من خیلی کار کردن با دیوید رو دوست داشتم. اون دقیقا مثل سوپرمن هم در فیلم هم در زندگی واقعی بسیار خوشبینه و ویژگی‌های سوپرمن رو داره و در عین حال، بسیار متواضع و خاکیه.

هیچ برداشتی از فیلمبرداری نبود که در اکران‌های روزانه بهش نگاه کنم و با خودم فکر کنم که اون واقعا سوپرمن نیست. اون در تک تک لحظات فیلم سوپرمنه. حتی وقتی دارم تدوین می‌کنم تا بهترین اجراش رو به نمایش بذارم، در بدترین برداشت‌های فیلم اون عالیه.

اون خیلی در روند آماده شدن برای فیلم سخت تلاش کرد و مقید بود. وقتی انتخاب شد بهش گفتم باید رو بدنت و اینکه چطوری جلوی دوربین آسیب‌پذیر بتونی باشی کار کنی و در شش ماه آینده روی این مسائل کار کرد و چیزهای بسیاری یاد گرفت و کامیک‌های زیادی برای آشنا شدن با شخصیت خوند.

از اول می‌دونستم که می‌خوام از تم جان ویلیامز استفاده کنم اما به جان مورفی گفتم جوری تغییرش بده و استفادش کن تا دید جدیدی باشه و نشان‌دهنده هویت فیلم خودمون و راه جدیدمون هم باشه.

من در فیلم های قبلیم موسیقی‌های پاپ زیادی استفاده کردم اما اینجا اینطور نیست. فیلم کاملا از موسیقی متن‌های فوق‌العاده جان مورفی استفاده می‌کنه. اون موسیقی‌های عالی نواخت که ما حتی در طی فیلمبرداری هم ازشون استفاده کردیم.

باید از لکس بترسید و اون ترسناکه. نه فقط به خاطر اینکه شروره، اون خیلی بده اما برای طرز فکر و کاراش دلیل داره که بهش می‌پردازیم. من می‌خواستم همه جوره لکسی رو به نمایش بذارم که بتونه با سوپرمن برابری کنه و گاها دست بالا دستش باشه. به اینکه چطوری ایدئولوژی لکس و سوپرمن در مقابل هم قرار می‌گیرن می‌پردازیم.

وقتی سر صحنه فیلمبرداری بودیم و نیک وارد شد، اون از هر نظر تجسم کامل یه ستاره بزرگ سینما بود که میشد تصور کرد، زن‌ها شیفته لکس لوثر شده بودن و من با خودم فکر میکردم: خب انگار همه عاشق پسر بده هستن.

اینجا سوپرمن توی زمونه خوش و خرمی زندگی نمیکنه. اون داره توی دورانی تاریک و سخت با امید و خوشبینی که داره دست و پنجه نرم میکنه.