تنها با وجود دیگران است که میتوانیم کج‌فهمی‌ها و سوءِ تعبیرهامان را شناسایی کنیم.
کسانی که نمی‌توانند با دیگران مدارا کنند کسانی‌اند که احتمالا از اشتباه‌ها و ضعف‌هایشان می‌ترسند.

#مارک_ورنون

کجا تو صیدِ منِ خسته‌دل شوی؟ هیهات

#خواجوی_کرمانی

دریغ کَز چنین شبی
سپیده سَر نمیزند...

- هوشنگ‌ ابتهاج

پنج دقیقه وقت می‌خواست
برای کاری که دوست داشت.
نه بیشتر.

ولی هیچ‌وقت اون پنج دقیقه «جاش باز» نشد.

سال بعد،
کارش عوض شد.
قسط‌ها تموم شد.
وقت آزاد هم بیشتر شد.

اما دیگه
دلش نمی‌خواست.

نه چون بد شده بود،
چون خاموش شده بود.

بعضی چیزها
اگه به‌موقع انجام نشن،
نمی‌میرن…
بی‌صدا کنار می‌رن.