برای من آهنگ گریز از ابی مثل توصیف افلاطون از عشق میمونه! افلاطون برای توصیف عشق از واژه‌ی «فارماکون» استفاده کرد، یک واژه با دو معنی متضاد: زهر و درمان! آهنگ گریز هم غیر از اینکه محتواش مفهوم فارماکون رو به درستی میرسونه، حتی حس و حالی که من با این آهنگ تجربه میکنم هم یجور فارماکونه. مثلا وقتی خیلی حالم خوبه، گوش دادن و همخوانی کردن با این آهنگ باعث میشه که حالم چندین برابر بهتر بشه، و وقتی حال روحیم اصلا خوب نیست، میتونه تمام شکست‌ها و دلتنگیامو بالا بیاره و منو مستقیم ببره بسمت سکوت، انزوا و یک خودخوری طولانی.