از اول می‌دونستم که می‌خوام از تم جان ویلیامز استفاده کنم اما به جان مورفی گفتم جوری تغییرش بده و استفادش کن تا دید جدیدی باشه و نشان‌دهنده هویت فیلم خودمون و راه جدیدمون هم باشه.

من در فیلم های قبلیم موسیقی‌های پاپ زیادی استفاده کردم اما اینجا اینطور نیست. فیلم کاملا از موسیقی متن‌های فوق‌العاده جان مورفی استفاده می‌کنه. اون موسیقی‌های عالی نواخت که ما حتی در طی فیلمبرداری هم ازشون استفاده کردیم.

باید از لکس بترسید و اون ترسناکه. نه فقط به خاطر اینکه شروره، اون خیلی بده اما برای طرز فکر و کاراش دلیل داره که بهش می‌پردازیم. من می‌خواستم همه جوره لکسی رو به نمایش بذارم که بتونه با سوپرمن برابری کنه و گاها دست بالا دستش باشه. به اینکه چطوری ایدئولوژی لکس و سوپرمن در مقابل هم قرار می‌گیرن می‌پردازیم.

وقتی سر صحنه فیلمبرداری بودیم و نیک وارد شد، اون از هر نظر تجسم کامل یه ستاره بزرگ سینما بود که میشد تصور کرد، زن‌ها شیفته لکس لوثر شده بودن و من با خودم فکر میکردم: خب انگار همه عاشق پسر بده هستن.

اینجا سوپرمن توی زمونه خوش و خرمی زندگی نمیکنه. اون داره توی دورانی تاریک و سخت با امید و خوشبینی که داره دست و پنجه نرم میکنه.