من همیشه به آدم‌های شکست‌خورده جذب می‌شدم، و اون دقیقا همینه. نه فقط این، بلکه کل زندگیش کاملا فروپاشیده جوری که انگار به میلیون‌ها تکه تقسیم شده. یک‌جورایی مثل داستان گوژپشت نوتردام؛ نه ظاهر جذابی داره، توی باتلاق زندگی میکنه، و زندگی براش سخته، می‌دونی؟ ولی با همه‌ اینا عاشقه و این خودش چیز واقعا خارق‌العادیه. از طرفی هم روایتش خیلی احساسیه. گاهی اون‌قدر لطیف و تأثیرگذار میشه که باورم نمیشد. وقتی ران سوامپ ثینگ رو خوندم فکر کنم اواخر دهه‌ بیست یا اوایل سی‌سالگیم بود، چیزی که بیش از همه درگیرم کرد، زندگی احساسی و درونیش بود.