در یک موج حمله موشکی با 150 تیر(حداکثر توان عملیاتی موشکی فعلی ما در یک روز) مجموع وزن سرجنگی به حدود 100 تن خالص مواد منفجره می‌رسد. موشک‌هایی مثل فتاح و خیبرشکن با سرعت هایپرسونیک و مانورپذیری، عملاً سد پدافندی "آرو" و "پاتریوت" را به چالش می‌کشند. ریسک انسانی؟ تقریبا صفر.
2/5
@Corporalcolonel

در مقابل، ۴۸ فروند سوخو-۳۴ در حالت Full Load، توان حمل ۳۸۴ تن مهمات را دارند. از نظر تناژ، برتری با جنگنده است (۳.۸ برابر). اما برای رساندن این بمب‌ها به مقصد، به یک "پکیج پروازی" عظیم شامل سوخو-۳۵ (اسکورت) و تانکرهای سوخت‌رسان نیاز است.
3/5
@Corporalcolonel

چالش اصلی جنگنده های ما علاوه بر فاصله،
برخلاف جهود "متحدین جهود" است. عبور از لایه‌های راداری چندین کشور و پدافند متراکم محور عربی-عبری-یانکی با ۴۸ جنگنده سنگین، ریسک تلفات انسانی و تجهیزاتی بالایی دارد. سقوط یک سوخو-۳۴ یعنی از دست رفتن ۵۰ میلیون دلار و دو خلبان زبده.
اینجا مشخص می‌شود که استراتژی ایران در دهه‌های اخیر کاملاً هوشمندانه بوده است: "دستیابی به قدرت تخریب هدفمند در دوربرد، بدون به خطر انداختن نیروی انسانی."موشک بالستیک بهترین پاسخ برای دشمنی است که در فاصله دور قرار دارد و نیروی هوایی قدرتمندی دارد.
4/5
@Corporalcolonel

متأسفانه عناصر تروریستی و آشوب‌ طلب با تمرکز بر برخی مناطق مستعد نا امنی و خرابکاری در جنوب‌غرب کشور تلاش کرده‌اند با انجام تحرکات مسلحانه ؛ مطالبات و اعتراضات اجتماعی را به آشوب و اغتشاش سازمان‌یافته تبدیل کنند.

از مردم فهیم و آگاه این مناطق انتظار می‌رود مرزبندی روشنی میان خود و این عناصر مخرب برقرار کرده و اجازه ندهند مطالبات مشروع آنان به ابزار سوءاستفاده جریان‌های خشونت‌طلب تبدیل شود.

تجربه وقایع مشابه در گذشته نشان داده است که این‌گونه تحرکات در نهایت جز تخریب زیرساخت‌ها نا امنی پایدار و آسیب مستقیم به زندگی مردم محلی دستاوردی نخواهد داشت.

بدیهی است پس از پایان این بحران‌ها آنچه باقی می‌ماند خسارت‌های جبران‌ناپذیر مادی و اجتماعی برای همان مناطقی است که ناخواسته یا آگاهانه درگیر این سناریوها شده‌اند.

Join us | @Iranian_Militarism

در جنگ احتمالی بعد، ایران اگر نتواند تانکرهای سوخت‌رسان را روی زمین هدف قرار دهد، دست‌کم می‌تواند آسمان را برای آن‌ها ناامن کند؛ ناامن‌سازی‌ای که این‌بار نه به‌صورت مستقیم و کلاسیک، بلکه از طریق بازوی غیرمستقیم و در قالب محور مقاومت انجام می‌شود. در این چارچوب، سامانه ۳۵۹ نه به‌عنوان یک پدافند رسمی و اعلام‌شده، بلکه به‌صورت پراکنده، کم‌امضا و در پوشش نیروهای همسو در بخش‌هایی از جغرافیای محتمل، از جمله شمال و غرب عراق، جای می‌گیرد؛ جایی که نه خط مقدم است و نه عمق امن مطلق، بلکه یک منطقه خاکستری با ارزش عملیاتی بالا محسوب می‌شود.
@Corporalcolonel

در این سناریو، مسئله اصلی «زدن» نیست، بلکه ایجاد تهدید معتبر و مداوم است. ۳۵۹ از اساس شبیه پدافندهای کلاسیک نیست؛ نه به رادار درگیری دائم متکی است، نه به سایت ثابت، و نه به الگوی شلیک آشکار. این سامانه برای کار در فضایی طراحی شده که دیده نشود، لو نرود و در زمان مناسب، خود را نشان دهد. همین تفاوت ماهوی است که آن را برای استفاده غیرمستقیم و نامتقارن مناسب می‌کند.

چالش اول، شناخت زمان سوخت‌رسانی است. تانکرها مجبورند در پنجره‌های زمانی مشخص و محدود وارد فرآیند سوخت‌گیری شوند؛ پنجره‌هایی که اگرچه متغیرند، اما کاملاً تصادفی نیستند. فهم این زمان‌ها بدون شبکه دیده‌بانی ممکن نیست و اینجاست که نقش دیده‌بان، چه انسانی و چه اطلاعاتی، حیاتی می‌شود. بدون دانستن زمان، حتی بهترین سامانه هم صرفاً یک تهدید بالقوه باقی می‌ماند.

@Corporalcolonel

چالش دوم، شناخت مکان سوخت‌رسانی است. مکان‌ها معمولاً به‌گونه‌ای انتخاب می‌شوند که از تهدیدات کلاسیک دور باشند، اما همین دوری، آن‌ها را به مسیرهای تکرارشونده و قابل تحلیل وابسته می‌کند. در نبرد آینده، ارزش این تحلیل‌ها بیش از قدرت آتش خواهد بود، زیرا تهدیدی که بداند «کجا ممکن است» شکل بگیرد، دشمن را وادار به تغییر مسیر، افزایش فاصله یا کاهش زمان مأموریت می‌کند.
@Corporalcolonel

از نظر فنی، ۳۵۹ با برد گزارش‌شده در حدود ۱۵۰ کیلومتر و سقف پروازی مؤثر نزدیک به ۳۰ هزار پا، دقیقاً در مرز عملیاتی تانکرها عمل می‌کند. تانکرهایی مانند KC-135 یا KC-46 اگرچه می‌توانند بالاتر پرواز کنند، اما در مأموریت واقعی، تحت فشار سوخت، وزن، هماهنگی با جنگنده‌ها و الزامات عملیاتی، ناچارند به ارتفاعات پایین‌تر نزدیک شوند. همین هم‌پوشانی محدود، پنجره تهدید را شکل می‌دهد.
@Corporalcolonel

اسکورت جنگنده‌ها یکی دیگر از چالش‌های جدی است. اسکورت‌ها برای نابودی تهدید طراحی شده‌اند، اما در برابر سامانه‌ای که کلاسیک عمل نمی‌کند و الزاماً وارد درگیری مستقیم نمی‌شود، بیشتر به عامل هزینه‌ساز تبدیل می‌شوند تا عامل حذف‌کننده. هرچه اسکورت بیشتر شود، پیچیدگی مأموریت بالا می‌رود و انعطاف‌پذیری کاهش می‌یابد؛ و این دقیقاً همان اثری است که از چنین تهدیدی انتظار می‌رود.

در قالب محور مقاومت، جایگذاری ۳۵۹ به‌معنای ایجاد «خط پدافندی پیوسته» نیست، بلکه به‌معنای ایجاد نقاط احتمال است؛ نقاطی که معلوم نیست فعال‌اند یا نه، شلیک می‌کنند یا نه، و دقیقاً همین عدم قطعیت است که ارزش عملیاتی دارد. دشمن مجبور است همه این نقاط را جدی بگیرد، حتی اگر هیچ‌کدام شلیک نکنند.

این سناریو بر پایه یک منطق ساده بنا شده است: اگر زنجیره سوخت‌رسانی هوایی دچار تردید شود، کل عملیات هوایی دچار تردید می‌شود. ۳۵۹ در این معادله، نه شمشیر نهایی، بلکه اهرم فشار نامتقارن است؛ اهرمی که با تکیه بر دیده‌بانی، ابهام، و زمان‌بندی، می‌تواند بدون نبرد مستقیم، میدان تصمیم را در جنگ آینده ایران و اسرائیل تغییر دهد.
@Corporalcolonel

در نهایت سامانه‌ای مانند ۳۵۹ اگر در بستر:

اطلاعات دقیق

دیده‌بانی پایدار

انتخاب هوشمند هدف

و ابهام عملیاتی

قرار گیرد، می‌تواند بدون درگیری مستقیم، اثر راهبردی قابل توجهی بر عملیات هوایی دشمن بگذارد.
@Corporalcolonel